Όχι, δεν σκέφτεσαι αυτό…

Την απόφαση την πήρες πριν από καιρό. Την υλοποίησες την προηγούμενη Πέμπτη. Όχι, μην έρθετε την Παρασκευή, έχει λαϊκή από κάτω. Πώς; Εργάζεστε και το Σάββατο; Βεβαίως το Σάββατο μπορώ.
Η στιχομυθία που έκλεισε το ραντεβού για το πρωινό του Σαββάτου.

Όταν το αυτοκίνητο βρέθηκε στο αέρα, με τον φαρδύ ιμάντα, περασμένο από τα δυο μπροστινά παράθυρα, να το κρατάει από την οροφή, κάτι κλώτσησε στο στήθος σου.
Έκανες ότι το φωτογραφίζεις, αλλά δεν ήξερες τι ακριβώς ήθελες να κρατήσεις. Τη στιγμή, τον χρόνο που πέρασε, δεν είναι λίγα δέκα οκτώ χρόνια, ή… το αυτοκίνητο πίσω στη θέση του;

αγγίγματα. τέλος ( ;)

Ξαπλωμένος δίπλα από τις πόρτες που ανοιγοκλείνουν αυτόματα όταν πλησιάζει πελάτης στην είσοδο του σούπερ μάρκετ, ο σκύλος που έχει εγκατασταθεί εδώ και καιρό.
Από τότε που η οικογένεια που τον φρόντιζε, -αυτός έτσι κι αλλιώς ένας αδέσποτος ήταν· τι περίμενε-, πήρε ένα άλλο μικρό κουτάβι και το έβαλε και μέσα στο σπίτι της.
Όχι· δεν του άφησαν άλλα περιθώρια. Τη διαδρομή από εκεί μέχρι εδώ, την έκανε έτσι κι αλλιώς πολλές φορές. Την ήξερε καλύτερα κι από τους ανθρώπους.

από το μπαλκόνι· πάλι το …

Συνήθειο που της είχε μείνει από τη συχωρεμένη τη μάνα της.
Όταν έφευγε ο επισκέπτης από το σπίτι και τον ξεπροβόδιζε, μετά, καθόταν στη βεράντα και τον παρακολουθούσε μέχρι που έφτανε το μάτι.
Πολλές φορές τον σταύρωνε κιόλας μην έχει κακά συναπαντήματα. Η μάνα της βέβαια και όχι η ίδια.
Κι εκείνη, η μάνα της, από τη βάβω της το είχε πάρει.
Έτσι και τώρα λοιπόν, που η μεγάλη αδελφή απόσωσε την επίσκεψή της, και η Δήμητρα την ξεπροβόδισε μέχρι το πλατύσκαλο και τη διπλοφίλησε, βγήκε στο μπαλκόνι για να την παρακολουθήσει.

το τρίτο μάτι· πάλι για το άγγιγμα…

Λαμπρός ο ήλιος. Χωρίς ούτε ένα συννεφάκι στον ουρανό. Ένα κρύο όμως το έχει. Το βλέπει στις αντιδράσεις των ανθρώπων που κυκλοφορούν στο πεζοδρόμιο.
Μόλις άφησε τη παραλιακή λεωφόρο και έστριψε δεξιά με κατεύθυνση προς το κέντρο.
Δεν μπορεί, όλο και κάποιος θα θέλει να πάει βιαστικά στο κέντρο. Και τα λεωφορεία, αυτόν τον καιρό δεν είναι στα καλύτερά τους. Όχι ότι ήταν και ποτέ δηλαδή.
Επομένως αυτή είναι μια καλή διαδρομή.

το άγγιγμα (από την άλλη πλευρά)

Γιατί με κοιτάζει έτσι; Δεν του θυμίζω τίποτα;
Αυτός δεν είναι; Αυτός δεν ερχόταν στον όμιλο των ερασιτεχνών αλιέων; Βέβαια έχω καιρό να τον δω.
Σάματις πάω κι εγώ;
Από τότε που έφυγε ο Γιώργος μου, δεν σημαίνουν τίποτα πια όλα αυτά για εμένα.
Αλλά γιατί με κοιτάζει έτσι;
Ας του μιλήσω:

το άγγιγμα.

Εξηνταπεντάρα;
Γιατί όμως; Έχει καμιά σημασία η ηλικία;
Τα αυτοκίνητα βιαστικά πάνω στην κρύα άσφαλτο. Ήλιος· φθινοπωρινός. Το πόδι πονεμένο.
Άλλες φορές θα περνούσες τρέχοντας, έχοντας υπολογίσει απόσταση, δική σου ταχύτητα, ταχύτητα επιτιθεμένου οχήματος.
Τώρα όμως όχι. Προτιμάς την ασφαλή διάβαση.
Εν τω μεταξύ η μαυροφορεμένη σε πλησιάζει.

Στο θέατρο· “To κορίτσι μπαταρία”

“Το κορίτσι μπαταρία”
Ο χώρος λέγεται Προσωρινός.
Στο Κολωνάκι.

“Και θα χωρέσουμε εδώ; Από την άλλη δείχνει να είναι ζεστό.
Κοίτα τι καρέκλες έχει..”

μερικές σκέψεις για “Το Δάσος των Παιδιών” του Χρήστου Αγγελάκου

Ευτυχώς στις παρουσιάσεις των βιβλίων, οι προσκεκλημένοι δεν εξετάζονται!
Δεν εξετάζονται αν έχουν και οι ίδιοι διαβάσει το βιβλίο και σε ποιο ποσοστό έχουν κατανοήσει το τι λέει ο συγγραφέας.
Ευτυχώς.

Βέβαια, προσερχόμενος στην αίθουσα του Ιανού, αυτά δεν τα είχες στο μυαλό σου, αλλά όταν έστρεψες το βλέμμα στην ομήγυρη, η μικρή σπίθα της αγωνίας ξεπήδησε μέσα σου.

η ανακάλυψη…

Ο κύβος ερρίφθη:
Η σωστή του θέση είναι εδώ

μια ανάσα …

Ο ύπνος κολλημένος ακόμα απάνω σου.
Τον τινάζεις, αλλά δεν ξέρεις αν θέλεις να φύγει.
Καφές.
Καρέκλα.
Τέντωμα του ποδιού.
Να τόχεις κι αυτό στον νου σου.