Ξάφνιασμα

Posted on Updated on

H, υποχρεωτική, πρωινή βόλτα φτάνει στο τέλος της.
Στο κοντινό παρκάκι, εκεί που εδώ και λίγο καιρό μπορείς και αφήνεις ελεύθερο τον σκύλο σου να τρέξει, ο λαμπρός ήλιος, περνώντας ανάμεσα από τα ψηλά απέναντι κτήρια, είχε ζεστάνει το παγκάκι που κάθισες πριν λίγο να ξαποστάσεις.
Η ημέρα, από όσο φαίνεται, θα είναι πραγματικά ανοιξιάτικη. Κι ας είναι, για την ώρα, η ψύχρα αισθητή. Η χτεσινή βροχή και ο βοριάς έριξαν χαμηλά τη θερμοκρασία και το νιώθεις.

Την παλιά συνάδελφο την είδες από μακριά, καθώς εσύ πλησίαζες πια στον προορισμό σου.
Είναι καιρός που κι αυτή έχει βγει στη σύνταξη· λίγο μετά από εσένα, αν και εκείνη, -το γνωρίζεις καλά και από πρώτο χέρι- είναι αρκετά μικρότερης ηλικίας.

Θα πηγαίνει στην εκκλησία σκέφτηκες. Δεν είναι και σίγουρο αυτό, αλλά έχεις την εντύπωση ότι κάθε φορά που τη βλέπεις να κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, ότι ο προορισμός της είναι η κοντινή εκκλησία.
Δεν ξέρεις από πού προκύπτει αυτή η σκέψη. Μπορεί να φταίει -όσο είναι φταίξιμο αυτό- και η εμφάνισή της. Η κάτι σαν παραίτηση που διακρίνεις στην εμφάνισή της.
Μαλλιά άβαφα -για την ακρίβεια μηδέποτε βαμμένα- και πιασμένα με κάτι σαν κότσο στο πίσω μέρος του κεφαλιού, φούστα μακριά, πουκάμισο -όχι σήμερα, σήμερα μέχρι και κρύο θα έλεγες ότι έκανε· άλλες φορές, όταν τη βλέπεις με πουκάμισο- με μακρύ μανίκι, πρόσωπο χωρίς ίχνος ψιμυθίου- ελληνιστί μακιγιάζ- ή άλλων ειδών καλλωπισμού.

Τα χαμόγελα σχηματίστηκαν στα πρόσωπα και των δύο σχεδόν ταυτόχρονα.
Γιατί όχι άλλωστε;
Γνωρίζεστε τόσα χρόνια· μάλιστα, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, υπήρξατε συνεργάτες.

Η καλημέρα τυπική αλλά και ζεστή συνάμα· καθώς συμβαίνει να ανταλλάσσεται μεταξύ ανθρώπων που την εννοούν.
Δυό κουβέντες, εκεί στη γωνιά του δρόμου, δίπλα από τον σκύλο που καρτερικά περιμένει την ολοκλήρωση της διαδρομής σας· λίγο έμεινε να φτάσει στο σπίτι όπου συνήθως τον περιμένει η επιβράβευση με τη μορφή ενός μεζέ.
Δυο κουβέντες για τον καιρό, για τις νέες καθημερινές συνήθειες που έχει επιβάλλει η νέα εργασιακή -για την ακρίβεια της εκτός εργασίας, εκείνη της συνταξιοδότησης- κατάσταση.
Δυο κουβέντες και αποχαιρετισμός για τη συνέχεια.
-Καλημέρα, χάρηκα που σε είδα, η δική σου ειλικρινής ευχή.
-Και εγώ χάρηκα που σας είδα· ε, ναι, η συνεργασία δεν ήταν -ιεραρχικά τουλάχιστον- ακριβώς ισότιμη. Καλημέρα σας και καλή Ανάσταση.
Ξάφνιασμα.
Καλή Ανάσταση; Μα… η εσωτερική αντίδραση, Μα πότε είναι η Ανάσταση; Δεν αργεί; Τα ερωτήματα από μέσα σου, ενώ τα χείλη αντεύχονται:
-Ευχαριστώ πολύ επίσης.

Οι κατευθύνσεις των διαδρομών καθετοποιούνται· οι πορείες ξαναρχίζουν· το μυαλό αρχίζει να ψάχνει.
Μα ναι, το άλλο Σάββατο είναι η Ανάσταση· σήμερα του Λαζάρου· αύριο των Βαϊων και μετά η Μεγάλη Εβδομάδα. Πέρασε ο καιρός…
Καλή Ανάσταση. Μα αυτό δεν το λένε το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου; Ή όχι;
Αργεί, δεν αργεί ακόμα;

Το μυαλό συνεχίζει να ψάχνει.
Ναι, βέβαια. Το έχεις ξεχάσει. Παλιά, τότε που ήσουν νέος, αυτή η ευχή, τέτοιον καιρό ήταν η συνηθισμένη.
Καλή Ανάσταση.
Βέβαια τότε ήταν άλλες οι συνθήκες.
Τότε, πότε; Πριν το 1990 ή πριν από το 1980; Ένα είναι σίγουρο· και στους δυο αυτούς χρονικούς σταθμούς, εσύ μεγάλος ήσουν!
Τότε· όποτε και να ήταν αυτό το τότε.

Τότε λοιπόν· τότε που, για τους πολλούς, οι γιορτές, όπως τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, έμπαιναν σαν ορόσημα προσδοκιών· όχι απαραίτητα μεταφυσικών και συνειδησιακών αναγκών. Πολύ πιο απλών, πιο γήινων.
Θα τα έλεγες ορόσημα αλλαγής της μιζέρια και της καθημερινότητας.
Τότε ήταν όντως άλλες οι συνθήκες.

Σκέψη τρελή και αστραπιαία: Πιθανόν, επειδή ακριβώς κάλυπταν αυτή την ανάγκη, γι αυτό είχαν τέτοια απήχηση ταεορτοδάνεια που πουλούσαν οι τράπεζες την εποχή της διάλυσης και αναδιαμόρφωσης σε νέες, όχι απαραίτητα καλύτερες, βάσεις του κοινωνικού ιστού!

Όμως τι είναι όλα αυτά που κάθεσαι και σκέφτεσαι;
Μήπως παραμεγάλωσες;
Τι μήπως; Σίγουρα παραμεγάλωσες, και από όσο φαίνεται όπως συμβαίνει δηλαδή σχεδόν με όλους τους μεγάλους, αρχίζεις να προλειαίνει το έδαφος για τα μετά; Ή όχι;
Ή μήπως, αυτό το Καλή Ανάσταση, γλύκανε κάπως το μέσα σου, γιατί σου έφερε στο μυαλό -νοσταλγία δεν το λένε αυτό; Ναι νοσταλγία και δεν είναι πάντοτε ο καλύτερος σύμβουλος, να το ξέρεις- εικόνες από ένα απροσδιόριστα μακρινό παρελθόν, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις χτίζονταν πάνω σε κοινά αποδεκτές -και σχεδόν αδιαμφισβήτητες- σταθερές;
Μήπως, δεν είναι τα συντηρητικά ανακλαστικά που ενεργοποιήθηκαν, αλλά η συνειδητοποίηση της ανάγκης για ύπαρξη κοινωνικών σταθερών, -όποιων κοινωνικών σταθερών, αρκεί να υπάρχουν-, ώστε να μπορεί να χτίζονται επάνω τους σχέσεις που έχετε ανάγκη εσύ αλλά κι άλλοι σαν κι εσένα, άνθρωποι;
Μήπως, μαζί με τη διαγραφή από την καθημερινότητα των τέτοιων ευχών ως παλιομοδίτικων -πες και μη πολιτικά ορθών-, διαγράφηκαν και όλα εκείνα τα στοιχεία που χάριζαν στους ανθρώπους την προσδοκία -έστω και αόριστη- μιας καλύτερης επομένης;

Το κλειδί στο χέρι και στην κλειδαριά· η πόρτα ανοίγει.
Η πρωινή βόλτα έληξε.
Οι σκέψεις, -έτσι κι αλλιώς, δεν έχεις να κάνεις και άλλες καλύτερες· οι περισσότερες από τις υπάρχουσες στα αποθέματά σου χειρότερες είναι- συνεχίζονται…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s