χύμα … για άλλη μια φορά

Posted on Updated on

Πόσο αργά γράφεις πια.
Όχι μόνον από πλευράς ταχύτητας πληκτρολόγησης, αλλά, κυρίως από πλευράς συχνότητας σύνταξης σκέψεων.
Γιατί άραγε;
Στέρεψε η δεξαμενή των σκέψεων;
Σε ξεπερνά πια η ταχύτητα εναλλαγής των γεγονότων;
Κουράστηκες;

Μπορεί όλα αυτά μαζί. Μάλλον αυτό είναι.
Στέρεψες, τα γεγονότα εναλλάσσονται πια γρήγορα αλλά κι εσύ κουράστηκες. Κουράστηκες να τα παρακολουθείς, κουράστηκες να τα επεξεργάζεσαι, κουράστηκες -μπορεί και να μη βρίσκεις νόημα στο να το κάνεις- να τα καταγράφεις.
Τώρα που το βλέπεις αυτό εδώ γραμμένο σκέφτεσαι πως ίσως το σωστό δεν είναι ότι στέρεψε η δεξαμενή σκέψεων, αλλά στόμωσε η δεξαμενή σκέψεων. Αυτό, μάλλον, είναι το σωστό ρήμα.
Στόμωσε. Στόμωσες.
Και τα γεγονότα τρέχουν συνεχώς και αδιάλειπτα.
Τι να συγκρατήσεις και να σχολιάσεις.
Πριν από λίγο κοίταξες τις ημερομηνίες των προηγούμενων κειμένων σου. Η τελευταία δείχνει Σεπτέμβριο.
Μα πόσα έγιναν από τότε… Πόσα άλλαξαν…
Αλλά και να τα «κρατήσεις» γιατί; Ποιον ενδιαφέρει η δική σου οπτική ματιά;
Η ζωή συνεχίζεται και εν τη απουσία σου! Εντάξει μπορεί παλιότερα να έγραφες πως όλα υπάρχουν επειδή υπάρχεις εσύ, και με το «εσύ» προφανώς εννοούσες τον κάθε ένα και την κάθε μια που υπάρχει και δρα σε αυτόν τον πλανήτη. Τώρα μπορείς να διευκρινίσεις ότι επρόκειτο για την ατομοκεντρική οπτική της ζωής· ή αλλιώς ότι έμμεσα πλην σαφώς μιλούσες για την παρούσα ζωή και το τέλος της.
Τώρα, ετούτο που λες είναι λίγο διαφορετικό. Αναφέρεσαι στην προσωρινή απουσία από τα πράγματα της καθημερινότητας. Εκείνη που κάποιες φορές έχει ο καθένας ανάγκη να επιβάλει στον εαυτό του, άσχετα αν επί του πρακτέου αυτό δεν είναι πάντα εφικτό.

Κοίτα τώρα τι πέρασε από το μυαλό σου. Εκείνος ο Ριπ Βαν Ουίνκλ. Ο ήρωας του Ίρβινγκ Ουάσινγκτον που κοιμήθηκε για είκοσι χρόνια και όταν ξύπνησε δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τον κόσμο.
Βεβαίως και υπάρχει αντιστοιχία με όσα γράφεις και υπονοείς εσύ εδώ. Μόνον που δεν είναι απαραίτητα τα είκοσι έτη το χρονικό όριο.
Οι είκοσι μήνες είναι αρκετοί πια.
Δηλαδή και μερικοί μήνες φτάνουν για να συνειδητοποιήσεις ότι ο κόσμος είναι διαφορετικός από εκείνον που άφησες.

Μέσα στα τόσα που έχουν συμβεί, άλλαξε και ο χρόνος.
Δύο χιλιάδες δέκα πέντε πια. Σε λίγους μήνες κλείνεις και τα εξήντα τέσσερα. Άλλο πάλι κι αυτό.
Άστο όμως δεν είναι του παρόντος αν και το σκέφτεσαι συχνά.
Είναι και που οι εικόνες γύρω σου το τροφοδοτούν.
Άκου εξήντα τέσσερα…

Πες μόνον καλή χρονιά. Έστω κι αν άργησες δώδεκα ημέρες να το πεις.
Ευχήσου το γιατί όλοι το χρειάζονται.
Κι εσύ φυσικά.

Advertisements

2 thoughts on “χύμα … για άλλη μια φορά

    silia said:
    Ιανουαρίου 15, 2015 στο 12:13 μμ

    Κι εγώ νιώθω πως… κουράστηκα…
    … πολύ.
    Ίσως και να… γέρασα…
    …απότομα.

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Ιανουαρίου 15, 2015 στο 2:40 μμ

    @Silia η δική σου η κούραση είναι κάπως «φυσιολογική».
    Δεν γέρασες. Σίγουρα δεν γέρασες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s