Το άρωμα είναι …

Posted on Updated on

Το κυρίαρχο, αναμφισβήτητα, είναι οι επερχόμενες εκλογές.
Της 25ης Ιανούαρίου.
Κανονικά θα έπρεπε να είσαι περισσότερο «μέσα» σε όλο αυτό. Δεν είσαι όμως· τι σημασία έχει το τι θα ήθελες πραγματικά.
Θα ήθελες αν όλα τα άλλα, ή μερικά έστω, ήταν αλλιώς.
Τώρα μένεις στη γωνιά σου. Περισσότερο ίσως από ότι επιτρέπουν οι συνθήκες.
Ή, εντέλει, τόσο όσο οι συνθήκες επιτρέπεις να σου επιτρέπουν!
Φυσικά και δεν άλλαξες απόψεις. Θα ήθελες όμως να εξηγήσεις το γιατί δεν άλλαξες εσύ ενώ ο συρμός τραβάει κατά αλλού.
Δεν θα το κάνεις όμως. Όχι εδώ. Όχι τώρα· τουλάχιστον.

Μόνον δεν μπορείς να μη σημειώσεις ότι πάντα έχεις στο μυαλό σου την ιστορία που σου έλεγε η μάνα σου με το σπουργίτι και τη φωλιά του…
Κοντολογίς αν τα πράγματα πάνε στραβά η λύση δεν είναι να τα παρατήσεις αλλά να μείνεις και να προσπαθήσεις να τα φτιάξεις. Αν βέβαια πίστευες εξ αρχής σε αυτά…

Εκλογές και προσπαθείς να παρακολουθήσεις το κλίμα.
Σε ενοχλεί σε μεγάλο βαθμό. Για το κλίμα λες.
Για άλλη μια φορά η συζήτηση δεν επικεντρώνεται στα προβλήματα της κοινωνίας και τις λύσεις τους.
Για άλλη μια φορά το περιτύλιγμα δείχνει να κατατρώει την ουσία.
Τούτη τη φορά όμως, περισσότερο από άλλες φορές -τουλάχιστον από όσες μπορείς να θυμάσαι και έχεις προσέξει- είναι τα πρόσωπα που κυριαρχούν και όχι οι ιδέες.
Και δυστυχώς είναι η αρνητική πλευρά της παραμέτρου «πρόσωπα».
Ακόμα και όταν εμφανίζονται σαν συλλογικότητες.

Θα γίνεις κουραστικός και θα το επαναλάβεις, αλλά το βλέπεις συνέχεια μπροστά σου και δεν μπορείς να το αποφύγεις.
Ο κόσμος έχει αλλάξει πολύ. Στη βάση του φυσικά παραμένει ο ίδιος: Οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν, ερωτεύονται, κάνουν όνειρα, αναπαράγονται.
Ψυχανεμίζεσαι όμως ότι συμβαίνουν και άλλα πολλά. Δεν ξέρεις να τα περιγράψεις, αλλά η εικόνα που έρχεται μπροστά σου, όχι δεν είναι η εικόνα με την οποία έχτισες τη δική σου οντότητα.
Άκου άσχετος συνειρμός. Αφορμή και συνειρμός.
Στη μεταμεσονύκτια βόλτα με το σκύλο, το συναπάντημα με κατά πολύ νεαρότερο, άγνωστο.
Ο σκύλος –όχι, οι σκύλοι δεν άλλαξαν συμπεριφορές·ακόμα. Τις βασικές τουλάχιστον– δίπλα από τα λιγούστρα. Το δέντρο στο πεζοδρόμιο μικραίνει το περιθώριο της κίνησης δύο ανθρώπων. Από ευγένεια, ελέγχεις τον σκύλο και κάνεις νόημα στον νεαρό να περάσει.
Μελαχρινός, κοντά στα είκοσι πέντε. Πιθανόν πτυχιούχος κάποιος σχολής -μάλλον εσωτερικού. Μπουφάν σχεδόν στρατιωτικού τύπου, το σμάρτφον στο ένα χέρι, ένα μισοάδειο πλαστικό μπουκάλι με κόκκινο χύμα κρασί στο άλλο. Οσμή και άρθρωση δεν αφήνουν αμφιβολία πως το περιεχόμενο του μπουκαλιού πολύ πρόσφατα είχε αποκτήσει αυτή τη στάθμη…
Κάτι του λες κάτι σου λέει, προσπερνάει· μπορείς να το πεις και φοβισμένα. Στο μυαλό σου η μητέρα του… Μεγάλου Βασιλείου. Η Εμμέλεια (!) και η γνωστή ρήση «πίσω από κάθε μεγάλο άντρα κρύβεται μια μεγάλη γυναίκα»!
Και μια σειρά από σκέψεις του είδους: τώρα που η γυναίκα δεν επιλέγει να είναι πίσω; Θα εξακολουθούν να εμφανίζονται μεγάλοι άντρες;
Ορμητικές οι σκέψεις. Μπορεί να φταίει και η ιστορία που παρακολουθούσες νωρίτερα. Ίσως και οι εικόνες που έχεις πια μέσα από τα κείμενα και τις αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα.
Είναι προφανές ότι το φρέσκο στην ελληνική κοινωνία έχει το άρωμα γυναίκας. Το αρσενικό γεμίζει τα γήπεδα και «γαμάει τη λεωφόρο ή τους γαύρους» κατά περίπτωση. Σαφώς όμως ηττημένο.
Ναι, ναι· ξέρεις. Τις ακούς κιόλας τις φωνές.
Μα τι είναι αυτά που λες; Η ανεργία στις γυναίκες, η θέση τους στο σπίτι, η διπλή σκλαβιά, τα δικαιώματα.
Ναι, βέβαια όλα αυτά είναι υπαρκτά. Ποιος λέει το αντίθετο. Όχι εσύ τουλάχιστον.
Όμως αυτό δεν αναιρεί το νέο. Και το νέο είναι γυναίκα.
Το αρσενικό λουφάζει ηττημένο.
Τώρα πια…
Και για πόσες χιλιάδες χρόνια μετά;

Advertisements

7 thoughts on “Το άρωμα είναι …

    oxtapus said:
    Ιανουαρίου 14, 2015 στο 7:48 πμ

    Reblogged this on Oxtapus *blueAction.

    Darthiir the Abban said:
    Ιανουαρίου 14, 2015 στο 11:09 πμ

    Μα τί λες τώρα; Καιρός να ξεκουραστούμε και να αφήσουμε τα μεγαλεία για άλλους. Να κοιτάξουμε και λίγο τον εαυτό μας βρε αδερφέ, τέρμα οι εγωισμοί!!! 🙂

    Εσύ έχεις τόσα να εξηγήσεις τελικά που δεν ξέρω πότε θα προκάμεις!!! 😉
    (Δεν ξεχνώ :P)

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Ιανουαρίου 14, 2015 στο 12:08 μμ

    @Darthiir, ω ναι. Δεν διαφωνώ. Καιρός να ξεκουραστούμε. Όντως!
    Βέβαια είναι κάπως αλλιώς όταν σε στέλνουν για ξεκούραση…

    Χρωστάω πολλά ε; Χμμμ
    Να πάρει ευχή το ξέρω.
    Το κακό όμως είναι ότι από διάθεση μάλλον στέρεψα…
    Τέλος πάντων. Για να δούμε…
    (Θα πρέπει και να τα μαζέψω όλα όσα χρωστάω ε;όι όι μάνα ‘μ….

    Darthiir the Abban said:
    Ιανουαρίου 15, 2015 στο 10:47 πμ

    Μα γιατί; Μπορείς απλά να κάτσεις στην πολυθρόνα σου και να χαμογελάς χαιρέκακα που επιτέλους θα δουν «τη γλύκα» της απελευθέρωσής τους!

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Ιανουαρίου 15, 2015 στο 2:38 μμ

    Χ,,,, @Darthiir Δύσκολο.
    Βλέπεις η απελευθέρωση του ενός συνεπάγεται «υποταγή» του άλλου!
    Ή όχι;

    Darthiir the Abban said:
    Ιανουαρίου 15, 2015 στο 3:21 μμ

    Αν θεωρήσουμε πως η απελευθέρωση δεν είναι απλά στο μυαλό, τότε ναι. Αλλιώς και η υποταγή, στο μυαλό είναι μόνο!

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Ιανουαρίου 15, 2015 στο 3:46 μμ

    Κοίτα, μετά από 38 χρόνια, με συμφέρει να μιλάω για διανοητικές καταστάσεις 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s