οι πέτρες…

Posted on Updated on

πετρ
Έπιασε ψιλή βροχή.
Και παγωνιά.
Ε βέβαια, κοντεύει να τελειώσει και ο Γενάρης…
Το βλέμμα ταξιδεύει στις ταράτσες των απένατι σπιτιών, όσων είναι χαμηλότερα από εκεί που στέκεσαι εσύ και στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών.
Σφαλιστά τα παράθυρα και οι μπαλκονόπορτες. Ποιος να καθίσει έξω με τέτοιον καιρό…
Γκριζάδα.
Ησυχία.

Η ματιά, τώρα το συνειδοποιείς, ακουμπισμένη, εδώ και ώρα, στην απέναντι γωνιά.
Η βρεγμένη άσφαλτος, το καμπύλο πεζοδρόμιο, δυο πινακίδες της τροχαίας· ένας μικρός φοίνικας
Από πότε είναι έτσι;

Μέσα στη ασφάλεια του δωματίου, πίσω από το διπλό τζάμι της μπαλκονόπορτας, αφήνεις τον νου, ατίθασο άτι, να καλπάσει και να φέρει απαντήσεις.
Τι από πότε είναι έτσι; Δεν ήταν πάντα έτσι.
Δεν θυμάσαι;
Εκεί, ναι εκεί που τώρα κοιτάζεις, ήταν οι πέτρες.
Οι πέτρες…

Ναι, οι πέτρες. Τόπος συνάντησης των παιδιών της τότε γειτονιάς.
Τότε·στο μέσα της δεκαετίας του πενήντα· πενήντα πέντε, εξήντα χρόνια πίσω.
Οι πέτρες!
Μια μεγάλη κοτρώνα μακρόστενη και επίπεδη στο επάνω μέρος της και δυο άλλες, μικρότερες, σχεδόν σαν κύβοι, δεξιά και αριστερά.
Άγνωστο πόσα χρόνια ήταν εκεί.
Μπορεί και από κάποια ερείπια.
Ποιος νοιαζότανε γι αυτό…
Αυτές ήταν τα στέκι μας. Οι πέτρες.
Στις πέτρες θα είμαι.
-Έλα στις πέτρες…
-Τώρα, τελειώνω την αντιγραφή κι έρχομαι κι εγώ στις πέτρες. Θα βάλω τη μαμά μου, να μου ζωγραφίσει…

Απογεύματα, καλοκαιριάτικες νύχτες, ανοιξιάτικα δειλινά, χειμωνιάτικες λιακάδες, όλη η μαρίδα της περιοχής μαζεμένη εκεί.

Με συζητήσεις, καυγάδες σχεδιασμούς των επόμενων «χτυπημάτων» στα περιβόλια και τους κήπους.
Θα πάμε για τσάγαλα;
-Γίνανε τα φιστίκια· λες να μας πιάσει η κυρά Αγγελικώ;
-Καλύτερα στου Γαϊτη. Δεν έχει φύλακα!
-Πάμε για σύκα.
-Να κατεβάσουμε κουκουνάρες.
-Να κλέψουμε λουλούδια να φτιάξουμε τον Μάη.
-Τ’Αγιαννιού του Κλήδωνα σήμερα· να ανάψουμε και να πηδήξουμε τις φωτιές.

Τη Μεγάλη Εβδομάδα συζητήσεις μεταξύ των κοριτσιών και προετοιμασία να στολίσουν τον επιτάφιο.
-Θα είμαστε και μυροφόρες. Τώρα που πήγαμε Γυμνάσιο, θα φοράμε στην περιφορά του επιταφίου τις μαύρες σχολικές μας ποδιές,για το πένθος.
-Να βάλεις μαύρο κοκκαλάκι στα μαλλιά, όχι τη λευκή κορδέλα…

Με χορευτικές επιδείξεις· η Αννούλα να χορεύει το «Μαλαγγένια μουρταδέλα», και να κάνει ομπρέλα με τη φούστα της-εντάξει δεν υπάρχει μαλαγγένια μουρταδέλα, το malaquena salerosa ήταν, αλλά έτσι το είχε πιάσει το παιδικό αφτί το σαλερόσα· μουρταδέλα. Ίσως γιατί αυτό μας έλειπε και ονειρευόμαστε-, ενώ η Γιώτα με την λίγο μεγαλύτερη είναι η αλήθεια, από την λόγω της εφηβικής ηλικίας αφέλεια, να διαλαλεί φοράω σουτιέν νούμερο μηδέν, καθώς το στήθος δεν περίμενε να το ακολουθήσει το μυαλό· κι αυτά, λίγο καιρό πριν η μάνα της την παντρέψει, άρον άρον, με εκείνον τον νεαρό που την «χάλασε» και που όμως την παράτησε αμέσως μετά την εκκλησία…

Με σχεδιασμούς για κατορθώματα και συνεδρίες αξιολόγησης αποτελεσμάτων.
-Πάμε για βουτιές στα δέντρα;
Τα δέντρα της περιοχής, μας δέχονταν για κάθε λογής …. ταρζανιές.
Σκαρφάλωμα επάνω, άλματα να κρεμαστούμε από τα κλαδιά.
Τι μας έλεγε η … «γκλάβα» μας.
Κάποια σπίτια ήταν ημιδιώροφα. Υπερυψωμένο υπόγειο δηλαδή και από πάνω ένας όροφος.
Στην αρχή της σκάλας που οδηγούσε στον επάνω όροφο,
ή και ακόμα πιο μπροστά υπήρχαν δέντρα. Ποιος ξέρει γιατί επέλεγαν να φυτέψουν εκεί οι ιδιοκτήτες τους. Εμείς πάντως τα είχαμε για παιχνίδι.
Παιχνίδι απλό και ριψοκίνδυνο.
Ανέβασμα στο σκαλοπάτι και βουτιά να αρπαχτούμε από το κλαδί του δέντρου που ήταν μπροστά στη σκάλα και να αιωρηθούμε με τα χέρια.
Στην αρχή από το πρώτο – δεύτερο σκαλοπάτι και μετά όλο και πιο ψηλά· μέχρι που φτάναμε στο τέρμα της σκάλας…
Βουτιά, άρπαγμα από το κλαδί, αιώρηση και πήδημα στο χώμα !!!
Το, σχεδόν, σάλτο μορτάλε, δεν ήταν χωρίς επιπτώσεις· λογικό!
Ένα δύο σπασμένα χέρια, κεφάλια ανοιγμένα και άλλα όμορφα πράγματα.
Εξυπακούεται ότι δεν αποτολμούσαν όλοι τα μεγάλα άλματα.
Εξυπακούεται ότι δεν ανήκα στους πολλούς!
Πάντα έκανα τη βουτιά από το τελευταίο σκαλί.
Με μηδέν απώλειες· μέχρι τώρα !!!
Αν στο μέλλον με εκδικηθούν τα δέντρα δεν μπορώ να το πω.

Αλλά δε βαριέσαι, ο γέρος ή από πέσιμο πάει
ή από …. οπότε μέσα στα ενδεχόμενα είναι.

Οι πέτρες δεν υπάρχουν πια.
Τις πήρε κάποτε, δεν θυμάμαι πότε, ένα φορτηγό. Μπορεί τότε που άνοιγαν τον δρόμο, γκρεμίζοντας τα πλινθόκτιστα σπίτια, τα οποία στέγαζαν όνειρα και καημούς λαϊκών ανθρώπων. Ίσως όταν χτιζόταν η πολυκατοικία.
Ούτε οι φυστικιές υπάρχουν πια. Πουθενά στην περιοχή. Στη θέση τους φύτρωσαν πολυκατοικίες.
Ούτε και κανένα από εκείνα τα δέντρα, με τα κλαδιά πρόσφορα μπράτσα για αιωρήσεις σας, συναντάς πια!

Το STOP της τροχαίας, αναβάθμισε το τότε μκρό δρομάκι σε μονόδρομο, ενώ τα «σύρματα»,
συρματοπλέγματα έξω από τη λιθόχτιστη μάντρα ήταν, αλλά εσείς τα λέγατε σύρματα· θα πηδήξουμε από τα σύρματα η Ελένη κι εγώ, σχεδίαζες και αποφάσιζες· η Ελένη τέσσαρα πέντε χρόνια μεγαλύτερη- και ήταν το εμπόδιο που καβαλούσατε για να μπείτε και να κλέψετε τα φιστίκια, και μετά για να το γλιτώσετε από τη μαγκούρα της κυρα-Αγγελικώς, που παρά τον όγκο της, σας κυνηγούσε,
τα σύρματα λοιπόν, έχουν πέσει από καιρό, δίνοντας τη θέση τους σε μοντέρνα μάντρα.

Οι περισσότεροι από όσες και όσους ήμασταν εκεί, δεν είναι πια εδώ..
Η Ελένη, η Άννα, η Βαρβάρα, ο Γιώργος, το Κουλιώ η Στέλλα, ο Κώστας, ο Γιάννης η Κική, η Γιώτα, ο Ηλίας, ο Μιχάλης, ο Χρήστος, η Αλεξάντρα, Ντάντα τη φωνάζαμε, η άλλη Άννα, αυτή με τη Μαλαγγένια, η Νίκη, η Αρετή, ο Διονύσης, η Μαρία, ο Γιακουμής, ο Γιάννης…
Έφυγαν.
Άλλοι άλλαξαν σπίτια και γειτονιές· άλλοι έφυγαν για το μεγάλο ταξίδι.

Εκεί που ήταν οι πέτρες, τώρα, εδώ και χρόνια δηλαδή, παλεύει να μεγαλώσει ένας φοίνικας.
Δείχνει να τα καφέρνει.
Ακόμα…

Advertisements

4 thoughts on “οι πέτρες…

    marilia said:
    Ιανουαρίου 28, 2014 στο 8:42 μμ

    Πέτρες για γερά θεμέλια; 🙂
    Εμένα η μία βουτιά που έκανα κάποτε μου άφησε ένα… πονεμένο και εξαρθρωμένο δεξιό καρπό. Του χεριού, όχι του δέντρου!

    Θνουποφιλάκι θβουριχτό (έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε 😉 )

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Ιανουαρίου 28, 2014 στο 8:55 μμ

    @marila μου, πέτρες γιατί τότε η περιοχή είχε μόνον χώματα πέτρες. Εννοώ ότι τα τσιμέντα και η άσφαλτος, δεν υπήρχαν.

    Ομολογώ ότι με τις τέτοιες βουτιές, τα πήγα καλύτερα.
    Με τις άλλες, καλύτερα να το αφήσω 😉

    βεβαίωωωωθθθ θδβουριχτό θνουποφιλάκι 🙂

    marilia said:
    Ιανουαρίου 30, 2014 στο 5:32 μμ

    Ναι, κατάλαβα. Αλλά εκείνες οι πέτρες και τα χώματα δεν αποτέλεσαν γερά… θεμέλια για υγιείς ανθρώπους; 😉

    Θματθ!

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Ιανουαρίου 31, 2014 στο 9:10 πμ

    @marilia ε ναι…
    Με αυτή την έννοια, αποτέλεσαν τα θεμέλια να χτιστούν ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, αν και μη νομίζεις, παντού και πάντα μπορεί να συμβεί και συμβαίνει αυτό…

    θμμμοουυυτττθθθ 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s