Παγωνιά…

Posted on Updated on

Παγωμένος· και ακόμα λίγο πιασμένος.
Λίγο παραπάνω από, απλώς λίγο δηλαδή, αλλά περπατάς.
Σήμερα πάντως ήταν μια καλή χειμωνιάτικη ημέρα. Άξια της εποχής της δηλαδή· εκεί πάει το καλή. Στο ότι ήταν σε αντιστοιχία με την εποχή της.
Με τα σύννεφά της, με τους αέρηδες, με το κρύο της.
Και με την ανάλογη διάθεση να σε στριφογυρίζει.

Μ’ όλο που εσύ to παλεύεις και προσπαθείς να την αποκρούεις· την κακή διάθεση..
Δεν είναι όμως και εύκολο. Κι εδώ που το συζητάς, αντικειμενικά, μέχρι και στην … ευσταλή τάξη των χαζοχαρούμενων κινδυνεύεις να καταχωριθείς, αν επιμένεις να αντιστέκεσαι στην κακοαδιαθεσία.
Όχι ότι είσαι και τίποτα χαρούμενος δηλαδή. Δεν υπάρχει δα και κάτι να σε ξεσηκώσει.
Θα ήσουν άδικος βέβαια να γκρινιάζεις κι εσύ.
Αντίθετα!
Αλλά να, δεν θέλεις να αφήσεις τον εαυτό σου να φωνάζει και να βρίζει…
Και τι νομίζεις; Είναι καλύτερο αυτό; Είναι καλύτερο να στέκεις εκεί στη γωνιά μόνος σου και να προσπαθείς να καταλάβεις τι είναι αυτό που δεν καταλαβαίνεις;
Είναι καλύτερο να έχεις στα αυτιά σου τα διάφορα ψόφα, ή τα δεν σε αναγνωρίζω για Υπουργό, και πολύ περισσότερο για Υπουργό μου και να αναρωτιέσαι: Μα γιατί στο καλό δεν καταλαβαίνω;
Βεβαίως, δικαιολογημένη η αγανάκτηση του κόσμου. Τέτοια και τόσο κάθετη πτώση του επιπέδου διαβίωσης όλων, δεν θα μπορούσε να μη γεννήσει αντιδράσεις.
Αλλά είναι δυνατόν, τόσοι πολλοί σχεδόν όλοι δηλαδή, να μη βλέπουν ότι, έτσι που είναι τα πράγματα, ελάχιστα μπορεί να έχουν καλύτερη πορεία;

Από την άλλη, αναρωτιέσαι:
Μπορεί τόσοι πολλοί να έχουν άδικο που ξεσπούν και βρίζουν και να έχεις δίκιο εσύ που κάθεσαι με όση τέλος πάντων στωικότητα μπορεί και σκέπτεσαι;
Μπορεί όλοι αυτοί να μην καταλαβαίνουν και να καταλαβαίνεις μόνον εσύ; Γίνεται; Δεν γίνεται!
Εσύ λοιπόν πρέπει να τα ξανασκεφτείς όλα από την αρχή.
Αλλά τι να σκεφτείς;
Θα είσαι στα «καλά» σου, αν σταθείς μπροστά στη χήρα μάνα, που το ξέρεις ότι δεν έχει καλά καλά να βρει τα αναγκαία για το τσουκάλι της, και παρόλα αυτά εσύ την κατσαδιάσεις γιατί δεν παίρνει τα καινούργια λουμπούτιν -να που τα έμαθες κι αυτά- στην κόρη της να πάει στο χορό;
Κάτι από το
αλάτι ψιλό αλάτι χοντρό, έχασα τη μάνα μου και πάω να τη βρω.
Παπούτσια δεν μου πήρε να πάω στο χορό,
κι αν δεν θα μου τα πάρει ο Χάρος να την πάρει

σου θυμίζει αυτό, όμως ναι, αυτό περιγράφει πολύ καλά την κατάσταση.
Εμ όχι, αν της το πεις, θα σου πει,
τρελός είσαι άνθρωπέ μου; Εδώ δεν μου δίνει βερεσέ ούτε ο μπακάλης, ακόμα κι αν του κάτσω -βλέπεις υπάρχει μεγάλη προσφορά- και παλεύω να τη βγάλουμε με ελιά και κρεμύδι, κι εσύ μου λες να καλύψω τις ανάγκες της έφηβης κόρης μου για να μη της δημιουργήσω ψυχολογικά τραύματα; Δεν έχεις καταλάβει τι έχει γίνει;
Όλα τα λεφτά, μας τα υπεξαίρεσαν οι συγγενείς του μακαρίτη, θα σου πει θυμωμένη, και δεν έχω ούτε σεντ για να κινηθώ νομικά, μήπως και τα πάρω, που ακόμα κι αν δικαιωθώ, ένας θεός ξέρει πότε θα τα δω τα υπεξαιρεμένα κι αν ζω δηλαδή έως τότε, και εσύ μου λες να δώσω χρήματα να πάρει τα, πώς τα είπες, παπούτσια; Πού στο καλό να τα βρω, ακόμα κι αν ήθελα-που θέλω κάθε μάνα θέλει να είναι ευτυχισμένο το παιδί της – να της κάνω το χατίρι;
Και φυσικά θα έχει δίκιο η γυναίκα. Απόλυτο δίκιο.
Αλλά αν αυτή η γυναίκα έχει δίκιο, και το λες εσύ, αλλά το λέει και ο καθένας στοιχειωδώς έχων τας φρένας, γιατί δεν μπορεί ο ίδιος να καταλάβει ότι η χήρα μάνα της μικρής σου ιστορίας, δεν είναι παρά η σημερινή Κυβέρνηση, του Ελληνικού Κράτους;
Πώς δεν μπορεί να καταλάβει, ότι εδώ που βρέθηκε η χώρα, δεν της δίνει κανένας δανεικά, ενώ τα παιδιά της -εσείς όλοι δηλαδή -ζητάτε ό,τι του βγάζει η κούτρα καθενός σας.
Σίγουρα υπάρχουν και απόλυτης προτεραιότητας θέματα. Το κακό είναι πως, όπως συνήθως συμβαίνει, δεν έρχονται στην επιφάνεια κατά τη σειρά, την οποία επιβάλει η προτεραιότητά τους.
Εσύ μόνον το ονειριάζεσαι έτσι;
Δική σου είναι η εικόνα,-αυτή, της κυβέρνησης -χαροκαμένης μάνας– που την έχεις φτιάξει για να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα, ή μπας κι’ αυτή είναι η πραγματικότητα;
Κι αν είναι αυτή η πραγματικότητα, τότε γιατί οι άλλοι δεν τη βλέπουν;
Τι έχουν πάθει;
Ή, τι έχεις πάθει εσύ;
Μήπως έχεις γίνει, και λόγω ηλικίας, εντελώς ανάλγητος;
Ένα κορίτσι δεκατριών μόνον χρόνων, έχασε προχτές τη ζωή του και η αιτία ήταν η φτώχεια του. Δεν το ξέρεις;
Πώς δεν το ξέρεις. Το ξέρεις. Το ξέρεις και σπαράζεις. Αλλά, να και πάλι, δεν μπορείς να μην αναρωτιέσαι για την ειλικρίνεια πολλών από εκείνους που φωνάζουν. Το νέο κορίτσι έφυγε με τραγικό τρόπο από κοντά σας. Πόσο όμως οι γοές, οι κατάρες και οι βρισιές, βοηθούν τα χιλιάδες άλλα παιδιά αλλά και μεγαλύτερους, που ζουν κάτω από τις ίδιες εκείνες συνθήκες, οι οποίες υπήρξαν μοιραίες για το δύστυχο κορίτσι;
Και, αν, στην κατάσταση ένδειας που βρίσκονται τα οικονομικά του Κράτους, βρεθεί κάποιος κρατικός λειτουργός και πει, «δίκιο έχετε και φωνάζετε. Να βρούμε χρήματα ώστε να βοηθήσουμε τον κάθε πάσχοντα συνάνθρωπό μας», πόσοι θα είναι άραγε εκείνοι που θα σπεύσουν να ανταποκριθούν, χωρίς να πουν, «εγώ έδωσα. Να δώσουν τώρα και οι άλλοι»;
Πόσοι;

Πολύ κρύο κάνει τελικά.
Και το είπαν: Τούτος ο χειμώνας θα είναι βαρύς.
Είθε οι δυσκολίες να είναι μόνον από τη θερμοκρασία…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s