5άρι… Σε πρώτο πρόσωπο!

Posted on Updated on

Ώρα αποβραδίς, εχτές, ημέρα Σάββατο.
Υπάρχει άραγε κανένα σορτ να φορέσω; Να τρέξω με φόρμα ή με το σορτσάκι;Ελπίζω να έχουν αφήσει κανένα σορτσάκι τα παιδιά. Η δική μου η γκρι η φόρμα, αυτή που είχα πάρει πρόπερσυ χωράει δύο μέσα πια. Τότε που την πήρα βέβαια ήταν ίσα ίσα στα μέτρα μου.
Και πού θα αφήσω τα πράγματά μου;
Τα παπούτσια που έχω είναι αθλητικού τύπου μεν, αλλά περιπάτου· ελπίζω να μη μου δημιουργήσουν πρόβλημα.
Άλλωστε σιγά το τρέξιμο που θα κάνω. Κοίτα, ψιχαλίζει έξω.
Αν είναι έτσι αύριο το πρωί, μπα δεν θα πάω.
Έκανα καλά που δήλωσα συμμετοχή; Έχω να τρέξω πάνω από δέκα χρόνια. Τι δέκα; Πάνω από είκοσι είναι, που έτρεξα σε εκείνον τον δρόμο υγείας των δέκα χιλιομέτρων!
Βέβαια, περπατάμε σχετικά συχνά το τελευταίο διάστημα και διανύουμε τέτοιες αποστάσεις.
Ε, αν δεν τα καταφέρω, θα το περπατήσω…
Μήπως τελικά να μην πάω να τρέξω;

Κυριακή πρωί ώρα 8. 1η του Δεκέμβρη! Καλό μήνα…
Ευκαιρία τώρα που πάω βόλτα το σκύλο να τρέξω λιγάκι. Να κάνω σαν να τρέχω δηλαδή. Πόσα μέτρα άραγε είναι αυτή η πρωινή διαδρομή; Βέβαια σταματάω συνεχώς. Όπου με σταματάει ο σκύλος δηλαδή.
Τουλάχιστον να ενεργοποιήσω λίγο το μυϊκό μου σύστημα. Και να τεντώσω τους τένοντες.
Ελπίζω να μην με πονέσουν οι αχίλειοι. Ούτε το γόνατο. Κυρίως αυτό…
Τελικά θα φορέσω τη μπανάνα γύρω από τη μέση και εκεί θα βάλω το πορτοφόλι και το κινητό. Α, να θυμηθώ να ενεργοποιήσω το runKeeper.
Πρωινό γεύμα κανονικό. Εντάξει είναι αρκετό· γιαούρτι, μέλι, κουάκερ, κανέλλα.
Θα με κρατήσει μέχρι τις έντεκα.
Τι ώρα να είμαι εκεί;

Ώρα 9.
Εντάξει με το πρωινό. Βγήκε και ήλιος. Μάλλον θα πιω και έναν καφέ. Δυο ώρες πριν, καλό θα μου κάνει.
Σε λίγο θα πρέπει να φορέσω και τα ρούχα του τρεξίματος. Τελικά δεν αποφάσισα· πώς θα τρέξω;
Μάλλον με σορτσάκι και φανελίτσα. Ναι, αλλά θα πρέπει σε μια τσάντα να βάλω τη φόρμα. Ε δεν γίνεται να φτάσω από το αυτοκίνητο στην αφετηρία με σορτσάκι. Θα αφήσω το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ. Ελπίζω να βρω θέση εκεί. Σίγουρα θα βρω. Είναι πολύ νωρίς για τους πολλούς…

Ώρα 9 και 30
Ήδη ντύθηκα. Ήπια και καφέ. Φορτίστηκε επαρκώς και το κινητό. Ελπίζω να αντέξει η μπαταρία του.
Εκείνου θα αντέξει· εγώ; Αλήθεια τι πάω να κάνω; Τι θέλω να δείξω; Σε ποιον;
Ώρα να φεύγω. Θα είμαι εκεί λίγο πριν τις 10. Καλά είναι…
Να δω χώρο, γραμματεία, αφετηρία, τερματισμό, διαδρομή.
Ο ήλιος χάθηκε. Τα σύννεφα καταφτάνουν απειλητικά· σημάδι;

Ώρα 12 και 45.
Επέστρεψα.
Κατάφερα να τερματίσω. Δεν είναι λίγο. Χωρίς να έχω κάνει καμιά απόλυτως προετοιμασία. Ούτε κατά διάνοια προπόνηση.
Όχι ότι ήταν ιδιαίτερα έξυπνο αυτό που έκανα.
Έγινε όμως. Το έκανα. Δεν αλλάζει.
Και χωρίς εμφανείς επιπτώσεις.
Ας καταγράψω τα ενδιάμεσα.
Όπως το είχα σχεδιάσει, ώρα 10 παρά δέκα στάθμευσα στο πάρκο της μαρίνας.
Η αφετηρία, αλλά και όλος ο αγώνας, είχε σχεδιαστεί να γίνει σε άλλον χώρο από αυτόν που φανταζόμουνα. Παρόλα αυτά δεν ήταν δύσκολο να εντοπίσω τα οργανωτικά. Πήγα στη γραμματεία και μου έδωσαν τον αριθμό μου. Ρώτησα για τη διαδρομή και πήρα αόριστη απάντηση.
Υποψιάστηκα όμως ποια μπορεί να είναι.
Κρέμασα τη τσάντα με την αλλαξιά ρούχων που είχα, στο κλαδί ενός δέντρου και άρχισα ζέσταμα. Αυτές οι διαδικασίες δεν ξεχνιούνται.
Προσοχή. Οι πλάκες στη διαδρομή δείχνει να έχουν μια ολισθηρότητα.
Κολλημένο σε έναν στύλο είδα το πρόγραμμα. Ο αγώνας 5000 μέτρων ανδρών έχει προγραμματιστεί για τις 12. Και ήταν μόνον 10 και 10.
Συνέχισα την προθέρμανση πιο χαλαρά. Δεν υπήρχε λόγος πίεσης.
Πόνος στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού.
Πόνος και στο αριστερό γόνατο. Ωχ. Να είναι ο μηνίσκος; Μα γι αυτό δεν αδυνάτισα; Για να μη με ενοχλούν τα γόνατα; Τι είναι αυτό τώρα; Ε όχι να κάνω και σ’ αυτό το γόνατο αρθροσκόπηση.
Περπάτημα αντί για τρέξιμο.
Μήπως να μην πάρω μέρος στον αγώνα…
Ο κόσμος συνεχίζει να έρχεται.
Δεν θα είναι μικρή η συμμετοχή.
Μερικές φωτογραφίες χρειάζονται. Έστω και μέσω κινητού. Είναι ωραίες οι εικόνες.
Κυρίως με το κύμα να σκάει στον λιμενοβραχίονα. Δεν καταφέρνω να το απαθανατίσω.

Ξεκίνησε ήδη το αγωνιστικό μέρος. Παιδιά με ειδικές ικανότητες τρέχουν πεντακόσια μέτρα. Μπράβο τους.
Κοριτσάκια και αγόρια Δημοτικών σχολείων, ακολουθούν.
Τις εκκινήσεις τις δίνει ο Δήμαρχος. Μιλήσαμε πιο πριν.
Πήγε να με πειράξει: Δεν θα τρέξεις; Θα τρέξω του απάντησα..
Θα τρέξω;
Μερικές σταγόνες βροχής. Ωχ. Λες να είναι αυτές η λύση;
Καλύτερα να σταματήσω να το σκέπτομαι.
Αυτός ο μπαμπάς που τρέχει κοντά στον μικρό του γιο για να τον ενθαρρύνει κάνει ένα καλό, αλλά ένα μεγαλύτερο κακό. Στερεί την ελευθερία του παιδιού.
Από την άλλη, ποιος ξέρει ποιες αγωνίες ή ποιες ενοχές, τον ωθούν προς αυτή τη συμπεριφορά;
Παιδιά των Γυμνασίων στην αφετηρία.
Και μετά των Λυκείων. Πρώτος ένας νεαρός· με χαρακτηριστική άνεση στο τρέξιμό του.
Κάτι μου θύμισε το τρέξιμό του.
Δεν υπήρχαν τότε βίντεο, ώστε να υπάρχει καταγεγραμμένο το δικό μου στυλ.

Ήρθε η Γεωργία. Της εκμυστηρεύτηκα τους φόβους μου. Ίσως να ήταν καλύτερα να μην έτρεχα…
Ώρα περίπου 12. Δεν κοίταξα το ρολόι· τόσο ή λιγότερο θα πρέπει να ήταν. Μάλλον 11 και μισή. Έτσι προκύπτει από τα επόμενα.
Τα μεγάφωνα καλούν τις μεγάλες κατηγορίες. Άντρες και γυναίκες για τα 5000 και 3000 μέτρα αντίστοιχα.
Αλλαγή φανέλας. Βάζω αυτήν που έχω κολλήσει τον αριθμό που μου έδωσαν.
Μα να πρέπει να κάνω 5 στροφές;
Θα τα καταφέρω;
Αν ήταν τουλάχιστον μια ευθεία και η επιστροφή…
Γύρω μου γυναίκες και άντρες διαφόρων ηλικιών. Και στη δική μου· ξεχωρίζουμε από τα κίτρινα καρτελάκια που είναι καρφιτσωμένα στον αριθμό συμμετοχής του καθενός. Άλλοι άλλων ηλικιών, μκρότερων, έχουν ροζ. Άλλοι μόνον τον αριθμό, χωρίς καρτελάκι. Όλα έχουν την εξήγησή τους..
Η πιστολιά της εκκίνησης έπεσε. Πόσο καιρό είχα να την ακούσω για μένα;
Πρώτα μέτρα χαλαρά. Δεν βιάζομαι. Λίγο παίδεμα για να φτιάξω το πρόγραμμα στο τηλέφωνο. Δύσκολο να τρέχεις και να κάνεις ρυθμίσεις. Όχι βέβαια πως φταίει αυτό για το γρήγορο λαχάνιασμα.
Επιτέλους καταφέρνω να λειτουργήσω το κινητό, χωρίς να σταματήσω ούτε στιγμή.
Φαίνεται πως έτρεχα λίγο πιο γρήγορα από όσο είχα σκεφτεί. Περνάμε από το σημείο με τη μεγάλη συγκέντρωση θεατών.
Χειροκροτήματα.
ΚΑΙ για ΕΜΕΝΑ!
Περίεργα συναισθήματα. Σίγουρα σε πρώτο επίπεδο η συγκίνηση. Δεν θυμάμαι να έχει συμβεί άλλη φορά· να με χειροκροτούν, εμένα προσωπικά, για ενθάρρυνση. Ίσως τότε στο γύρο της Νέας Σμύρνης; Θα ήταν το 1968…

Τρίτη στροφή μπροστά από το σημείο τερματισμού.
Η ανάσα βαριά. Τα χέρια μυρμηγκίαζουν, η μέση πονάει. Ο κόσμος με ενθαρρύνει. Και τους άλλους, βέβαια.
Τερματίζουν ήδη οι γυναίκες. Πήραμε όλοι μαζί εκκίνηση· για την οικονομία του χρόνου. Οι κυρίες όμως τρέχουν τρία χιλιόμετρα. Οι κύριοι πέντε…
Ο κριτής με ειδοποιεί ότι έχω άλλες δυο στροφές. Το ξέρω.
Δύσκολο να στηριχτούν τα ακουστικά στα αυτιά.
Δύσκολο και να συνεχίσω να τρέχω με σταθερό ρυθμό.
Μα να επιχειρήσω να τρέξω χωρίς ούτε ένα λεπτό προετοιμασίας;
Ούτε ένα μέτρο τρέξιμο για προετοιμασία… Κι’ έχω να τρέξω πάνω από είκοσι χρόνια.
Το στήθος έχει βαρύνει. Και η αναπνοή γρατζουνάει λίγο. Μπα δεν το βάζω κάτω, κι ας πονάει η μέση περισσότερο…
Προσοχή στο κύμα που σκάει στον λιμενοβραχίονα. Τη γλίτωσα και δεν με έβρεξε.

Ένας γύρος ακόμα, μου λέει ο κριτής. Τελευταίος γύρος, θα έπρεπε να έλεγε τυπικά. Και να χτυπήσει το καμπανάκι, τι το έχει; σκέπτομαι. Προφανώς αυτές οι σκέψεις γίνονται για να διώξουν την κούραση…
Λίγα μέτρα ανηφόρα. Τα μπράβο από τις κυρίες που με τις σημαίες τους δείχνουν τη διαδρομή, ξεκουράζουν λίγο τα πόδια. Όσο κι αν ακούγεται αυτό περίεργο.
Συνεχίζω πότε τρέχοντας πότε περπατώντας, πια. Η αναπνοή έχει βαρύνει αρκετά. Ευτυχώς ο πόνος στο γόνατο δεν υπάρχει, πλέον.
Στροφή αριστερά, μικρή κατηφόρα.
Νέα στροφή και στην τελική ευθεία.
Σιγά μην κάνω και φίνις. Πάλι καλά που έφτασα εδώ.
Λίγα μέτρα ακόμα.
Τερματισμός.
Τα μπράβο από τους λίγους θεατές που έχουν μείνει στο σημείο εκείνο.
Οι πολλοί πήγαν, λογικό, στον χώρο της απονομής των επάθλων.
Το δικό μου δεν χρειάζεται να μου το δώσει άλλος. Το πήρα και μόνον που έφτασα στο τέρμα. Αυτό ήθελα εξάλλου.

Βαθιές ανάσες.
Ούτε εγώ πιστεύω ότι κατάφερα να τερματήσω μετά από πέντε χιλιόμετρα. Άκου πέντε χιλιόμετρα.
Καιρός να αλλάξω μπλούζα και να βάλω το επάνω μέρος της φόρμας.
Από τη γραμματεία παίρνω ένα μικρό σακίδιο με το λογότυπο του Δήμου. Έχει μέσα και το ΔΙΠΛΩΜΑ.image
Ο φίλος -και παλιός συναθλητής, την εποχή που τρέχαμε με τα ίδια χρώματα- Δήμαρχος βρίσκεται λίγο πιο πάνω. Ωραία! θα μου δώσεις κι εμένα ένα αυτόγραφο, του λέω.
Φυσικά και το παίρνω.
Πότε ήταν που πήρα τελευταία φορά τέτοιο Δίπλωμα; Όχι ότι έχει και καμιά σημασία.
Κάπου στην αποθήκη πρέπει να είναι εκατοντάδες άλλα.
Αν δεν τα έχει «φάει» η υγρασία..
Μερικές ακόμα ανάσες και επιστροφή.
Η ώρα πλησιάζει μία το μεσημέρι.
Ο runkeeper έγραψε ότι έκανα τη διαδρομή γύρω στα 28 λεπτά.
Δεν είναι κακή επίδοση, αν και δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία.
Το σημαντικό για εμένα είναι ότι έφτασα στο τέρμα.
Τελικά, μπορώ ακόμα να τρέχω…

…και να αγωνίζομαι;

Advertisements

One thought on “5άρι… Σε πρώτο πρόσωπο!

    marilia said:
    Δεκέμβριος 4, 2013 στο 7:24 μμ

    🙂 Ε, μα… ναι!

    Άκου να τρέχει και να παίζει με το… μπλιμπλίκι! τςτςτς! Ξέρεις πόσο εύκολα είναι τα στραβοπατήματα όταν τρέχεις και δεν κοιτάς πού θες να πας; Και να ο μηνίσκος μετά πώς τσιμπάει. 5 χμ, ε; Πο πο! Σε 28 λεπτά, ε; Πο πο! Και πού να μην είχες να κάνεις και τις ρυθμίσεις…! 😛

    Θνουποφιλί, καλέ! Και θυγχαρητήρια!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s