Στο επόμενο …

Posted on Updated on

Γκρίζος ο ουρανός· και βαρύς.
Για να πας στον συνηθισμένο χώρς συνάντησής σας, τούτη τη φορά πήρες και το αυτοκίνητο.
Καλή η δικαιολογία, που είχες· σίγουρα όχι προσχηματική.
-Πάρτε με τηλέφωνο να περάσω να σας πάρω όταν θέλετε να επιστρέψετε, διεμήνυσες. Βλέπεις δεν είσαι εσύ ο μόνος που κάνει χρήση του δικαιώματος της Σαββατιάτικης βόλτας.

Το εσωτερικό του χώρου της συνήθους συνάντησης, σχεδόν γεμάτο. Περίμενες ότι θα ήταν περισσότεροι εκεί. Με τέτοιο καιρό, όλοι μέσα θα κάθονται, σκέφτηκες.
Δεν είχες άδικο. Ως προς το όλοι. Το μέγεθος του όλοι εκτίμησες λάθος.
Οι όλοι ήταν ολιγότεροι του αναμενόμενου. Και κυριολεκτικά στο ολιγότεροι.
Το μέγα πλήθος ήταν γένους θηλυκού! Αυτό δεν μπόρεσες να μην το προσέξεις και να το εντοπίσεις εσύ και στην παρέα σου.
Ούτε και τα σχόλια καλόπιστης κοινωνικής κριτικής απέφυγες· και δεν ήσουν ο μόνος.
-Κοίτα τες όλες· μόλις βγήκαν από το κομμωτήριο και ήρθαν, σχολιάσαν οι παρατηρητικές της παρέας!
-Μέσος όρος εβδομήντα, εκτίμησε ο διαγωνίως απέναντι. Προφανές το τι απεικόνιζε το αριθμητικό που χρησιμοποίησε…
-Καλά, μη το λες, σταθερά αιρετικό και αντιλέγον πνεύμα η αφεντιά σου, μην επιμένεις στον μέσο όρο, γιατί υπάρχει ενδεχόμενο να ακούσουμε ότι αποφοίτησαν δυο τρία χρόνια μετά από εμάς, παρατήρησες.
-Λες να φαινόμαστε κι εμείς έτσι στα μάτια των άλλων; Έντρομη η απορία της μικρότερης, από τη δική σου παρέα.
-Ότι φαινόμαστε έτσι, πάρτο σαν δεδομένο· μην κοιτάς που εμείς μάθαμε να αποδεχόμαστε αυτό το οποίο είμαστε, ήρθε η υποστήριξη των λεγομένων σου, από την ολίγων ημερών μεγαλύτερη -είστε και στο ίδιο ζώδιο- διπλανή σου.
Μα δεν είμαστε όλοι έτσι· παρηγορητικός ο λόγος. Τις προάλλες που είδαμε την κατά δυο χρόνια μικρότερη από εμάς -θυμάσαι· ναι αυτή για την οποία κάτι έγραψες από όσο είπες- αυτή δεν φαινόταν σαν και τις κυρίες δίπλα. Δεν λέγαμε γι αυτή ότι είναι τόσο μεγάλη.

Άρα ούτε και για εμάς θα λένε απαραίτητα το ίδιο, το ευκόλως εννοούμενο που παραλήφθηκε. Ευκόλως εννοούμενο ήταν, γιατί να μην παραληφθεί; Τι; Τόσο μεγάλοι ήσαστε εσείς;

Και μετά οι κουβέντες, σας τράβηξαν γι αλλού.
Από τη Μικρασιατική καταστροφή, μέχρι το αρχοντικό του Πειραιά· Από το πώς φτιάχνεται το περγαμόντο έως το με ποιαν ήταν παντρεμένος εκείνος· και στις εκθέσεις των μουσείων· και στα τρέχοντα λοιπά πολιτιστικά γεγονότα.
Και στις συντάξεις· και στους εργατολόγους. και στα ένσημα…
Και στα όνειρα, στις προσδοκίες, στους απολογισμούς, στις διαψεύσεις…
Τις νέες ελπίδες.
Όλα αυτά τα τελευταία, -από τα όνειρα και κάτω δηλαδή – δεν βγήκαν φανερά στο φως των συζητήσεων. Βγήκαν όμως. Ξέρεις πώς. Ξέρεις άλλωστε και πώς είναι αυτά. Βγαίνουν από μόνα τους. Ανοίγουν τα σεντούκια, στα οποία τα έχει ο καθένας αποθηκεύσει εκεί στα τρίσβαθα της ψυχής του, κάνουν τη μικρή τους βόλτα στους διαδρόμους εκείνων των υπογείων, για να ξεμουδιάσουν έως ότου ξαναχωθούν εκεί που τα έχουν φυλακίσει.
Μερικά από αυτά βέβαια, έχουν κρυφτεί από μόνα τους εκεί. Αυτοβούλως.
Ξέρουν απο γεννησιμιού τους, το ανώφελο της ύπαρξής τους· ή το ανέφικτο. ή το ανέλπιδο.

-Με πλακώνει αυτός ο καιρός, σου ψιθύρισε ο εκ δεξιών σου. Και ήταν ψίθυρος από βάθους καρδίας· με σχεδόν απελπισία. Σίγουρα το εννοούσε αυτό που έλεγε. Και το βίωνε εκείνη τη στιγμή, ήταν φανερό, με πόνο.
Τι να σχολιάσεις εσύ; Ότι εσένα, αντίθετα σου αρέσει αυτός ο καιρός; Ότι σου αρέσει να κοιτάς τα βαριά σύννεφα και να νιώθεις πως βρίσκεις την ευκαιρία -με το ευ τονισμένο- όταν ο καιρός είναι έτσι, να επιστρέφεις μέσα σου και να τα «βρίσκεις» με τον εαυτό σου; Ή, έστω, κι αν δεν τα βρίσκεις μαζί του -ναι, θα ήταν τουλάχιστον περίεργο να τα βρεις εσύ με εσένα- έχεις την άνεση να σκέφτεσαι και, γιατί όχι, να ονειροπολείς;
Θα σε αποκαλούσε μονόχνωτο.
Όχι ότι θα είχε και άδικο δηλαδή.

Το κουδούνι για το σχόλασμα χτύπησε.
Τι ποιο σχόλασμα; Τι ποιο κουδούνι; Παρέα παλιών συμμαθητών δεν είσαστε; Δεν θυμάσαι τον Γιώργο τον πρύτανη -ο επιστάτης του σχολείο σας ήτανε και τούχατε βγάλει αυτό το παρατσούκλι- που έβγαινε στο πλατύσκαλο με το κουδούνι στο χέρι κι’ εσείς του φωνάζατε να το καθυστερήσει;
Ε αυτό το κουδούνι!
Δηλαδή όχι αυτό, αλλά πάντα ένα τέτοιο κουδούνι χτυπάει μέσα σας· τουλάχιστον όταν συναντιέσται. Κάθε Σάββατο δηλαδή, τα τελευταία τέσσερα χρόνια…
Και δεν παύει να χτυπάει, κι ας πέρασε μισός αιώνας από τότε που το πρωτακούσατε όλη η παρέα.
Μα, θα πεις, πώς το κόψατε έτσι; Ανολοκλήρωτη έμεινε η συζήτηση.
Ε ναι· Έτσι είναι. Σαν το μάθημα που δεν τελειώνει ποτέ· συνεχίζεται την άλλη ώρα.
Ή την επομένη ημέρα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s