Ψύχρα

Posted on Updated on

Λιακάδα όλη την ημέρα, αλλά η νύχτα θέλει τα δικά της.
Να φταίνε οι αντοχές σου, που περιορίζονται προϊόντος του χρόνου;
Να φταίει απλώς ο καιρός;
Αργά το απόγευμα πάντως, όποια και να ήταν η αιτία, αισθάνθηκες το σώμα σου να αντιλαμβάνεται πτώση της θερμοκρασίας.
Του περιβάλλοντος.
Όχι, δεν ήταν αεράκι που βρήκε πόρτα ανοιχτή και τρύπωσε· πολύ απλά γιατί εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον, δεν φυσούσε.
Δεν ήταν η ένταση για την ευθύνη που ένιωθες, καθώς διαπίστωσες ότι το σύστημα θέρμανσης … δυστροπούσε· ούτε γιατί βρήκες κλειστό το κατάστημα ηλεκτρολογικού υλικού της περιοχής σου. Ούτε γιατί οι επαγγελματίες γκρινιάζουν για την αναδουλειά, αλλά και όταν εμφανίζεται η δουλειά, τη θέλουν όπως την έχουν φτιάξει στο μυαλό τους.
Γιατί να σηκωθώ πρωί πρωί, τον άκουσες στο τηλέφωνο να διαμαρτύρεται σε κάποιον γνωστό του προφανώς, ο άγνωστος που μιλούσε καταμεσής τού δρόμου. Για να πάρω δέκα ευρώ;
Σωστός! Για δέκα ευρώ δεν αφήνεις τη ζέστη των κλινοσκεπασμάτων σου.
Για πόσα και πάνω την αφήνεις; Υπάρχει κάποιος τιμοκατάλογος εγκατάλειψης του χουχουλιάσματος, άραγε;
Ας μη ρίχνεις το επίπεδο της σκέψης χαμηλά, αλλά δεν μπορείς να μην αναρωτιέσαι: Μα καλά, σε περιόδους οικονομικής κρίσης -και κρίση δηλαδή να μην ύπήρχε- δεν είναι λογικό, προκειμένου να στεριώσεις την πελατεία σου, να εξυπηρετήσεις και «κάτω του κόστους»;
Στον τεχνικό, που τελικά ήρθε και έδωσε λύση στο δικό σου πρόβλημα με τον δυστροπούντα καυστήρα, το είπες:
Στο πιστώνω ότι ανταποκρίθηκες γρήγορα στο αίτημά μου. Παρόλο που δεν είσαι ο φθηνότερος, το γεγονός ότι ήρθες και αφενός κάλυψες εμένα, αφετέρου έδειξες ότι είσαι επαγγελματίας, το θεωρώ -αν και είναι στα αυτονόητα- υπέρ σου.
Ήταν απλά η πτώση της θερμοκρασίας που γινόταν αισθητή.
Μετά από τόσο ήλιο, το απόβραδο και τώρα το σχεδόν σκοτάδι -και είναι ακόμα απόγευμα· βλέπεις η ημέρα συνεχίζει να μικραίνει και θα μικραίνει μέχρι τα Χριστούγεννα συνεχώς- η ατμόσφαιρα αρχίζει να παγώνει.
Και αυτό γίνεται πλέον αισθητό. Πάντα γινόταν αισθητό σε αρκετούς. Λογικά σε όλους δηλαδή. Και σε σένα. Άλλο αν, τυλιγμένος με τις σκέψεις σου και μπλεγμένος στα κουβάρια των θέλω των άλλων και των πρέπει των δικών σου δεν το πρόσεχες.
Και τώρα, το αισθάνθηκες.
Γέρασα άραγε; Αναρωτήθηκες. Δηλαδή η ηλικία σου σαφώς και μπήκε στην αριθμητική των ηλικιωμένων. Αυτό δεν θέλει καμιά φιλοσοφία. Στατιστική είναι άραγε. Το ερώτημά σου, πάντα αυτά τα ερωτήματα, ψάχνουν για απάντηση στο χώρο της διάθεσης. Στον χώρο της Στατιστικής έχουν δεδομένη την απάντηση.
Ε ναι· πιθανότατα αυτό συμβαίνει. Γερνάς. Ο χώρος της διάθεσης αδειάζει από τις σκέψεις του εργασιακού περιβάλλοντος. Αφού, αυτό έπαψε να υπάρχει. Όχι ότι δεν φτάνουν οι δονήσεις και ο αποηχός του μέσα σου.
Καθώς έρχονται πληροφορίες και καθώς αυτές φέρνουν στο νου εικόνες, το χρωματικό φάσμα της διάθεσης σαφώς μεταβάλλεται. Το κατάλαβες κι αυτό το μεσημέρι.
Μα καλά, τόσο ευαίσθητος στις μεταβολλές έγινες;
Το κατάλαβες στη συζήτηση πάνω από 3 φλυτζάνια καφέ, καθώς από τη μια μεριά έφτασε το ερέθισμα με τη μορφή πληροφοριών, που σε άλλους καιρούς, μόνο ως σημαντικές δεν θα τις αξιολογούσες.
Τώρα σου γέννησαν μέχρι και εξομολογητική διάθεση.
Και απολογητική.
Και τη μικρή απολογία σου για πράξεις και παραλείψεις, αλλά κυρίως εντάσεις που προκάλεσες, την εξέθεσες!
Ίσως, γιατί δεν υπήρχε φόβος να τρωθεί ο εγωισμός σου.
Όπως και να έχει, τα είπες.
Εκείνο το «μη μιλάς μην απολογείσαι» που πρόσφατα διάβασες, πάντως σε έχει στοιχιώσει!
Και εκεί αισθανόσουν πως αν υπήρχε φασματογράφος των χρωμάτων της διάθεσης θα έδειχνε έντονες μεταβολές. Τις αισθανόσουν.
Όπως πριν από λίγο αισθανόσουν την πτώση της θερμοκρασία στο σώμα σου.

Το κουδούνι της εξόπορτας σε ξάφνιασε και σταμάτησε την κίνηση των δαχτύλων πάνω στο πληκτρολόγιο· και τις σκέψεις σου.
Μάλλον ήρθε ο τεχνικός να αποκαταστήσει τη λειτουργία του δυστροπούντος συστήματος θέρμανσης.
Τουλάχιστον σε λίγο θα πάψει να υπάρχει το εξωτερικό ερέθισμα που σου γεννούσε την αίσθηση πτώσης της θερμοκρασίας.
Τουλάχιστον το ευελπιστείς.

Advertisements

2 thoughts on “Ψύχρα

    silia said:
    Νοέμβριος 30, 2013 στο 6:21 μμ

    Εσύ… κρυώνεις (ευκολότερα)
    Εγώ… κουτσαίνω (περισσότερο)
    … Το «γήρας», εκτός από την αριθμητική σφραγίδα του πάνω μας, άρχισε να αγγίζει και τον κ…. της διάθεσής μας…
    Έτσι είναι αυτά τα πράγματα… Νομοτέλεια.
    Ας ασχοληθούμε με τα καλά του (του γήρατος)…
    Μην με ρωτήσεις, ποια είναι τα καλά του… Έλεος. Θα με κάνεις να χάσω όλο το απόγευμα μου, ψάχνοντας… 🙂 😆

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Νοέμβριος 30, 2013 στο 6:52 μμ

    @Silia μου, το προφανές καλύτερό του -του γήρατος 🙂 – είναι πως διαθέτουμε όσο χρόνο θέλουμε για να ψάχνουμε τα καλά του!!
    🙂 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s