το υφάδι….

Posted on Updated on

Τους γνωρίζεις εδώ και πολλά χρόνια.
Η τύχη, η συγκυρία πιο σωστά, το έφερε μάλιστα να βρεθείτε και κατά ένα τρόπο συγκάτοικοι στην ίδια πολυκατοικία.
Τον θυμάσαι, εδώ και σχεδόν από πάντα, να έχει πρόβλημα ακοής. Τα τελευταία χρόνια η απώλεια της ακοής του, πρέπει να έχει πλησιάσει το απόλυτο. Δεν το ξέρεις ακριβώς, αλλά αυτό μπορούσες να συμπεράνεις, τόσο από τα ισχυρά ακουστικά που φαίνεται να φοράει, όσο και από την εν γένει συμπεριφορά του.

Καθώς τα χρόνια περνούν, κανένα πρόβλημα δεν μένει χωρίς τον ακόλουθό του.
Το είχες ακούσει εδώ και καιρό, δεν του είχες δώσει ιδιαίτερη σημασία· ο άνθρωπος εμφάνισε πρόβλημα με το σάχαρο. Ύπουλη ασθένεια, όλο και κάποιο άλλο ζωτικό όργανο θα βρει να χτυπήσει.
Ύπουλη όμως είναι και η καθημερινότητα. Μπορεί οι συνθήκες να σου προσφέρουν περισσότερο χρόνο από όσο άλλοτε, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτομάτως γίνεσαι και πιο κοινωνικός. Ακόμα κι αν το θέλεις.
Εντάξει· πρέπει να το παραδεχτείς πως δεν είναι και το καλύτερό σου το να βγαίνεις από το σπίτι, μόνον και μόνον για να βγεις. Αν δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, προτιμάς να μένεις μέσα. Κακό μεν, η αλήθεια δε.
Θύμα αυτής της «ύπουλης» καθημερινότητας, δεν είχες παρακολουθήσει την πορεία της υγείας του ανθρώπου. Μόνον ήξερες, λόγω της ιδιοτύπου συγκατοίκησης, δηλαδή λόγω του ότι μένετε στην ίδια πολυκατοικία με συγγενικό του πρόσωπο, πως η γυναίκα του ανθρώπου, αντιμετώπισε το καλοκαίρι εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα.
Νοσηλεύτηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα και μάλιστα σε νοσοκομείο άλλης πόλης όπου έτυχε να βρεθεί· παραλίγο και να καταλήξει, από όσο είχες ακούσει.
Δεν το είχες ψάξει περισσότερο αλλά είχες μείνει με την εντύπωση ότι και για τη σύζυγο τα πράγματα δεν είναι καλά.
Μεγάλοι άνθρωποι και οι δυο, με παιδιά και με εγγόνια, μακάρι να είναι πάντα καλά, όλα όμως μπορεί να συμβούν.
Σε όλους βέβαια, μπορεί να συμβούν όλα, ποιος μπορεί να ξέρει τι ξημερώνει η επιούσα, μερικά όμως είναι αναμενόμενα· τουλάχιστον … στατιστικά.

Σήμερα προς το μεσημέρι τους είδες.
Στο αυτοκίνητο εσύ για δουλειές -τι άλλο θα σε «ξεκούναγε να βεις από το σπίτι- στο δρόμο εκείνοι.
Η γυναίκα με μαύρο παντελόνι και ροζ πλεχτή μπλούζα, ο άντρας φορώντας πάνω από τη συνήθη αμφίεση ένα ανοιχτόχρωμο μπουφάν, διέσχιζαν τον δρόμο, δίπλα σας.
Δεν τους αναγνώρισες αμέσως, αν και κάτι σου φάνηκε γνωστό.
Η «κοψιά» τους μάλλον.
Σε ξάφνιασε όμως κάπως, ο τρόπος που εκινούντο. Δεν ήταν ο συνηθισμένος τους. Συνήθως,αν ήταν αυτοί, εκείνος, κατάλοιπο παλιών συνηθειών, πήγαινε μπροστά κι εκείνη ακολουθούσε.

Τώρα η διάταξη ήταν διαφορετική:
Εκείνη με αργό βήμα, έχοντας επίγνωση του ειδικού της ρόλου, πήγαινε αργά, μισό βήμα πιο μπροστα από εκείνον…
Εκείνος, φορώντας γυαλιά οράσεως, με ένα μπαστούνι στο ένα χέρι και το άλλο χέρι στον ώμο της.
-Δεν βλέπει καθόλου πια· το ζάχαρο τον έχει σχεδόν τυφλώσει, ήρθε η πληροφορία.
-Μα, δεν ήταν άρρωστος το καλοκαίρι; Η απορία σου που έδειξε και τη μικρή σου σύγχυση.
-Όχι αυτός. Αυτή. Η γυναίκα του. Εκείνη ήταν άρρωστη. Εκείνος δεν ήταν εδώ; Το ξέχασες; Ήρθε η νέα απάντηση.
Ναι το είχες ξεχάσει. Μάλλον είχες μπλεχτεί.
-Αλλά ο άνθρωπος δεν ακούει κιόλας. Δεν βλέπει και δεν ακούει! κατέθεσες αυθόρμητα την έκπληξή σου.
-Θέλει όμως κάθε ημέρα να πηγαίνει στο καφενείο. Όσο η γυναίκα του ήταν άρρωστη, τον πήγαινε κάποιο από το παιδιά του, τώρα, τον πηγαίνει κάθε ημέρα η γυναίκα του.

Το αυτοκίνητό σου είχε ξεμακρύνει.
Οι εικόνες παρέμειναν για πολύ μέσα στο μυαλό σου.
Μοιραίος και ο συσχετισμός της με μια πρωινή συζήτηση:

«Ποιες διαδικασίες έλαβαν χώρα για να διαδραματιστεί μια απαξιωτική συζήτηση μεταξύ δύο ανθρώπων που κάποτε περιποιοσαντε και την παρωνυχίδα τους πριν συναντηθούν, αποτελεί ένα ερώτημα αναπάντητo
κατέγραφε η διαδικτυακή συνομιλήτρια και εσύ, σχολίασες,
«μα, η απάντηση είναι τόσο απλή. Η συνάντηση έγινε διαρκείας! Λείπει πια ο χρόνος αναμονής!
Από την άλλη, τώρα δημιουργείται πόντο πόντο ο ιστός, που (θα) στηρίζει τη σχέση και (θα) ομορφαίνει τον χρόνο της «συνάντησης», τόσο που οποιαδήποτε σκέψη διάρρηξής του, (να) πονάει περισσότερο από την ρουτίνα της επανάληψης…»

Δεν είχες δει ακόμα τους παλιούς γείτονες.
Αν τους είχες δει, θα περιέγραφες καλύτερα τον ιστό, το υφάδι.
Αυτό που χτίστηκε πόντο πόντο μέσα στον χρόνο.

Advertisements

2 thoughts on “το υφάδι….

    silia said:
    Νοέμβριος 25, 2013 στο 10:56 μμ

    Αγαπημένο, πολύτιμο… υφάδι.

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Νοέμβριος 27, 2013 στο 12:45 πμ

    @Silia ο χρόνος αυξάνει την αξία του…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s