εν ανεπαρκεία …

Posted on Updated on

Δύσκολο να παραδεχτείς ότι σε βρίσκουν σύμφωνο οι σκέψεις τού ιδεολογικά απέναντι, αλλά θα πρέπει να το παραδεχτείς, αν έτσι συμβαίνει.
Και συμβαίνει.
Όχι, δεν είσαι έτοιμος να βάλεις το επίρρημα δυστυχώς. Μπορεί και να μην είναι δυστυχώς.
Μπορεί να έχει έλθει -πολύ θα το ήθελες- η στιγμή, που και οι απέναντι, έρχονται δώθε!
Το κακό είναι ότι οι θεωρητικά και εξ ορισμού ευρισκόμενοι δώθε, έχουν αναχωρήσει για αλλού.
Άγνωστο για πού…
Ίσως στη σφαίρα του φαντασιακού· εκεί που η λογική, υποχρεωτικά μένει εκτός, και οι εισερχόμενοι σε εκείνη τη σφαίρα, ζουν τις αντιφάσεις τους. Όσο μεγάλες κι αν είναι.

Για λίγο, προχτές αργά το βράδυ της Δευτέρας προς την Τρίτη, ο τηλεοπτικός δέκτης στάθηκε στον ενικό.
Σιγά που θα ακούσω τον ανανήψαντα πρώην ακροδεξιό και νυν απλά δεξιό, σκέφτηκες, και ετοιμάστηκες να αλλάξεις κανάλι.
Δεν ξέρεις γιατί δεν το έκανες, αλλά δεν το έκανες.
Δεν άλλαξες αυτόματα κανάλι.
Λάθος σου; Εκ του αποτελέσματος ναι· λάθος σου.
Λάθος σου γιατί τώρα είσαι υποχρεωμένος να πείσεις τον εαυτό σου, ότι δεν είσαι εσύ που άλλαξες πλευρά.
Ευτυχώς, το πέρασμά σου από τα θρανία, τους συνδικαλιστικούς και κομματικούς χώρους, αλλά και -κυρίως από αυτό- το βύθισμά σου στο περιεχόμενο πολλών εκατοντάδων σχετικών βιβλίων, άρθρων και άλλων σχετικών, σου επιτρέπουν να αναγνωρίζεις τις διαφορές.
Τους άλλους όμως μπορείς να τους πείσεις ότι όντως υπάρχουν διαφορές;
Όχι δηλαδή πως έχεις ανάγκη να πείσεις κανέναν για οτιδήποτε. Με τον εαυτό σου παλεύεις πιο πολύ.
Υπάρχουν όμως κι εκείνοι…

Δύσκολο. Δύσκολο αν κρίνεις από αυτά που ακούς.
Δύσκολο αν κρίνεις από την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα.
Δύσκολο…
(Δυσοίωνο σου βγήκε να γράψεις, αλλά συγκρατήθηκες γιατί ακόμα θέλεις να κρατάς την ψυχραιμία και την αισιοδοξία σου!)
Και όμως ο πολιτικός της «αντιπέρας όχθης» έλεγα τα απλά. Τα απλά αλλά «ξεχασμένα».
Το ξέρεις ότι δεν είναι ξεχασμένα. Είσαι σίγουρος. Τουλάχιστον δεν είναι ξεχασμένα από εκείνους που κάποτε τα γνώρισαν.
Οι με σχετική έστω σοβαρότητα ασχολούμενοι με τα λεγόμενα «κοινά», συνεχίζουν να τα έχουν στην οπτική τους. Για τους άλλους, εκείνους που δεν είχαν την τύχη να ασχοληθούν -ή δεν θέλησαν για τους όποιους λόγους- δεν μπορείς να ξέρεις.
Ξέρεις όμως ότι γι αυτούς βρίσκονται στα αγνοούμενα· ή τα «ξεχασμένα»
Βλέπεις, ο φόβος και ο πανικός-από τους χειρότερους συμβούλους ο πανικός- που τους έχουν καταλάβει, τους έχει και καταβάλει.
Έτσι, όσα λένε και κάνουν, μόνον ορθολογικά δεν είναι.

Γι αυτό, όταν γνωρίζεις -κι πάντα ελπίζεις να μην είσαι στη θλιβερή μειοψηφία- ότι το οικονομικό πρόβλημα της χώρας είναι αυτό που είναι, σε πιάνει μαύρη θλίψη καθώς βλέπεις, διαβάζεις ακούς, τις προβαλλόμενες ενστάσεις.

Τι γίνεται όμως όταν, η ελπίδα σου να μην είσαι η θλιβερή μειοψηφία, επαληθεύεται μεν, αλλά από ευρισκόμενους σε εντελώς διαφορετική όχθη από εκείνη που «σουλατσάρεις» εσύ, δε;
Δηλαδή τι νομίζεις; Ότι μόνον στη μια όχθη, και δη σε αυτή που έχεις επιλέξει να στέκεσαι εσύ, κυκλοφορεί η απλή λογική;
Τόσο αφελής είσαι ή τόσο εγωκεντρικός;

Σίγουρα δεν σου αρέσει. Και γιατί να μη το πεις; Νιώθεις ένα μικρό τσίτωμα, σε πιάνει ένας μικρός «φόβος», μη και σε ταυτίσουν με την «άλλη πλευρά».
Βέβαια, κατά βάθος, το έχεις δεδομένο ότι θα το κάνουν.
Η άγνοια, εφόσον είναι πραγματική, οδηγεί σε «αξιολογική» κρίση με τελείως λάθος κριτήρια, οπότε μια ταμπέλα «δεξιού» για να μην πεις και «φασίστα», την περιμένεις!
Το ότι τα χρησιμοποιούμενα κριτήρια βρίθουν αντιφάσεων, -πολλές φορές και ιδιοτέλειας- το θεωρείς πια δεδομένο ότι δεν γίνεται αντιληπτό από τους χρήστες τους. Όχι· αφού δεν έχουν αντιληφθεί -πραγματικά αγνοούν- τις στοιχειώδεις λειτουργίες της οικονομίας, τους είναι εξαιρετικά δύσκολο να συσχετίσουν ακόμα και τις εμπειρίες τους με τα υπό κρίση στοιχεία.
Επομένως, εφόσον ακούν από το στόμα σου, δυσάρεστα πράγματα -πόσο πολύ έχει εξοικειωθεί η σύγχρονη κοινωνία με το χάιδεμα των αυτιών-τα οποία δυσάρεστα πράγματα κι ας είναι αυτά πορίσματα λογικής ανάλυσης, είναι σίγουρο ότι θα σε ταυτίσουν με τον διατυπώνοντα τα ίδια συμπεράσματα, ακόμα και αν αυτός ιδεολογικά βρίσκεται κυριολεκτικά στην «άλλη πλευρά».

Από την άλλη, είναι έντιμο να βλέπεις το στραβό και να μη το στηλιτεύεις, μόνον και μόνον, επειδή πρόλαβε και είδε ότι είναι στραβό η «άλλη πλευρά»;

Για πες όμως· εσένα δεν σε προβληματίζει που βλέπεις τα ίδια στραβά όπως τα βλέπει και η «άλλη πλευρά»;
Η απάντηση είναι κατηγορηματική, ΌΧΙ. Δεν σε προβληματίζει και ΔΕΝ πρέπει να σε προβληματίζει.
Για παράδειγμα, το ότι δεν μπορείς να δαπανάς περισσότερα από όσα έχεις στο πορτοφόλι σου, δεν σου το λέει ούτε η δεξιά ούτε η αριστερή συνείδηση! Στο λέει πολύ απλά η λογική του … νόμου της αφθαρσίας της ύλης, και η λογική του αλγόριθμου των … θερμοδυναμικών αξιωμάτων.
Εκείνος που απορέει από την πολιτική τοποθέτηση, είναι ο τρόπος -ο αλγόριθμος- αντιμετώπισης της κάθε φορά κατάστασης.
Δηλαδή οι απαντήσεις σε ερωτήματα του είδους:
-Ποιες διαδικασίες θα χρησιμοποιήσεις για να φτάσεις στο ποθούμενο αποτέλεσμα;
-Ποιες αξίες θα διέπουν τις επιλογές σου;
-Πώς θα αξιολογήσεις την επιτυχία ή την αποτυχία των διαδικασιών που επέλεξες.

Εκεί, από αυτές τις απαντήσεις, θα πρέπει να διαπιστώσεις τυχόν ταυτίσεις ή διαστάσεις από τις επιλογές της «άλλης πλευράς».
Το περιεχόμενο αυτών των απαντήσεως θα πρέπει να βαρύνει για την τελική …εκτόξευση ή όχι χαρακτηρισμών!

Βέβαια αυτά όλα προϋποθέτουν, το είπες και πριν, γνώση και νηφαλιότητα.
Κι από όσο φαίνεται, και τα δύο -και η γνώση και η νηφαλιότητα ανήκουν στα απαραίτητα μεν αγαθά, αλλά εν ανεπαρκεία…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s