χύμα καγκελάκια

Posted on Updated on

#Τι σημαίνει να αρχίσεις να γράφεις τα απομνημονεύματά σου;
Δεν είναι δείγμα (έως και … δήγμα) οίησης;
Και παραίτησης;
Γράφεις απομνημονεύματα, όταν έχεις πια βεβαιωθεί -πώς άραγε;- ότι «δεν πάει άλλο». Ότι από εδώ και πέρα τα όνειρα και οι επιδιώξεις, παραχωρούν πλήρως τη θέση τους στις αναμνήσεις· και στην αγωνία της δικαίωσης· και της απόκτησης υστεροφημίας!
Ε, ναι! Αυτό δεν κάνουν όσοι παρουσιάζουν τα απομνημονεύματά τους; Να δικαιωθουν από την Ιστορία, δεν αγωνιούν;

#Δεν θα έπρεπε να σημειώνεις κάπου, αμέσως τις ιδέες που σου έρχονται; Είναι πολλές οι φορές που σκέπτεσαι ότι θα ήθελες να έχεις κρατήσει σε ένα κομμάτι χαρτί, την ιδέα που σου ήρθε ξαφνικά ή σε οδήγησαν οι δαιδαλώδεις σκέψεις σου· για να μπορείς να τις επεξεργαστείς στο μέλλον, ή όποτε το αποφασίσεις.
Σιγά που θα το πραγματοποιούσες δηλαδή· και το να κρατάς σημειώσεις, αλλά και το να τις επεξεργαστείς· επιτέλους, τι είναι εκείνο που σε κάνει να πιστεύεις ότι θα είχαν καλύτερη τύχη, αυτή η ιδέα, από άλλα πράγματα με τα οποία ξεκίνησες την πορεία σου;
και όπως το συνηθίζεις τα εγκατέλειψες…

#Οι απόψεις σου για τα πολιτικά και κυρίως για τα οικονομικά, διαφέρουν, έως και ριζικά, από εκείνες των πολλών.
Των πολλών όλων των αποχρώσεων.
Και; Και καλά κάνουν και διαφέρουν. Καλύτερα όμως θα κάνεις εσύ να τις κρατάς για σένα.
Ναι, ίσως αυτό είναι το σωστό.
Αλλά το να γράψεις αναλυτικά αυτές σου τις σκέψεις -το λες συνέχεια δηλαδή- ίσως να σε βοηθούσε κι εσένα να ξεκαθαρίσεις τι λες(!).
Και να αναδείξει τον βαθμό της ιδεολογικής σου συνέπειας.
Φυσικά και το έχεις ανάγκη κάτι τέτοιο.
Πάντως το ξέρεις: κείμενα που τα βλέπουν και άλλα μάτια εκτός από τον συγγραφέα τους, χάνονται γι αυτόν.

#Ποιες θα ήταν οι επιλογές σου, -οι σχετικές με τις απαιτούμενες αποφάσεις στον χώρο του οποίου είχες την ευθύνη- σήμερα αν δεν είχες αποχωρήσει προ τριετίας;
Το τηλεφώνημα της πρώην συναδέλφου προχτές, Σάββατο, το μεσημέρι, σου επανέφερε το ερώτημα…
Μπορείς εύκολα(!) να ξεφύγεις: με τα αν δεν γράφεται η ιστορία. Όσο μικρή και να είναι!

#Στα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι χρήστες, συνειδητοποιώντας ή όχι, κρατούν προσωπικό ημερολόγιο.
Πόσοι έχουν σκεφτεί όμως ότι όλα αυτά που καταγράφουν αποτελούν τεκμήρια θέσεων και σκέψεων;
Και είναι κακό αυτό; Κατ΄αρχάς όχι βέβαια.
Εκτός κι αν δεν πιστεύουν απολύτως σε αυτά που γράφουν, και θελήσουν στο μέλλον να υποστηρίξουν ότι έλεγαν άλλα.
Θα υπάρχουν για πάντα οι αψευδείς μαρτυρες των κάθε φορά απόψεών τους.

#Την Ιστορία τη γράφουν οι συγγραφείς της.
Ούτε οι νικητές, όπως συνηθίζεται να λέγεται, ούτε οι ηττημένοι.
Κι αν τύχει, να διαβάσει τα πορίσματά τους, αυτός που έζησε τα γεγονότα;
Τόσο το χειρότερο γι αυτόν αν έχει άλλη άποψη. Ή αν άλλα γνωρίζει…
Είναι εντελώς σίγουρο πως η κοινή γνώμη θα τον βάλει στη θέση του!

Το γράφεις αυτό το τελευταίο με αφορμή τη συζήτηση που διάβασες κάτω από ένα άρθρο σχετικό με το Πολυτεχνείο, αλλά και όσα διηγήθηκε ότι του συνέβησαν γνωστός δημοσιογράφος με πραγματική αντιστασιακή δράση, μέσα σε φοιτητικό αμφιθέατρο: «Αυτοί», –οι στην πραγματικότητα μάλλον άκαπνοι αλλά επιβιβασθέντες σε κατάλληλη θέση του οχήματος της Ιστορίας- «έδωσαν το αίμα τους για να μπορείς εσύ να μιλάς τώρα εδώ», του είπε εντελώς επιτιμητικά, ο μη έχων βιώματα, αλλά έχοντας διαβάσει επιμελώς την Ιστορία, φοιτητής, προκειμένου να υποστηρίξει τον αγώνα, των στα «κάγκελα» ανεβασμένων δασκάλων του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s