παρασκευές…

Posted on Updated on

Με τη λαϊκή ξαπλωμένη στα πόδια σου, όπως όλες σχεδόν τις Παρασκευές της ενήλικης ζωής σου, ξύπνησες αξημέρωτα…
Όχι ότι σε ενοχλούν οι θόρυβοι, αν και θα μπορούσε, ούτε έχεις καμιά διάθεση να τρέξεις, πρωί πρωί, αξημέρωτα όπως σημείωσες, για να κάνεις ψώνια.
Απλώς ξυπνάς.
Έτσι.
Ξυπνάς και σκέφτεσαι: άλλη μια Παρασκευή έφτασε.
Πάει κι αυτή η εβδομάδα.
Η αλήθεια είναι πως την έχεις κάτι σαν ορόσημο.
Την Παρασκευή με τη λαϊκή της.
Και τις φωνές των ανθρώπων που στήνουν τους πάγκους τους. Και τα χρώματα της εκτεθειμένης πάνω στους πάγκους πραμάτειας· και τα σούρτα φέρτα των νοικοκυρών με τα καροτσάκια· και τις φωνές των ανθρώπων που διαλαλούν τα προϊόντα τους προσπαθώντας να προσελκύσουν πελάτες· και τις φωνές των ανθρώπων γενικά, που άλλοτε αστειεύονται, άλλοτε παίζουν, και κάποιες φορές, ευτυχώς όχι πολλές, τσακώνονται.
Δύσκολο να πηγαίνεις για μεροκάματο και να γυρίζεις αρπαγμένος.
Κάνεις την αυτοκριτική σου τώρα; Όχι; Κι όμως θα έπρεπε.
Θα έπρεπε και να την κάνεις και να ζητήσεις συγγνώμη. Πολλές συγγνώμες δηλαδή. Ήταν πολλές οι φορές που στεναχώρησες συνεργάτες. Ήταν πολλές οι φορές που άφησες τον εαυτό σου να περάσει τα όρια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που, το ξέρεις, στεναχώρησες τους άλλους. Εντάξει κι εσύ στεναχωρήθηκες, αλλά δεν ήταν το ίδιο.
Τι τα λες όμως τώρα; Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Ούτε – αυτό το διάβασες, μάλον το ξαναδιάβασες το απόγευμα- μια λέξη που ειπώθηκε μπορείς να τη γυρίσεις πίσω. Πάει, ειπώθηκε…
Όση στεναχώρια και να κουβαλάς μετά
.
Υπάρχει μια εικόνα έντονα χαραγμένη στη μνήμη σου. Δυο πλανόδιοι πωλητές φρούτων είχαν πιαστεί στα χέρια, για μια θέση στο δρόμο. Δεν ξεχνάς το πόσο σε είχε ενοχλήσει. Η πρώτη σου σκέψη ήταν, μα τι θα πουν αυτοί οι άνθρωποι στα παιδιά τους το βράδυ, που θα τους δουν δαρμένους; Και αυτή η πρώτη σκέψη, σου έχει μείνει καρφωμένη στο μυαλό τόσα χρόνια.

Οι Παρασκευές γίνονται σαν τις σελίδες του ημερολόγιου, που τις βγάζεις καθώς άλλη μια ημέρα περνάει.
Δεν μπορείς να μη σκεφτείς, ότι βγάζοντας μια μια τις σελίδες του ημερολογίου, -ξέρεις, εκείνες με τα στιχάκια στο πίσω μέρος- στο τέλος, το παχύ και ογκώδες σώμα του συρρικνώνεται και χάνεται.
Όταν οι σελίδες είναι ολόκληρα επταήμερα, τι θα πρέπει να σκεφτείς άραγε;
Και το ξέρεις πια. Οι σελίδες που απομένουν, ό,τι και να κάνεις, είναι κατά πολύ λιγότερες από εκείνες που κόπηκαν!
Αλήθεια, θυμάσαι τα στιχάκια που είχαν γραμμένα στο πίσω μέρος;
Για τις εβδομάδες που φυλλορρόησαν λες. Αυτών τα «στιχάκια» αναρωτιέσαι αν τα έχεις κάπου αποθηκεύσει.
Όχι, δεν σε έπιασε μελαγχολία ή απογοήτευση.
Ίσα ίσα. Σήμερα το μήνυμα της ημέρας είχε το ακριβώς αντίθετο περιεχόμενο.
Τα χαμόγελα του μέλλοντος έφτασαν μέχρις σε σένα.
Και να δεις, δειλά μεν, συνέλλαβες όμως τον εαυτό σου να κάνει όνειρα.
Να σχεδιάζει!
Μήπως, είχες αρκετό καιρό να κάνεις κάτι τέτοιο; Μήπως, κακώς πολύ κακώς, στερείς από τον εαυτό σου τη χαρά των σχεδίων;
Αυτό βέβαια, αν συμβαίνει -συμβαίνει δηλαδή· δεν χρειάζεται το αν- θα πρέπει να το χρεωθείς εξολοκλήρου εσύ.
Στο χέρι σου είναι, ήταν και είναι, να αλλάζεις τη ρότα των συναισθημάτων σου, όταν αυτά θέλουν να σε τραβήξουν πίσω.
Στο χέρι σου είναι να μετατρέψεις τις όποιες αναμνήσεις σου σε εργαλεία προώθησης, και όχι να τις αφήσεις να γίνονται συστήματα ανάσχεσης.
Εσύ ξέρεις τι πρέπει να κάνεις ώστε να πάψεις να μετράς τις Παρασκευές που φεύγουν, και να αρχίσεις να ονειρεύεσαι τις Παρασκευές που θα έρθουν.
Και χωρίς γκρίνιες· ούτε και τυμπανοκρουσίες.

Πάντως, άλλη μια Παρασκευή έφυγε· το ορόσημο που είπες πιο πάνω.
Και ο παλιός πάροχος τηλεπικοινωνιών μαζί της.
Άσχετο αυτό που λες, αλλά συνέβη. Μαζί, στα συμβάντα και η μικρή απογοήτευση για τη νέα επιλογή σου. Ναι, θα μπορούσες να εντάξεις αυτή την αλλαγή στα μικροόνειρα -υπάρχει τέτοιος όρος; Αν όχι, να, που του εισάγεις εσύ-κα ταυτόχρονα στις μικροαπογοητεύσεις.
Μπορείς βέβαια, να κρατήσεις την αναξιοπιστία του πρώην μονοπωλιακού φορέα τηλεπικοινωνιών, ως μια ακόμα εμπειρία.
Και μη το υποτιμάς αυτό το τελευταίο!
Το να το κρατάς αυτό, το οποιοδήποτε «αυτό», για εμπειρία, σημαίνει ότι ονειρεύεσαι το μέλλον.
Και αυτό, με αυτήν την οπτική δηλαδή, δεν μοιάζει να είναι κακό.
Όχι, σίγουρα δεν είναι κακό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s