είναι πια καιρός…

Posted on Updated on

Δεν το λες και απωθημένο· όνειρο όμως που θέλεις κάποτε, αν ποτέ τα καταφέρεις, να το υλοποιήσεις, το λες.
Δηλαδή το έχεις πει πολλές φορές, αλλά μέχρι τώρα ήταν άλλες οι προτεραιότητες που είχες!
Βασική, να φέρεις τα κιλά σε έναν «λογαριασμό».
Το ξέρεις ότι δεν είναι εύκολο. Για πολύ δύσκολο το έχεις· όμως ονειρεύεσαι, μια φορά τουλάχιστον, να το καταφέρεις.

Για τον Μαραθώνιο λες.
Να τρέξεις μια φορά έναν Μαραθώνιο. Να τερματίσεις δηλαδή σε έναν Μαραθώνιο· αυτό είναι που σου έχει «κολλήσει». εδώ και καιρό.
Χρόνια τώρα δηλαδή.
Μέχρι τώρα, έχεις τρέξει διάφορες αποστάσες. Από 60 μέτρα, μέχρι και 20 χιλιόμετρα.
Μαραθώνιο όμως ποτέ.

Σήμερα, βρέθηκες στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Αφορμή ο 31ος Μαραθώνιος της Αθήνας. Δεύτερη αφορμή ο υιός που αποφάσισε να συμμετάσχει!
Αφού δεν το αποφασίζεις εσύ, ας το κάνει εκείνος.

Χτες είχατε πάει στο χώρο της παραλαβής του υλικού για τους μαραθωνοδρόμους. Εντυπωσιάστηκες. Δεν είχες φανταστεί ότι μπορεί να έχει «στηθεί» μια τόσο μεγάλη οικονομική δραστηριότητα, γύρω από τους αγώνες δρόμου. Πιο σωστά, γύρω από την επιθυμία του ανθρώπου της πόλης, να τρέξει ελεύθερα στο περιβάλλον.
Από τα θέματα ένδυσης και υπόδησης, έως για τα θέματα διατροφής, έχουν αναπτυχθεί οικονομικές δραστηριότητες που υποστηρίζουν ό,τι μπορεί να φανταστεί ο μέλλων να ασχοληθεί με το άθλημα. Και όσα, ούτε καν μπορούσε να διανοηθεί ο αθλητής της εποχής που κι εσύ είχες τη δική σου συμμετοχή.

Σήμερα ήρθε η ώρα να βρεθείς στο Στάδιο.
Το έκανες! Με χαρά φυσικά. Η ημέρα, άλλωστε βοηθούσε να βρεθούν πολλοί στις εξέδρες του καλλιμάρμαρου.
Όχι, δεν ήταν οι καλύτερες συνθήκες για τους αγωνιζομένους. Στις μεγάλες αποστάσεις η καλοκαιρία, είναι κακές συνθήκες για τους αθλητές.
Για εσός όμως, ήταν καλά.
Κι ο κόσμος αρκετός. Όχι τόσος όσος θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί· όσος φαντάζονται οι πολίτες του πλανήτη, πως ενδιαφέρεται για θεσμούς που δομήθηκαν, σε τούτη τη γωνιά της γης. Όμως ήταν αρκετός.
Η προετοιμασία σου χώρου, ικανοποιητική.
Δεν κατάλαβες βέβαια γιατί υπήρχε πρόβλεψη για τόσους πολλούς επισήμους, αλλά δεν χρειάζεται να τα καταλαβαίνεις και όλα. Ίσως γι αυτό κι εσύ, βρέθηκες, αυθαίρετα βεβαίως, μέσα σ’ αυτόν τον χώρο. Δεν ενόχλησες όμως κανέναν. Αντίθετα, παρά τις μικρές δυσκολίες, κατάφερες να αξιοποιήσεις τη φωτογραφική μηχανή που κουβαλούσες!
Το μεγάλο ψηφιακό ρολόι στην αψίδα του τερματισμού, μετρούσε την ώρα από την εκκίνηση της πρώτης ομάδας.
Η μουσική από τα ηχεία στη διαπασών.
Οι εκφωνητές, με κέφι και διάθεση να περάσουν τη γιορτινή ατμόσφαιρα σε όλους τους παριστάμενους.
Μπαίνοντας στο χώρο αναγνώρισες τη φωνή ενός από αυτούς· παλιός δημοσιογράφος αθλητικών εκπομπών και παλιός συναθλητής, έχει από καιρό αποσυρθεί από τη δημοσιογραφία, αλλά δεν τον ξεχνάς. Μετά τον είδες και απο μακριά.
Ίδιος και απαράλλακτος είναι.
Το έχεις ξαναπεί· μάλλον έχεις ένα θέμα. Θυμάσαι αρκετά καλά! Μέχρι παρεξηγήσεως! Χτες ακόμα, εκεί στην έκθεση, αναγνώρισες παλιό συναθλητή -από αντίπαλο σωματείο· του το είπες, αλλά εκείνος, ήταν φανερό, ούτε που σε κατάλαβε. Τι να θεώρησε άραγε;
Όλες οι απαραίτητες υποδομές, καλά σχεδιασμένες, σε πλήρη λειτουργία!
Ναι, το λες κατηγορηματικά: σου άρεσε αυτό που έβλεπες. Κυρίως γιατί ουδεμία σχέση είχε η εικόνα του σταδίου με την μιζέρια που έχει τυλίξει τη χώρα σήμερα.
Φαίνεται, ότι σε τούτο τον τόπο, μπορούν ακόμα να γίνονται πολλά! Πολλά που να είναι σημαντικά· και άρτια.
Πολλά που έχουν έναν μόνον εχθρό. Τη μιζέρια!

Το βλέμμα σου άρχισε να ψάχνει γνωστά σημεία.
Σε μπέρδεψε λιγάκι που ο τερματισμός ορίστηκε σε διαφορετικό σημείο και ιδίως ανάποδα σε σχέση με αυτό που ήξερες, αλλά γρήγορα το συνήθισες κι αυτό.
Τα βρήκες όλα τα άλλα, εκεί.
Τι κι αν ο στίβος δεν είναι πια καρβουνόχωμα; Άλλωστε πού υπάρχει πια τέτοιος στίβος;
Τι πειράζει που το γήπεδο μπάσκετ στο μέσον του σταδίου, δεν υπάρχει πια… Έτσι κι αλλιώς ούτε η ομάδα της ΑΕΚ είναι πια σε θέση να κερδίσει το ευρωπαϊκό Κύπελο. Και ο αρχηγός της, ο Γιώργος Αμερικάνος, δεν είναι εδώ πια!
Τα άλλα ήταν όπως τα ξέρεις.
Κυρίως η αίσθηση που δέχτηκες ήταν η ίδια!
Η ίδια που είχες δεχτεί, εκείνη την ημέρα του Μαϊου του 1965, όταν πρωτοπάτησεες το πόδι σου εκεί.

Τη ροή των εικόνων του παρελθόντος, πολύ γρήγορα, διέκοψαν οι εικόνες του παρόντος.
Οι εικόνες από τερματισμούς άλλων αγώνων που γινόντουσαν καθώς αναμένονταν οι μαραθωνοδρόμοι.
Εικόνες αγώνα, αλλά και ταυτόχρονα εικόνες μιας κοινωνίας που θα μπορούσε να έχει και έχει όταν δεν την πνίγει η μιζέρια, έως και ευτυχισμένους ανθρώπους.
Ναι ευτυχισμένους ανθρώπους. Ανθρώπους που χαίρονται με απλά πράγματα. Με τη συμμετοχή σε έναν αγώνα. Με την εκδήλωση της συντροφικότητας καθώς ήθελαν και τερμάτιζαν κρατημένοι από συντροφικό χέρι. Με την εκδήλωση των γονεϊκών συναισθημάτων!
Τη ροή των εικόνων του παρελθόντος, τη διέκοψαν και τα χειροκροτήματα για κάθε προσπάθεια.
Και για τις πολλές εκδηλώσεις αλληλεγγύης.
Και ήταν πραγματικά συγκινητικό να βλέπεις τον συναθλητή να στηρίζει τον «αντίπαλό» και να του κάνει τόπο να περάσει, αφού εκτίμησε ότι το εδικαιούτο.
Ήταν πραγματικά συγκινητικό να βλέπεις Αθλητές να σπρώχνουν αναπηρικά καρότσια και να τερματίζουν με αυτά.

Από κάποια στιγμή και μετά, άρχισαν να τερματίζουν και οι μαραθωνοδρόμοι.
Το χειροκρότημα συνεχίστηκε αδιάκοπο.
Και το δάκρυ εμφανίστηκε κάποιες στιγμές, καθώς οι εικόνες αλληγγύης, ανθρωπιάς, αποθέωσης του ευ αγωνίζεσθαι όχι μόνον δεν σταμάτησαν, αλλά πύκνωνα.

Ώρες μετά την είσοδό σου, αποχώρησες.
Μπορείς να πεις ικανοποιημένος.
Και χαρούμενος.
Μπορείς όμως να πεις και λίγο περισσότερο πεισμωμένος.
Δεν μπορείς να το καθυστερείς. Άρχισε από τώρα να κάνεις τις προετοιμασίες σου…
Μια απόφαση είναι…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s