να το πεις κομφούζιο;

Posted on Updated on

Το μυαλό σου αρνείται να συγκεντρωθεί. Θέλεις να γράψεις τις σκέψεις σου, αλλά εκείνο ταξιδεύει αλλού.
Ωραία, ξεκίνα να γράφεις κι εσύ για τον καιρό, και άσε τα δάχτυλα να κάνουν κόντρες με το μυαλό να δεις ποιος θα νικήσει!

Το πρωί ένας όμορφος ήλιος ταξίδευε πάνω στον αττικό ουρανό.
Κι αλλού βέβαια, εκεί, στον αττικό περιβάλλον -όχι στον ουρανό βέβαια- έγινε το δικό σου συναπάντημα μαζί του.

Η ημέρα σου άρχισε με τα κανονικά της. Όπως δηλαδή τα ήξερες ότι θα γίνουν, αν και δεν σου άρεσαν όλα όσα έπρεπε να γίνουν.
Σιγά την καταχώρηση. Λες και αυτό δεν είναι το συνηθισμένο.
Ο κλαυσίγελως ήρθε στην ώρα του· περίπου δηλαδή όπως τον περίμενες.
Περίπου.
Δύσκολο έως εξαιρετικά βαρύ να αποχαιρετάς έναν νεότερο συνάδελφο, παρηγορώντας τον υπερήλικα -επίσης συνάδελφο- πατέρα.
Ευχάριστο να βλέπεις παλιούς συναδέλφους με όσα ο καθένας κουβαλάει από τον χώρο που συνυπήρξατε.
Είμαστε η ιστορία του χώρου, επεσήμανε η μεγάλη κυρία, και δεν είχε άδικο. Έφυγα πριν από 21 χρόνια από εκεί σας θύμησε· κι εγώ πριν τρία, ψιθύρισες, αλλά ποιον ενδιάφερε; Άλλωστε σε θυμούνται.
Εσύ καλά τους τα έλεγες· σε θυμήθηκε ο παλιός επίσης συνάδελφος· κλητήρας, αυτός.
Χρειάστηκε βέβαια να του πεις το όνομά σου, για να σε θυμηθεί, αλλά από αυτό που σου είπε, κατάλαβες ότι ήξερε πολύ καλά τι έλεγε.
Όχι, δεν επαίρεσε γιατί καλά τους τα έλεγες. Άλλωστε, ούτε και αυτό ήταν όπως ακούστηκε. Συμβαίνει απλώς να ξέρεις πώς σε αντιμετώπιζαν οι πολλοί τότε συνάδελφοι. Όπως ψυχανεμίζεσαι, έως γνωρίζεις με σιγουριά, τι λένει πίσω από την πλάτη σου, αρκετοί από τους εναπομείναντες.
Έτσι ξέρεις ότι στην πραγματικότητα σου έλεγε: Σε θυμήθηκα, είσαι αυτός που μας ανακάτευε!

Το κλάμα λοιπόν, για τον αναχωρήσαντα συνάδελφο. Για την πρόωρη -ποιος μπορεί όμως να κάνει στ’ αλήθεια τέτοιους χαρακτηρισμούς;- και τον αγώνα του μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Ο γέλως, για τις συναντήσεις με πρόσωπα, που, κοίτα να δεις, ακόμα κι αν ξέρεις ότι σε πολλά από αυτά το βασικό τους συναίσθημα για σένα είναι η αντιπάθεια, εσύ χαίρεσαι που τα συναντάς.
Μα ναι, είναι λογικό αυτό! Είνα λογικό να χαίρεσαι που συναντάς, τους παλιούς συναδέλφους. Ανεξάρτητα από τα γεγονότα που συνέτρεξαν, ανεξάρτητα από τις εντάσεις και τα συναισθήματα -συγκρουσιακά τις περισσότερες φορές- που γεννήθηκαν, εσύ -και ίσως είναι εγωιστικό αυτό το εσύ, αλλά έτσι είναι- γνωρίζεις πως χωρίς αυτές τις αντιπαλότητες, ή τις φιλίες και την εκτίμηση -φυσικά υπήρχαν και αυτές· και τις περισσότερες φορές η εκτίμηση ήταν αμοιβαία-εσύ, δεν θα ήσουν εσύ!
Ούτε και εκείνοι θα ήταν εκείνοι, αλλά οι περισσότεροι, δεν το ξέρουν, ούτε το υποψιάζονται.
Γνωρίζεις πως αυτό που σε καθόρισε, αυτό που διαμόρφωσε την εικόνα που έχουν για σένα, ήταν η δράση· και η δράση έφερε συγκρούσεις. Πώς αλλιώς θα γινόταν;
Αν δεν υπάρχει λόγος σύγκρουσης, γιατί να αναπτυχθεί δράση; Οποιασδήποτε μορφής, δράση;
Και πάλι, όχι! Δεν έκανες τίποτα σπουδαίο· πώς θα μπορούσε να κάνεις κάτι σπουδαίο με δεδομένα αυτά που είσαι…
Όχι. Όταν μιλάς για δράση, αναφέρεσαι στην, τις περισσότερες φορές, κατάθεση διαφορετικής άποψης και -αρκετές φορές- στην εμμονή σου να την επιβάλεις!
Ε ναι, τα χούγια που εμφανίζεις και στις εδώ συζητήσεις, δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά! Γεννήθηκαν μαζί σου!
Φτάνει· μην ανοίξεις τώρα και το θέμα «ο άνθρωπος γεννιέται ή γίνεται»! Γίνεται είναι η άποψή σου! Κόντρα ακόμα και στα επιστημονικά δεδομένα -τι ισχυρογνώμων τύπος θα ήσουν, αν υποχωρούσες εύκολα; – και βέβαια, είσαι έτοιμος να απαντήσεις.
Θεωρείς ότι το περιβάλλον μέσα στο οποίο κοινωνικοποιείται ο άνθρωπος, καθορίζει, στην ηλικία που αυτό συμβαίνει, και τον χαρακτήρα του. Ακόμα και τις γονιδιακές μορφοποιήσεις!
Τόσο ξεροκέφαλος είσαι.
..
Τα παρουσίασες αυτά τα χούγια, άμα τη εισόδω σου στον επαγγελματικό χώρο. Εξ ου και η εικόνα που έχουν οι άνθρωποι για σένα.
Όχι την καλύτερη, αυτή είναι η αλήθεια, οι περισσότεροι!
Σχεδόν κανείς δεν θέλει να τον κουνάς από τη θέση ισορροπίας που έχει κατακτήσει!
Ούτε και εσύ. Πώς λοιπόν να σε δοξάζουν -με την τρέχουσα έννοια του ρήματος- όταν συνεχώς, αμφισβητούσες τα αδιαμφισβήτητα, έως τότε δεδομένα;
Παρόλα αυτά όμως, επειδή εσύ γνωρίζεις -νάτη πάλι η προβολή του εγώ- τι ακριβώς συνέτρεχε, γι αυτό νιώθεις ότι σε όλους αυτούς τους ανθρώπους χρωστάς!
Χρωστάς την ιστορία σου. Και αυτό δεν είναι λίγο!
Και θα πρέπει να το υπογραμμίσεις: γνωρίζεις πολύ καλά, ότι η ιστορία, όλου του κόσμου η ιστορία, δεν είναι πάντα η «καλύτερη» δηλαδή η σύμφωνη με τα μέτρα του καλού που μπορεί να έχει μια κοινωνία.
Είναι όμως καλή γιατί αυτή είναι. Αυτή υπάρχει.
Τώρα τι είναι αυτό που λες; Ότι και οι κακοί είναι… καλοί;
ΝΑΙ, αυτό ακριβώς!
Οι κακοί χαρακτηρίζονται ως κακοί σύμφωνα με το αξιακό σύστημα που έχει διαμορφωθεί σε μια κοινωνία.
Όμως, για άλλο αξιακό σύστημα, ή/και για το δικό τους, ή/και για το αξιακό σύστημα του περιβάλλοντός τους, μπορεί να είναι ήρωες!
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η κρίση, η ορθή και δίκαιη κρίση, είναι που δημιουργεί το καλό και το κακό.
Χωρίς αυτή, οι άνθρωποι έχουν, έχουμε, απλώς τη δική μας ιστορία, που δεν είναι τίποτα άλλο από τον αγώνα για την κατάκτηση της ευτυχίας!
Όπως τον αντιλαμβάνονται..

Όμως, κοίτα πάλι που έφτασες; Να μιλάς για την ευτυχία, ενώ δεν ήξερες -ούτε, δηλαδή, ακόμα ξέρεις- πώς να ξεμπλέξεις το κουβάρι μέσα στο μυαλό σου,
Μάλλον ο ήλιος του Νοέμβρη, σε πείραξε.
Δεν σε άλλαξε όμως.
Και γιατί να σε αλλάξει; Και εσύ, ό,τι και οι άλλοι, αναζητάς!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s