τσιμπήματα και/ή δήγματα…

Posted on Updated on

Σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό σου, σαν νάταν … μύγες,- όχι σαν και εκείνη του Σωκράτη, ανάλογης όμως δράσης-, ήρθαν και φυσικά σε «τσίμπησαν» το πρωί, επαρκώς! 

Οι άνθρωποι που επενδύουν σε λάθος όνειρα, ναι, να την παραδεχτούν την ήττα όταν η ζωή του\ύς νικήσει! σημείωσες αντιδρώντας στο σχετικό «δήγμα». Προσοχή όμως, τόνισες,  εκείνοι που επενδύουν σε λάθος όνειρα να παραδεχτούν την ήττα τους αν συμβεί να ηττηθούν, όχι εκείνοι που κάνουν λάθος όνειρα.
ΔΕΝ υπάρχουν λάθος όνειρα.
Όπως δεν υπάρχουν και λάθος επιθυμίες· είναι κι εκεί άλλο, η εκδήλωση των επιθυμιών, το αν δηλαδή σωστά εκδηλώνονται -η δεν εκδηλώνται- όταν υπάρχουν.

Και μετά έφερες -ή κατέφτασε απρόσκλητη, καθώς το συνηθίζουν οι δικές σκέψεις-, στο προσκήνιο άλλη, βαρυσήμαντη σκέψη! Δεν μπόρεσες να την αποφύγεις, επηρεασμένος είναι η αλήθεια, από σχόλια στους χώρους της πιο δυναμικής πλατφόρμας κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και που σου τριβιλίζει το μυαλό, παρέα με άλλες, αρκετές ημέρες τώρα!
Το βαρυσήμαντη προφανώς ούτε εσύ το πιστεύεις, φυσικά. Το λες πιο πολύ αυτοσαρκαζόμενος, όπως πολύ συχνά το κάνεις.

Σου θυμίζουν -με τη συμπεριφορά τους- τις άλλες [εδώ το άλλες αναφέρεται σε κυρίες των οποίων σχόλια διάβαζες -αλλά και κύριοι έχουν αντίστοιχες συμπεριφορές], οι οποίες καταθέτουν το θυμό τους διαρρηγνύοντας ταυτόχρονα τα ιμάτιά τους γιατί: » ο Καλογήρου συνεχίζει να πουλάει παπούτσια των 600 ευρώ και ποια θα μπει να τα αγοράσει, ενώ παλιά κάναΜΕ ουρές στο πεζοδρόμιο»·
Τώρα, που δεν μπορούν ίσως εκείνες να αγοράσουν από εκεί, «να κλείσει ο Καλογήρου». ΧΤΕΣ, που εκείνες μπορούσαν και βεβαίως υπήρχαν, -γιατί πάντα υπήρχαν άσχετα αν κάναμε ότι δεν τους βλέπαμε- άνθρωποι που έτρωγαν από τα σκουπίδια, καλώς λειτουργούσε ο Καλογήρου και οι ανάλογες επιχειρήσεις.
Σήμερα που ο κόσμος πεινάει -το είπες όμως, πάντα υπήρχε κόσμος που εκείνος πεινούσε, ενώ οι πολλοί χάνονταν μέσα στις αστακομακαρονάδες και τους διπλούς καπιτσούνους, κάποιοι χώνοντας μέσα στους σκουπιδοτενεκέδες· αψευδής μάρτυρας εκείνη η φωτογραφία που είχες τραβήσει στον Πειραιά – εκείνες (το ΕΓΩ τους δηλαδή) δηλώνουν την ευαισθησία τους. Ή και τη ζήλια τους. Μπορεί και τον θυμό τους. Ενδεχομένως και το μίσος τους. Και οπωσδήποτε την επαναστατική τους διάθεση.
Πουλάει η επανάσταση βλέπεις· καθώς οι επαναστάτες του σαλονιού, μπορούν να συνεδριάζουν σε πλατιά ολομέλεια γύρω από τον πάγκο του μπαρ, για να σχεδιάσουν τη δική τους εφόρμηση στα χειμερινά ανάκτορα του ξεπεσμένου life style και τη διάδοση της νεόκοπης ιδεολογίας τους.
Την ιδεολογία της πάρτης τους και την επανάσταση του αυτονόητου, -δηλαδή «Να έχω γεμάτο το πορτοφόλι ΜΟΥ και ας μου δημιουργεί μυωπία»! και εμείς -αυτές- πούροι επαναστάτες(!)- Έτοιμοι να κατακεραυνώσουμε όποιον αμφισβητεί ότι γράφουμε καλές εκθέσεις ιδεών…»

Και από κοντά το ρήμα «ψοφάω»!
Σε δική του, αυτοτελή αυτό, σκέψη, από τα ίδια ερεθίσματα όμως προ(σ)κληθείσα.
Τι άραγε ηδονή να δημιουργείται καθώς τα τέσσερα γράμματα της προστακτικής γίνονται φθόγγοι και πλημμυρίζουν τη στοματική κοιλότητα;
Ψόφα, Ψόφα, ψόφα.
Να ψοφήσετε!
Δέος. Και τρόμος.
Και θλίψη! Κυρίως θλίψη!
Πόση σχέση μπορεί να έχει αυτή η προστακτική με την ευγένεια και το ήθος, που χαρακτήριζε τον επαναστάτη;
Πόσες φορές δεν έχεις σκεφτεί να ρωτήσεις: Μα για στάσου· αν όλοι οι αντίπαλοί σου, γίνονται μισητά πρόσωπα για τα οποία ο εξευτελιστικός θάνατος -τι άλλο περιέχει το ψόφα, από την προσταγή και συνάμα ευχή για εξευτελισμό πριν από τον θάνατου αυτού προς τον οποίο απευθύνεται- τότε τι είναι αυτό που επιδιώκεις; Να επιβιώσουν μόνον οι ομοϊδεάτες σου, δηλαδή οι όμοιοί σου, δηλαδή εν τέλει, μόνος εσύ;
Δεν το έχες ρωτήσει, ούτε θα το ρωτήσεις. Συνεχίζει όμως και σε θλίβει, και θα συνεχίζει να σε θλίβει ο ευτελισμός όλων των ιδανικών. Γιατί, μπορεί να ακούγεται αντιφατικό, ακόμα και η εξόντωση του αντιπάλου, μπορεί να γίνεται με τρόπο που να σέβεται την ιστορία του.
«Ξέρετε, στην πραγματικότητα», θέλεις να τους πεις, «ο ευτελισμός του αντιπάλου, πρώτους εσάς τους ίδιους ευτελίζει».

Τώρα βέβαια και που θα το πεις κάτι έγινε.
Και που δυσανασχετείς, σιγά που ενδιαφέρει κανέναν.
Το πολύ πολύ, αν τύχει και σε προσέξει κανείς από αυτούς που θέλεις να απευθυνθείς, να σου κολλήσει ακαριαία την ταμπέλα και να ανακράξει, απευθυνόμενος σε εσένα «ψόφα φασίστα!»
Σιγά που ξέρει να σου πει και τι είναι ο φασίστας.
Είναι σχεδόν σίγουρο πως αν σου ξεφύγει και ρωτήσεις, θα εισπράξεις μια απάντηση του είδους πάνω κάτω:
Μια βρισιά του νέου lifestyle είναι ο φασίστας και άμα γουστάρεις δικέ μου…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s