δέκα πέντε

Posted on Updated on

Η βόλτα, αυτή τη φορά, δεν ήταν στους δρόμους της γειτονιάς σου.
Τούτη η βόλτα, για την οποία γράφεις δηλαδή, ήταν στους δια-δρόμους της διαδικτυακής πλοκής.
Και πάλι όμως σε εικόνες έπεσες.
Για την ακρίβεια σε εικόνες και ήχους ενός βίντεο.

Όχι, δεν θα τις μεταφέρεις εδώ. Δεν έχεις άλλωστε το δικαίωμα χωρίς να πάρεις την άδεια να κάνεις κάτι τέτοιο. Και δεν είναι η πρόθεσή σου να δείξεις τις εικόνες άλλων.
Τις είδες όμως εσύ· και μπορείς και να πεις ότι ζήλεψες.

Όμορφα πρόσωπα, χαρούμενα, ευτυχισμένα.
Ένα από αυτά έσβηνε κεράκια!
Γενέθλια γιορτάζανε.
Όχι πως δεν το περίμενες· αφού ήξερες πού είχες «μπει». Αλλά έτσι επιπόλαια καθώς κοίταζες, σχεδόν σε τάραξε το άκουσμα της ηλικίας.
Να χαίρεσαι τα δέκαπέντε χρόνια σου, έλεγαν. Για την ακρίβεια διάβασες επί λέξει: Μιλαμε για θεϊκα sweet fifteen!
Σουίτ φιφτίν!
Φιφτίν!
Δέκα πέντε!
Το κορίτσι έκλεινε τα δέκα πέντε και το πάρτι φούντωνε. Γλυκές κοριτσίστικες φωνούλες ακούγονται να τραγουδάνε το happy birtday to you, και ευθύς αμέσως να γεμίζουν αγκαλιές και φιλιά την εορτάζουσα.
Μακάρι να είναι ευτυχισμένο το κορίτσι. Να έχει καλή πρόοδο και να δει τα όνειρά του να γίνονται πραγματικότητα!
Όμως αυτό το δέκα πέντε ετών!!
Δέκα πέντε!
Πώς είναι να είσαι δέκα πέντε χρονών κορίτσι;
Ή μήπως γυναίκα;
Πώς είναι να εγκαταλείπεις το δέκατο πέμπτο έτος της ζωής σου, για το αμέσως επόμενο;
Πώς ήταν για σένα;
Θυμάσαι; Μάλλον όχι!
Θυμάσαι όμως ότι όταν εσύ ήσουν δεκαπέντε, αναρωτιώσουν πώς θα είσαι στα … τριάντα πέντε!
Ενώ όταν έφτασες στα πενήντα πέντε, έλεγες ότι εψαχνες να θυμηθείς πώς ήσουν στα τριάντα πέντε!
Δεν φανταζόσουν όμως ότι περασμένα τα εξήντα δύο, θα σε ξάφνιαζε τόσο πολύ η ηλικία των δέκα πέντε.

Αλήθεια, για προσπάθησε: εσύ θυμάσαι τουλάχιστον το πώς ήσουν στα δεκαπέντε;
Πότε;
Ήταν καλοκαίρι του εξήντα έξι. Δεν το θυμάσαι· εκ της αφαιρέσεως ή προσθέσεως, προκύπτει.
Και; Τι έκανες;
Την ημέρα των γενεθλίων σου, σίγουρα πήγες σχολείο. Λογικά ήσουν μαθητής της Τρίτης Γυμνασίου. Ναι, στην Τρίτη Γυμνασίου πήγαινες!
Θυμάσαι άραγε τίποτα από εκείνη την εποχή;
Σίγουρα τον Γυμνασιάρχη· και τα χαστούκια που σας είχε δώσει, ως αποτέλεσμα της επιλογής σας «ξύλο», στο δίλημμα που σας είχε θέσει: αποβολή ή ξύλο!
Ποιο ήταν το έγκλημα; Είχες προσφωνήσει τον συμμαθητή σου, ντόκτωρ Γιαννάκη -έλεγε θα γίνει γιατρός· έγινε διπλωματικός υπάλληλος- και εκείνος γέλασε. Ο φιλόλογος σας προσήγαγε αρμοδίως, και τα χαστούκια, αποτέλεσμα επιλογής …ελευθέρας βουλήσεως, άστραψαν!
Και το ότι ήσουν οπαδός των Ρόλινγκ Στόουνς θυμάσαι, κόντρα στους άλλους που ήταν με τους Μπητλς!
Και τους σκελετούς που ζωγράφιζες στο περιθώριο των βιβλίων σου! Πλάτωνος Κρίτων, Τι τηνικάδε αφίξαι Ω Κρίτων και στο πλάι δυο σκελετοί να ξιφομαχούν!
Και τον αριθμό που σας είχε δώσει ο Φιλόλογος ώστε να σας εντοπίζει, θυμάσαι. Το 8 είχες. Δεν έλεγε να σηκωθεί ο Κ. για μάθημα. Να σηκωθεί ο 8, φώναζε.
Όχι και πολύ συχνά βέβαια…

Καθώς τώρα γράφεις, στο μυαλό, σού έρχονται κι άλλες εικόνες· και περιστατικά. Κυρίαρχο μάλλον, ο θυμός για την προσβολή που ένιωσες ότι σου έκανε ο φιλόλογος, όταν αμφισβήτησε πως μια έκθεση την είχες γράψει μόνος σου. Και εσύ, για να τον … τιμωρήσεις, για πολλά πολλά χρόνια δεν ξανασχολήθηκες με τη γραφή!
Τι καλά, να συνεχιζόταν αυτός ο θυμός…
Φυσικά και το «πλήρωσες» αυτό. Στις κάθε είδους εξετάσεις, γιατί εκείνο το καλοκαίρι που έκλεισες τα 15, έδωσες και εξετάσεις για να συνεχίσεις από το Γυμνάσιο στο Λύκειο, παραλίγο να μην περάσεις. Λόγω έκθεσης. Όπως και τρία χρόνια μετά. Πάλι η έκθεση μπροστά σου.

Και μόνον το σχολείο θυμάσαι;
Η αλήθεια είναι πως ναι. Τα άλλα έχουν ξεθωριάσει πολύ!
Αν ψάξεις ίσως βρεις ότι πρέπει τότε να είχες ξεκινήσει και τις αθλητικές δραστηριότητες. Τις επίσημες.
Οι λεπτομέρειες όμως είναι καλά κρυμμένες στς ελικώσεις του μυαλού. Πρέπει να πιεστείς για να τις ανακαλύψεις.
Ίσως, τότε, στα δέκα πέντε, μπα όχι… Δεν θυμάσαι τι άλλο ακριβώς έκανες το καλοκαίρι, εκτός από εξαντλητικές προπονήσεις. Δουλειά ίσως, αλλά δεν είσαι σίγουρος.

Ποιο κορίτσι σου άρεσε στο σχολείο; Εκτός από το προφανές της απάντησης: όλα! δεν μπορείς να θυμηθείς κάποιο ειδικά. Τότε ήταν άραγε που παίρνατε παρέα με τον φίλο σου τον Παντελή στο κατόπι, τις … Μαρίες; Ίσως. Μπορεί.
Θέλει πολύ ψάξιμο η μνήμη. Έχει πολλά αποθηκευμένα. Και ανακατωμένα.
Αλλά και έχει άραγε νόημα να την πιέζεις;

Δεκαπέντε ετών.
Ήσουν κι εσύ λοιπόν κάποτε δεκαπέντε ετών.
Υπάρχει ακόμα τέτοια ηλικία!!!

Για στάσου λίγο όμως.
Μήπως, με αυτές τις βουτιές στη θάλασσα των αναμνήσεων το παρακάνεις;
Μήπως, αυτό, κατά βάθος σημαίνει παραίτηση;
Δεν το κοιτάς καλύτερα;

Σωστά. Να το κοιτάξεις!
Αλλά για σκέψου… Δέκα πέντε ετών!
Δέκα πέντε!
Ουάουυυυ…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s