παρελκυστικές σκέψεις…

Posted on Updated on

Πώς τα καταφέρνει ο χρόνος και συμπιέζεται τόσο πολύ;
Τρεις Νοεμβρίου σήμερα, και κάτι θα έπρεπε να θυμάσαι. Ναι, αλλά τι;
Κάποια γενέθλια; Μια συνάντηση; Μια απάντηση;
Αρχές Νοέμβρη ήταν και το 1970, αλλά εκείνη η ημερομηνία είναι έτσι κι αλλιώς σκαλισμένη επί «χρυσής πλακός«· όποτε θέλεις την επιβεβαίωνεις. Δεν έχεις ανάγκη να αναρωτιέσαι.
Σίγουρα δεν ήταν η σημερινή ημερομηνία. Άλλη ήταν· και όντως, αν και τότε, για εκείνη την άλλη, όχι αυτή που αναζητάς σήμερα, σου είχε φανεί υπερβολικό η εγγραφή της, τελικά ο χρόνος το δικαίωσε: Όντως αλλαξε η ροή της ζωής σου τότε. Άγνωστα αν πήγε προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Άλλωστε κάθε συγκριτικός επιθέτου, χρειάζεται και ένα μέτρο για να έχει νόημα. Πώς να συγκρινείς και να αποφανθείς, αν δεν υπάρχει μέτρο να συγκρίνεις;
Ποιος ξέρει προς τα πού μπορεί να σε «πήγαινε» η ζωή, ώστε αλλάζοντας τη ρότα της να καταλήξεις σε καλύτερες διαδρομές από τις προδιαγραμμένες;
Άσε δηλαδή που η αλλαγή ρότας μπορεί να ήταν, με αυτή τη λογική, καθορισμένη από την ίδια την ειμαρμένη· αυτοπροσώπως.

Ποιο γεγονός όμως, συνδεδεμένο με τη σημερινή ημερομηνία, θα έπρεπε να θυμάσαι;
Και γιατί δεν το θυμάσαι;

Το Φθινόπωρο ταξιδεύει για τα καλά. Μην κοιτάς, που κάποιες ημέρες, σαν τη σημερινή, μοιάζουν να είναι συνέχεια του καλοκαιριού.
Δεν είναι.
Δεν είναι ημέρες ενός όψιμου καλοκαιριού. Ημέρες Φθινοπώρου είναι. Με όλες τις ομορφιές του.
Και πιο πολύ, ημέρες, με τα χρώματα της εποχής ντυμένες.
Όλο το σκέπτεσαι, το πρωί βγαίνοντας για την καθιερωμένη πρωινή βόλτα, να φροντίσεις να έχεις μαζί σου μια φωτογραφική μηχανή, -έστω του τηλεφώνου σου· καλή έχει κι αυτό- και να αποτυπώσεις τα χρώματα της γειτονιάς.
Τα κίτρινα φύλλα που είναι ξαπλωμένα στα ρείθρα των πεζοδρομίων, περιμένοντας και τα άλλα που πάνε να τα συναντήσουν στο παραμικρό χάδι του αέρας, τα κλαδιά των δέντρων που αρχίζουν να γυμνώνονται, αλλά πιο πολύ εκείνα τα κοκκινοκίτρινα φύλλα της άγνωστης σε σένα περικοκλάδας του γωνιακού σπιτιού.
Ναι αυτά θέλεις να τα κρατήσεις.
Όπως και το κελάηδισμα των πουλιών· όπως μπορείς…
Δεν το ήξερες ότι οι κοκκινολαίμηδες κελαηδούν τόσο όμορφα. Το ανακάλυψες τα τελευταία λίγα χρόνια. Και το απολαμβάνεις όποτε σου δίνεται η ευκαιρία.
Όπως και αυτή την εποχή…
Κάθε πρωί, την ώρα που οι ήχοι της πόλης δεν έχουν προλάβει ακόμα να σκεπάσουν όλα τα άλλα, εσύ, περιδιαβαίνοντας στις μικρές διαδρομές που από κοινού έχετε ορίσει με τον σκύλο σου, δεν χάνεις την ευκαιρία να απολαύσεις το γλυκό κελάηδισμα και να ψάξεις να εντοπίσεις το κλαδί που έχει επιλέξει ο μικρός φτερωτός τροβαδούρος για να υμνήσει την ελευθερία του και την ομορφιά της ημέρας που έρχεται.
Είναι κι αυτός ο «εντοπισμός», μια ανακάλυψη που ομορφαίνει τις στιμές!

Ωραία! Και τώρα τι είναι όλα αυτά; Υπεκφυγές; Γιατί; Απόπειρες διαφυγής; Από πού;
Τι καταγράφεις; Ποιος ενδιαφέρεται; Μήτε κι εσύ καλά καλά.
Άλλα είναι που τις περισσότερες φορές σε απασχολούν.
Σωστά, άλλα. Άλλα, ενώ υπάρχουν και αυτά, τα μικρά, τα ελάχιστα, τα ανέξοδα· που αν το προσέξεις θα νιώσεις πανέμορφα.
Είναι αυτοί οι ήχοι, τα χρώματα, οι οσμές, που υπάρχουν αλλά υποχωρούν μπροστά στα άλλα.
Όπως και οι εικόνες: τα παιδιά που περιμένουν στο πάρκο τους συμμαθητές τους για να πάνε όλα μαζί στο κοντινό σχολείο, οι αγουροξυπνημένοι εργαζόμενοι που βγαίνουν από την πόρτα, πολλές φορές αγκαλιά με ένα μωρό, οι μεγάλης ηλικίας, κάποιες και κάποιους από αυτούς, -τόσα χρόνια στη γειτονιά- τους ξέρεις, που πάνε να «αναλάβουν υπηρεσία» στην υπηρεσία των αυτών μεγαλειότητος των εγγονιών τους! Κι αυτές υποχωρούν αφήνοντας ελεύθερο πεδίο στα άλλα…
Άλλα λοιπόν. Άλλα είναι αυτά που τελικά σου «κλέβουν» το ενδιαφέρον
Άλλα· εκείνα που πάνω τους χτίζονται οι ανελευθερίες στο όνομα της ελυθερίας.
Άλλα, και άλλοι· εκείνοι που δολοφονούν τη χαρά για να μπορούν να τη νεκρολογήσουν
Άλλα· εκείνα που τα λες καθημερινότητα. Εκείνα που χτίζονται με λόγους άλλοτε κενούς περιεχομένου και άλλοτε -πόσο συχνό είναι αυτό- με λέξεις διαφορετικού περιεχομένου για τον καθένα που τις χρησιμοποιεί.
Πόσες αλήθεια φορές, δεν επεσήμανες μέσα σου τη διάσταση μεταξύ της ουσίας μιας λέξης όπως προκύπτει από την ετυμολογική της ανάλυση θα έλεγε ένας διακωνών τα φιλολογικά, και της χρήσης της.
Σήμερα με κάποιους συζητούσες το νόημα της Δημοκρατίας. Πώς αλήθεια να βγει ποτέ μια άκρη, όταν τόσοι πολλοί, αντιλαμβάνονται τόσα πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα στο άκουσμα αυτής της λέξης;
Και να ήταν η μόνη;

Κοίτα τι έκανες όμως…
Υποχρέωσες το μυαλό σου να τρέξει στην καθημερινότητα, και δεν του επέτρεψες να απαντήσει στο ερώτημα: Τι είναι αυτό που θα έπρεπε να θυμάσαι σήμερα;
Ή μήπως γι αυτό το έστειλες το μυαλό σου να ασχοληθεί με τέτοια άγονα θέματα;
Επειδή δεν ήθελες στην πραγματικότητα να θυμηθεί;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s