υπερβολές (;)

Posted on Updated on

Και με όλο αυτόν τον ορυμαγδό, εσύ κάθεσαι και σκέφτεσαι, ότι κάποιος, κάποια σε διέγραψαν από διαδικτυακό φίλο;
Μα είσαι καλά;
Εδώ άνθρωποι χάνουν την ζωή τους-πες δολοφονούνται εν ψυχρώ ή ακόμα χειρότερα, πέφτουν νεκροί θύματα ενός ακήρυχτου εμφυλίου πολέμου -ή, άλλοι, δίνουν την ζωή τους για τα ιδανικά τους, κι εσύ τι;
Κάθεσαι και μυξοκλαίς γιατί σε διάγραψαν από ένα διαδικτυακό τόπο;
Γιατί «δεν σε παίζουνε»;

Αλλά από την άλλη, ενώ σίγουρα δεν είναι της ίδιας έντασης πρόβλημα η διαγραφή από έναν διαδικτυακό τόπο με την αφαίρεση μιας ζωής-αν είναι δυνατόν να γίνονται τέτοιες συγκρίσειςœ στην πραγματικότητα η σχέση τους είναι σχέση … βουνού με μυρμήγκι-, στη βάση τους, αφετηριακά, θα πρέπει να παρα-δεχτείς ότι πρόκειται για το ίδιο θέμα.
Ψόφα σου λέει και σε διαγράφει. Ψόφα του λέει και τον πυροβολεί.
Ψόφα, είναι της μόδας αυτή η προστατική.
Δεν τον νοιάζει η ύπαρξή σου. Δεν τον ενδιαφέρει αν υπάρχεις, αν υπήρξες· τι είσαι, τι υπήρξες. Αφού δεν σκέπτεσαι όπως αυτός, δεν πρέπει να υπάρχεις για εκείνον· και κατ’ εκείνον· ψόφα! Δεν έχεις λόγο να ζεις. Δεν έχεις το δικαίωμα να αναπνέεις τον ίδιο αέρα με εκείνον.
Δεν μπορεί να είσαι άνθρωπος, αν δεν είσαι όμοιός του. Δεν στο αναγνωρίζει!

Μα τι κάνεις τώρα; Εξισώνεις δυο τόσο άσχετες καταστάσεις; Δικαιολογείς συμπεριφορές; Γίνεσαι οιονεί οπαδός της θεωρίας των δύο άκρων;
Όχι βέβαια. Καμία σχέση. Άλλωστε δεν πρόκειται για καμιά θεωρία των δύο άκρων. Σε ένα άκρο συμβαίνουν αυτά. Σε ένα άκρο, το ίδιο πάντα. Σε εκείνο το άκρο όπου από ιδεολογία, απαξιώνεται η ανθρώπινη ύπαρξη. Ένα είναι το άκρο στο οποίο η ζωή, οποιαδήποτε ζωή, είναι «πράγμα» και μάλιστα ευτελούς αξίας· αναλώσιμο.
Μη μπεις στον κόπο να το προσδιορίσεις αυτό το άκρο. Αν δηλαδή βρίσκεται τοπολογιικά στα δεξιά ή αριστερά. Δεν έχει και κανένα νόημα να το κάνεις.
Άν επιμένεις βέβαια να ορίσεις ένα άκρο, τότε βάλτο στο άκρο «ψόφα«.
Και μην πεις ότι δεν έχεις ακούσει για τέτοιο άκρο. Άλλωστε, από όσο φαίνεται, ούτε και κανένα άλλο άκρο είσαι σε θέση να προσδιορίσεις.
Του άκρου ψόφα, είναι ο οπαδός, που έτσι σκέφτεται. Τόσο μπορεί να αντιληφθεί. Τόσο καταλαβαίνει. Είναι φανατικός.
Ψόφα, δεν τον ενδιαφέρεις. Δεν σε καταλαβαίνει άλλωστε. Αδυνατεί. Δεν θέλει κιόλας.
Αν σε καταλάβει, το ψυχανεμίζεται, ίσως να αρχίσει να χάνει τις βεβαιότητές του.
Πώς να πιάσει το νήμα της λογικής σου; Γιατί; Για να βρεθεί μετέωρος;
Και τότε, αν παρ’ ελπίδα τύχει και αποφασίσει να παρακολουθεί τη σκέψη σου, σε ποιον θα μπορεί να χρεώνει τα «λάθη». Ή όσα του φαίνονται ότι είναι λάθη;

Ψόφα. Αφού δεν σκέπτεσαι όπως εκείνος, δεν σου πρέπει να υπάρχεις.
Ψόφα, φύγε, εξαφανίσου!
Για να έχει και το νου του, αν τυχόν και δεν υπακούσεις. Αν δεν ψοφήσεις.
Το πλήκτρο της διαγραφής γίνεται σκανδάλη. Και δεν χρειάζεται ειδική εκπαίδευση· φτάνει ο φανατισμός. Και η απόφαση.
Δεν τα λες όπως επιθυμεί; Είσαι νεκρός· ΨΟΦΑ

Ναι σίγουρα δεν είναι τόσο δύσκολο να διαγράψει, όσο το να σηκώνει ένα πραγματικό όπλο και να το αδειάζει πάνω σε ένα ζωντανό σώμα· όσα και να τον χωρίζουν με αυτά που μπορεί να πρεσβεύει ο άνθρωπος-στόχος, αφού δεν παύει, -όπως και να σκέπτεται, ό,τι και να κάνει-, να είναι άνθρωπος!
Σου είναι πραγματικά αδιανόητο το πώς μπορεί να το κάνει αυτό, ανθρώπινο χέρι. Ούτε καν στις κινηματογραφικές ταινίες μπορείς να το δεχτείς, πόσο μάλλον στην πραγματική ζωή.
Όμως δεν είναι και εύκολο, αν έχει, ως οφείλει να έχει, συνείδηση πολίτη.
Δεν πρέπει να είναι εύκολο να διαγράφει κάποιον με τον οποίο έχει ανταλλάξει έστω από τις πιο συμβατικές λέξεις επικοινωνίας, όπως είναι ένα απλό καλημέρα ή ένα αδιάφορο καλησπέρα, έως πολύπλοκες απόψεις επάνω στην αντίληψη για τα ιδανικά και το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι.
Δεν είναι εύκολο, εκτός κι αν ο φανατισμός, αυτός που τον διακατέχει, έχει προχωρήσει στα ανώτερα επίπεδα· του καθορίζει πλέον την κοσμοαντίληψη. Τον έχει φέρει στα πρόθυρα του να περάσει στο επόμενο στάδιο· εκείνο των υλικών καταστροφών.
Τον έχει σχεδόν έτοιμο να γίνεται μέρος του όχλου, που θα σαρώνει κάθε μη αρεστή αντίληψη.
Όχι απαραίτητα αντίθετη.
Μη αρεστή.
Φτάνει αυτό. Μη αρεστή.
Και ούτε καν απαραίτητα μη αρεστή σ’ αυτόν τον ίδιο!
Αρκεί να μην είναι αρεστή στον αρχηγό· είτε ο αρχηγός είναι φυσικό πρόσωπο, είτε η κυριαρχούσα αντίληψη στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα.
Αρκεί αυτό και τότε το ψόφα γίνεται σύνθημα και πολεμική κραυγή.
Γίνεται πάτημα πλήκτρο ή πάτημα σκανδάλης.
Ο άλλος δεν πρέπει να υπάρχει.
Η άλλη άποψη πρέπει να πεθάνει.
Να ψοφήσει

Μα πού το έφτασες το θέμα σου άνθρωπέ μου; Από μια απλή -και ομολόγησέ το ουσιαστικά αδιάφορη- διαγραφή, το έφτασες στην .. κήρυξη του εμφυλίου;
Μήπως είσαι υπερβολικός;
Μήπως τα παραλές;

Ίσως· ίσως γιατί φοβάσαι πιο πολύ αυτά που μπορεί στο μέλλον να γίνουν, από όσο αυτά που γνωρίζεις ότι έγιναν!!
και βέβαια, έχεις επίγνωση των καταστάσεων.
Αντιλαμβάνεσαι πολύ καλά ότι το χέρι που πατάει τη σκανδάλη, έχει μπει στον δρόμο χωρίς γυρισμό.
Το χέρι όμως που πατάει το πλήκτρο «ψόφα», βρίσκεται ακόμα στην αρχή.
Κυρίως σ’ αυτό μιλάς· που μπορεί-ελπίζεις- και να επιστρέψει.
Και η αλήθεια είναι πως, όχι δεν σε ενόχλησε η διαγραφή.
Οι σκέψεις των μελλοντικών ενδεχομένων σε τρομάζουν.

Advertisements

5 thoughts on “υπερβολές (;)

    Darthiir the Abban said:
    Νοέμβριος 3, 2013 στο 12:11 πμ

    Πάντως, άμα είναι να θεωρήσουμε άκρο την απαξία της άνθρωπινης ζωής, τότε η ανθρωπότητα μάλλον εδώ και χιλιετίες στα άκρα ταξιδεύει…

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Νοέμβριος 3, 2013 στο 8:46 πμ

    @Darthir μου, αυτό δεν είναι η πραγματικότητα όμως, Ως πρόοδος δεν ορίζεται η προσπάθεια να τεθεί ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής (με την έννοια και της προσωπικότητας) στο κέντρο σου αξιακού συστήματος;
    Επομένως ναι, «…η ανθρωπότητα εδώ και χιλιάδες χρόνια στα άκρα ταξιδεύει…» με τελικό προορισμό, αλλά και με συνεχείς παλινωδίες, την ευτυχία του ανθρώπου!

    Καλή σου ημέρα

    Darthiir the Abban said:
    Νοέμβριος 3, 2013 στο 9:40 πμ

    Βρε ναι!
    Έτσι λέμε, και κάμποσοι θα το θέλαμε!
    Αλλά ας πούμε σήμεραστο κέντρο έχουμε βάλει το χρήμα!
    Πριν κάμποσα χρόνια είχαμε το θεό ή/και τον άρχοντα!

    Darthiir the Abban said:
    Νοέμβριος 3, 2013 στο 9:42 πμ

    Καλημέρα 🙂

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Νοέμβριος 3, 2013 στο 10:35 πμ

    Σωστά. Ζούμε την περίοδο -διαρκεί πολύ βέβαια- της αποθέωσης του χρήματος!
    Θα έλεγα πως είναι στάδιο των παλινωδιών, ή του τρόπου που θέλει να επιβάλει μια ισχυρή πλειοψηφία -μπορεί να είναι και μειοψηφία, έχει όμως πολύ μεγάλη κοινωνική ισχύ- τον όρο πρόοδος.
    Αυτό όμως δεν απαγορεύει σε όσους το αντιλαμβάνονται και διαφωνούν, να το αναδεικνύουν και να το στηλιτεύουν, σύμφωνα με τις δικές τους αρχές· που και αυτές μεταξύ τους ποικίλουν…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s