τα πρόλαβε άλλη…

Posted on Updated on

Σε έχει προλάβει η … Βαμβουνάκη. Τότε, με εκείνο τον παράδεισο· για τις παλιές αγάπες.
Άραγε, τι; Όλες οι παλιές αγάπες στον παράδεισο πάνε; Καμιά στην κόλαση; Ή στο μέτζοπάτωμα τέλος πάντων;
Καλά τώρα· δεν υπάρχει μετζοπάτωμα… Λες και υπάρχει το άλλο..


Χτες βράδυ η συνάντηση δεν έγινε με παλιά αγάπη. Ούτε καν με εφηβικό έρωτα μπορείς να το πεις.
H συνάντηση ήταν από εκείνες τις συνηθισμένες του τέλους του μήνα. Με όλη τη γνωστή ομάδα της οποίας η σύνθεση ξεκινά μισό αιώνα πριν. Στο περιθώριο, όπως θα έλεγε ο καλά ενημερωμένος πολιτικός ανταποκριτής, αυτής της συνάντησης, έγινε και η συνάντηση, με το κορίτσι από τα παλιά. Χρόνια είχες να τη συναντήσεις. Από τότε, δηλαδή. Από τότε που εσύ τελείωσες το σχολείο και εκείνη συνέχισε βέβαια, μια και είναι μικρότερη.
Όμως τη θυμάσαι την κοπέλα.
Ένα από τα πολύ όμορφα κορίτσια του σχολείου ήταν. Ή, έτσι τη θυμάσαι.
Και μάλλον ως έναν εν δυνάμει εφηβικό έρωτα, θα πρέπει να παραδεχτείς ότι τη θυμάσαι· αν δηλαδή ξαναργύρναγες στο σχολείο -ως μαθητής· ναι, τι; – και αν δεν έκανες αυτά που έκανες- εκούσιες ή και ακούσιες επιλογές με βάση τα δεδομένα των επικρατουσών συνθηκών της εποχής, πάει να πει- ναι, είναι σίγουρο ότι θα την ερωτευόσουν.
Κι εκείνη;

Ε, τι εκείνη; Εκείνη… Εκείνη μπορεί και να σε … έβλεπε!
Χτες, μετά που ξανασυστηθήκατε,» πώς δεν σε θυμάμαι; Δεν είσαι η Ρ..;» φυσικά δεν απευθυνόταν σε σένα. Σε μια από τις κυρίες της συντροφιάς το έλεγε· άλλος παλιός εφηβικός -και αιωνίως ανομολόγητος- έρωτας αυτός. Αλλά εσύ ποιος είσαι; Πώς είναι το όνομά σου; σου απηύθυνε το ερώτημα όταν γύρισε προς το μέρος σου.
Εύλογα χαμογελούσες καθώς απαντούσες, σίγμα κάπα με λένε, αλλά λογικά δεν πρέπει να με θυμάσαι. Ήμουν μάλλον αόρατος για τους πολλούς, στα χρόνια του σχολείου. «Και μετά δηλαδή», ήθελες να προσθέσεις, αλλά το μετά δεν έπαιζε στην κουβέντα.
Η συζήτηση αφορούσε στα χρόνια του σχολείου· και στις γνωριμίες της εποχής. Λανθανόντως -κάτω από το τραπέζι δηλαδή- και στους έρωτες. Η καθώς πρέπει συμπεριφορά, όμως δεν επιτρέπει πάντα την έκθεσή τους σε κοινή θέα.
Εκτός κι αν, -συμβαίνει συχνά-, το οινόπνευμα, δροσίσει το πνεύμα…
Καλά μη νομίζεις· ατο ίδιο σχολείο πηγαίνατε επί πέντε χρόνια.
Είναι πρέπον που έτσι έστω και έμμεσα αποκαλύπτεις την ηλικία μιας Κυρίας; Διότι επί πέντε χρόνια στο ίδιο σχολείο σημαίνει πως είναι ένα χρόνο μικρότερή σου. Επομένως;
Εκτός κι αν θέλεις ΕΣΥ να κρύψεις χρόνια!

Αλλά το ότι πηγαίνατε στο ίδιο σχολείο, δεν σημαίνει ότι ήσουν γνωστός σε μεγαλύτερο κύκλο από εκείνο τον στενό της τάξης σου. Ούτε όλα τα κορίτσια της ίδιας τάξης σε θυμούνται καλά καλά.
Δεν λες πάλι καλά δηλαδή που έχετε ανοίξει αυτή την φάμπρικα -όμορφη φάμπρικα όμως- των συναντήσεων παλιών συμμαθητών και συμμαθητριών, και μερικές σε θυμήθηκαν;
Ε και μερικές προσπαθούν να σε θυμηθούν ακόμα· τουλάχιστον όμως τώρα σε αναγνωρίζουν στο δρόμο!
Ναι, δεν μπορώ να σε φέρω στο μυαλό μου, εισέπραξες με ένα ευγενικό και μάλλον ανυπόκριτο χαμόγελο, πριν αποχωρήσει, προς το τραπέζι που την περίμενε η συντροφιά της.
Όχι, δεν είχε ή δεν έδειξε να έχει πρόθεση να σε υποτιμήσει. Ήταν ειλικρινές, στο βλέμμα της τουλάχιστον, το ότι δεν σε γνώρισε.
Κα φυσικά, δεν είναι κακό αυτό.
Ούτε και περίεργο.
Απλώς, έτσι συνέβη..

Και τώρα γιατί τα γράφεις όλα αυτά; Σε πείραξε τελικά που δεν σε θυμόταν; Μα το περίμενες. Το ήξερες δηλαδή. Και δεν το αποδίδεις σε ξιπασιά της κοπέλας. Ούτε ως κορίτσι, θυμάσαι να ήταν ξιπασμένο. Εσύ άλλωστε πρώτος λες ότι ήσουν «αόρατος».
Μήπως έτσι δεν είσαι το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής σου;

Η αλήθεια είναι πως για άλλο λόγο τα καταγράφεις.
Τι σημείωσες παραπάνω; Πως αν ξανα πήγαινες στο σχολείο -εντάξει το τόνισες, ως μαθητής- και επληρούντο και οι λοιπές προϋποθέσεις θα την ερωτευόσουν;
Ναι το σημείωσες, αλλά δεν σημείωσες και την ελαφριά πικρίλα που ένιωσες καθώς την είδες! Ή μάλλον καθώς άκουσες στον περίγυρο να λένε το όνομά της και γύρισες και την είδες.
Όμορφη γυναίκα· δεν μπορείς να πεις. Αντίθετα. Μπορείς και να τη θαυμάζεις.
Και με καριέρα σημαντική· άσχετο αυτό, αλλά προσθέτει.
Όμως… Όμως δεν ήταν αυτό που θυμόσουν!
Δηλαδή δεν ήταν αυτό που κουβαλάς μέσα σου -ε εντάξει, δεν ήταν η πρώτη φορά που έγινε αναφορά στο όνομά της· πρώτη φορά ήταν που την είδες μετά από περίπου σαρανταπέντε χρόνια- και που, όπως συνήθως συμβαίνει, περιμένεις να δεις.
Διότι λες: τότε ήταν έτσι· τώρα, ακόμα κι αν μετά τόσα χρόνια ο χρόνος δεν τη σεβάστηκε καθόλου, θα έχει γίνει έτσι.
Τι ακριβώς είναι αυτό; Προβολή του παρελθόντος στο παρόν; Υπάρχει κάτι τέτοιο;
Ε λοιπόν ΔΕΝ ήταν έτσι.
Είπαμε, όμορφη γυναίκα.
Είναι. Αναντίρρητα.
Και με όλα τα στάρντατς όμορφη. Ακόμα και τα πιο αυστηρά.
Όμως…
Όμως, δεν ήταν η προβολή του παρελθόντος στο παρόν.
Ήταν άλλη.
Και; Τι σε νοιάζει; Απογοητεύτηκες; Γιατί;
Έλα μου ντε;
Γιατί;

Μάλλον γιατί σε πρόλαβε η … Βαμβουνάκη…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s