γιατί υπάρχει ακόμα;

Posted on Updated on

Περνάς, το κοιτάς, το ματακοιτάς, φεύγεις, γυρίζεις περνάς κοιτάς ξαναμανακοιτάς.
Όλο λες να σήμερα θα γράψω κάτι, μετά σου περνάει· όχι δεν θέλεις να γράψεις κάτι κι αν θέλεις, έχει το καινούργιο κοσκινάκι να πας να το κρεμάσεις, το ξανασκέφτεσαι, αισθάνεσαι ενοχές που το έχεις παρατημένο, παίρνεις άλλες αποφάσεις.
Αυτό όμως εδώ. Το έχεις και σε περιμένει. Ίδια η Πηνελόπη, κι ας μη το περιτριγυρίζουν μνηστήρες. Μήτε νύφες βεβαίως.
Κανείς δηλαδή. Έτσι, στέκει μόνο.
Σαν την καλαμιά στον κάμπο.
Για να σου θυμίζει ίσως ότι ήταν εδώ όταν εσύ το χρειαζόσουν.
Όταν είχες την ανάγκη να αφήσεις απάνω του την έντασή σου. Να το φορτώσεις με τις «μαύρες» σου. Να μοιραστείς τις αγωνίες σου ή να τις ακουμπήσεις κάπου να τις βλέπεις για να εξοικειωθείς μαζί τους..
Να σου θυμίζει ότι ήταν εδώ και ότι όλα αυτά τα έχει κρατήσει.
Ακόμα κι εκείνα που δεν θέλεις πια να τα θυμάσαι.
Είναι εδώ να σου μετράει τις λέξεις –είπαμε, πεντακόσιες τη φορά· τουλάχιστον πεντακόσιες. Δεν θέλω κλεψιές- και να σε αναγκάζει -καλά τραβάτε με κι ας κλαίω, αυτός ο εξαναγκασμός- να τις βρεις και να τις ταιριάξεις τη μια πλάι στην άλλη, για να βγαίνει νόημα. Όσο μπορούσε να βγει κάτι. Και μαζί και τα εσώψυχά σου. Ό,τι σε πίεζε, ό,τι σε ενοχλούσε, ό,τι δεν του επέτρεπες εσύ να κάτσει στο τραπέζι μαζί με τα άλλα· που όμως υπήρχε και ας απογορευόταν να εμφανιστεί.

Είναι εδώ μερικά χρόνια. Από τότε που ανακάλυψες την ύπαρξή του. Πολλά τα χρόνια δηλαδή. Πολύς και ο χρόνος που έχει διαβεί.
Πάρα πολύς. Βλέπεις, εδώ ο χρόνος μετριέται αλλιώς. Όχι με τα λεπτά και τις ώρες, μα με τις αλλαγές.
Και είναι τόσες πολλές αυτές που συμβαίνουν· κάθε στιγμή.

Βέβαια, ήταν προαποφασισμένο ότι θα το παρατήσεις. Η ειμαρμένη!
Όπως παράτησες τα βήματα σε εκείνον τον «ιχνηλάτη» και πιο πριν τα ανταμώματα σε εκείνη την παρέα.
Πόσα χρόνια πάνε από τότε; Δεν θα ήταν το δυο χιλιάδες δύο; Ή ήταν πιο παλιά;
Έυκολο να το βρεις αν θέλεις! Καταγεγραμμένα είναι όλα.
Γιατί αλήθεια τα κρατάς ακόμα;
Έλα ντε!
Πότε ήτανε που έλεγες, μα ξέρεις, έχω γράψει πάνω από δυο χιλιάδες κείμενα –

κείμενα· όταν ρώτησες κάποια στιγμή γιατί βρε παιδιά λέτε post αφού υπάρχει η ελληνική λέξη που το περιγράφει και είναι το κείμενο, αυτό που κείτεται, αυτό που είναι έχει τεθεί σε τόπο, ήτοι είναι τοποθετημένο και επομένως κείτεται άρα είναι κείμενο, σε άκουσαν παραξενεμένοι, είναι σίγουρο πως δεν κατάλαβαν τι έλεγες κι ας ήταν η δουλειά τους, κάποιων από αυτούς η γλωσσική διδασκαλία, και βέβαια προσπάθησαν να σε πείσουν ότι έχεις λάθος. Δεν έχεις όμως και το ξέρεις. Εκείνοι δεν καταλαβαίνουν πόσο και πού έχουν διολισθήσει και διολισθαίνουν· ε οχι δεν είναι η πρώτη φορά που κάνεις τέτοια παρέκβαση. Ούτε θα είναι και η τελευταία. Άλλωστε το μυαλό σου έτσι δουλεύει, και τούτος εδώ ο τόπος το ανέχεται-

και σε άκουγαν με ένα μικρό -το κατάλαβες- δέος, άκου πάνω από δυο χιλιάδες κείμενα, ναι και καμια πενηνταριά χιλιάδες, μπορεί και παραπάνω, φωτογραφίες, και διαλόγους πολλούς -αυτούς καλά φυλαγμένους· και δεν το ανέφερες- πότε ήταν που το έλεγες σε άλλους και ταυτόχρονα εσύ αναρωτιώσουν, αλήθεια, γιατί όλα αυτά;
Και απαντούσες μόνος σου, από μέσα σου με μια σειρά από ερωτήσεις:
Μήπως θέλω να κρατήσω τον χρόνο και να τον ελέγχω; Να τον καθυστερήσω; Να τον κάνω να παλινδρομεί κατά το δοκούν; Και τι θα κερδίσω; Το σώμα καταρρέει η διάθεση σέρνεται οι αποστάσεις μέχρι τους προορισμούς μικραίνουν.
Ένα από τα προηγούμενα Σάββατα ήταν. Σιγά που δεν το θυμάσαι. Και πού ήσουν θυμάσαι και με ποιους ήσουν. Και τι ώρα ήταν. Και ότι ήπιες καφέ εσπρέσο σκέτο θυμάσαι. Κι ας μη τα έγραψες πουθενά. Δεν χρειάζεται να τα γράψεις. Τα πιο πολλά τα θυμάσαι!
Τότε γιατί, αφού τα θυμάσαι, τα άλλα τα κρατάς;
Γιατί σκέφτηκες να μεταφέρεις όσα έχει κρεμάσει στο άλλο, το καινούργιο κοσκινάκι, εδώ, σε αυτήν την παλιά γωνιά, που αποφάσισες να τα λες στον εαυτό σου, γνωρίζοντας πως όλοι σε ακούν;
Ίσως γιατί αυτό το όλοι, συνήθως είσαι μόνον εσύ; Να είναι άλλη μια κατάθεση εγωκεντρισμού; Ή γιατί, όλο αυτό δεν είναι παρά ένας μη δηλούμενος φόβος του τέλους;
Τέλος ίσον σκοπός. Δηλαδή τι φοβάσαι; Την ολοκλήρωση του σκοπού σου; Ότι έχει ήδη συντελεστεί;
Και το πρωί, κάτι ανάλογο έλεγες: Δηλαδή τι κάνουμε τώρα εμείς; Περιμένουμε να εκμετρηθούν οι ημέρες; Γιατί αφήνουμε τον χρόνο να περνάει από πάνω μας; Τι περιμένουμε;
Με άλλη αφορμή βέβαια όλο αυτό, αλλά, μάλλον, από την ίδια αιτία εκπορευόμενο.

Ρίξε μια ματιά στην προηγούμενη κατάθεσή σου. Μάης μήνας λέει ήταν. Κι αυτή την έχεις στα απόρρητα.
Σιγά τα απόρρητα δηλαδή. Μισοτελειωμένο κείμενο που όλο έλεγες θα το ολοκληρώσεις, και ποτέ δεν το έκανες.
Και δεν ήταν το μόνο βέβαια..
Όμως είναι εδώ μαζί με όλα τα άλλα. Και τα σχόλια βεβαίως που ακολουθούσαν κάθε εμφάνιση κειμένου σου.
Έχεις σκεφτεί ποτέ το πόσο καλό σου έκαναν αυτά τα σχόλια;
Σίγουρα το έχεις σκεφτεί. Και το έχεις εκτιμήσει! ΤΑ έχεις εκτιμήσει· κυρίως τα πρόσωπα που τα έκαναν!!!
Όμως και δεν το έχεις αποτιμήσει! Γιατί δεν αποτιμάται.

Ποιος ξέρει πού και πώς θα ήσουν χωρίς αυτά. Τα σχόλια κάτω από τα κείμενα! [τα posts που λέγαμε]. Και κυρίως τα ΠΡΟΣΩΠΑ.
Άγνωστο φυσικά.
Με τα αν και τις υποθέσεις, δεν περπατάει -γιατί σου ήρθε να γράψεις πορπατάει; το άκουγες μικρός, το άκουσες και πρόσφατα- η ιστορία.
Όσο μικρή κι αν είναι η δική σου· όσο ελάχιστος κι αν είναι ο πρωταγωνιστής της.
Με σκέψεις όμως χύμα, γεμίζει μια οθόνη.
Ή, με αυτόν τον τρόπο, κρύβονται οι άλλες, που θα ήθελες να είναι δομημένες, αλλά δεν θέλεις να το κάνεις· να τις δεις γραμμένες «στο χαρτί» …
Ποιος ξέρει γιατί;
Ούτε κι εσύ καλά καλά…

——
σε ένα blog που τόσο πιστά σε περιμένει, έχει νόημα να κρατάς απόρρητες σκέψεις, που έτσι σου πέρασαν σαν αστραπή;
Κι επειδή δεν είναι ολοκληρωμένες;
Καλύτερα, να απασφαλίσεις, τα δυο προηγούμενα κείμενα. Εκείνο της 4ης Μαϊου και το άλλο της 16ης του ίδιου μήνα.
Δεν κινδυνεύει άλλωστε κανείς.
Ούτε και εσύ…
Μόνον το όριο που βάζεις να έχει τουλάχιστον πεντακόσιες λέξεις το κείμενο.
Αυτό στραπατσαρίστηκε. Κάπως.
Αλλά από το τίποτα…

Advertisements

6 thoughts on “γιατί υπάρχει ακόμα;

    Tzina said:
    Οκτώβριος 31, 2013 στο 5:57 μμ

    μας έλειψες 🙂

    νατασσΆκι said:
    Οκτώβριος 31, 2013 στο 6:50 μμ

    Ας το να υπάρχει. Κύκλους κάνει, κι οι παλιές αγάπες μένουν όσες καινούριες κι αν έρθουν 😉

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Οκτώβριος 31, 2013 στο 7:33 μμ

    @Tzina 🙂
    Κι εσείς μου λείπετε!
    (και είναι άσχετο με το ότι είναι στο χέρι μου να είμαι εδώ και συνεπώς να μη μου λείπετε 🙂 )

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Οκτώβριος 31, 2013 στο 7:36 μμ

    @νατασσΆκι αυτό κάνω. Εδώ είναι και εδώ είμαι…
    Όπως το λες, σχέση αγάπης!!!
    Μπορεί να απομακρύνθηκε ο έρωτας, αλλά η αγάπη μένει.. 🙂

    silia said:
    Οκτώβριος 31, 2013 στο 8:43 μμ

    Απορώ πως καταφέρνεις (σχεδόν πάντα) , να μπαίνεις στο μυαλό μου και να … «κουρσεύεις» τις σκέψεις μου .
    ————————————
    Οι «παλιές αγάπες» Σωτήρη , δεν πάνε σε κάποιον Παράδεισο . Μένουν εδώ και μας χαμογελούν όταν αποφασίσουμε να τους ρίξουμε μια μικρή , κρυφή (ή λιγότερο κρυφή) ματιά .

    Sotiris Kanellopoulos responded:
    Νοέμβριος 1, 2013 στο 6:29 μμ

    @Silia μου, έχοντας κάνει πάνω κάτω παράλληλες διαδρομές, είναι κάπως αναμενόμενο να «τσαλαβουτάμε» στις ίδιες σκέψεις…
    Ε, καμιά φορά συμβαίνει να προλαβαίνω να τις καταγράφω εγώ…
    (εντάξει όχι με την ευαισθησία τη δική σου, αλλά … 🙂 )

    ———–
    Οι παλιές αγάπες πάνε, τελικά, όπου θέλουν αυτές!
    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s