Posted on Updated on

Προσδοκώ Ανάστασιν.
Εκ του Ανά ίσταμαι, Ανά σηκώνομαι. Ανάστασις.
Προσδοκώ. Προς δοκώ. Στρέφω τη σκέψη μου σε συγκεκριμένη κατεύθυνση
Θέλω και στρέφω προς τα εκεί που έχω στρέψει τη σκέψη μου και την ελπίδα μου
Δεν γίνεται να συνεχίσω να σέρνομαι.
Δεν γίνεται να συνεχίσω να επιτρέπω στο φόβο να μεγαλώνει τη φωλιά του μέσα μου. Δεν γίνεται να παραιτηθώ.
Δεν γίνεται;
Γίνεται.
Όλα γίνονται
.

Πέρα, μακριά, μέσα στο οπτικό σου πεδίο όμως, στέκει ένα τεράστιος γερανός. Είναι από αυτούς που πρόσφατα εγκαταστάθηκαν στο χώρο ανέγερσης της νέας Βιβλιοθήκης.
Από ώρα, αφημένος στο ταξίδι του μυαλού, αφήνεις το βλέμμα σου να ταξιδεύει χωρίς πλοηγό. Και οι σκέψεις που κάνεις άλλωστε, χωρίς τιμονιέρη πάνε. Στα δικά τους ταξίδια, σε γνωστούς και άγνωστους προορισμούς.
Το βλέμμα χάιδεψε το δικτύωμα της μεγάλης ασπροκόκκινης κολώνας και συνέχισε να ανιχνεύει τα σπίτια του λόφου της Καστέλας και το γκριζογάλανο στεφάνι που μοιάζει να τους φτιάχνει ένα ελάχιστα καλλιτεχνικό φόντο.
Το λευκό αντικείμενο, το συνέλαβε η ματιά σου να βρίσκεται στο κόκκινο τμήμα του δικτυώματος και να κινείται προς τα κάτω.
Κόκκινο, λευκό, κόκκινο, λευκό, σπίτια, χάθηκε!
Ποιος να το έριξε;
Κι αν; Κι αν δεν το έριξε κάποιος, αλλά ο κάποιος ήταν το αντικείμενο;
Μπορεί; Μπορεί το σώμα, το όποιο σώμα του όποιου αντικειμένου ή υποκειμένου, να έκανε τέτοιου είδους κίνηση καθώς έπεφτε;
Δεν τη συγκράτησες την κίνηση ακριβώς. Την αίσθησή της έχεις. Φευγαλέα την είδες άλλωστε και σαν να σου φάνηκε ότι μπορεί να μην ήταν εντελώς κατακόρυφη.
Μπορεί και να έκανε κάτι σαν πλανάρισμα στον αέρα;
(άκρα που κινούνται μετανιωμένα; )
Δεν ξέρεις. Δεν θα μάθεις, ή ίσως μάθεις. Καλύτερα όμως, χιλιάδες φορές καλύτερα να μη μάθεις. Βλέπεις, τα κακά νέα μαθαίνονται!
Και η απελπισία περισσεύει.
Γι αυτό μάλλον το μυαλό σου βιάστηκε να πάει προς τα εκεί. Γιατί η απελπισία περισσεύει. Και αναπαράγεται. Μάλλον παράγεται σωρευτικά -προστίθεται δηλαδή στην ήδη υπάρχουσα-, γιατί, από όσο φαίνεται δεν μειώνεται σχεδόν καθόλου.
Το βλέμμα καρφώθηκε εκεί. Το μυαλό συνέχισε να μετρά τις εναλλαγές των χρωμάτων της κολώνας του γερανού.
Οι σκέψεις εναλλάσσονταν με την απαρίθμηση των χρωμάτων.
Πώς φτάσαμε εδώ; Γιατί κι εσύ δεν είναι φορές που νιώθεις ότι ζωή χάνει την αξία της;
Δεν είναι ώρες που λες, ε και; Γιατί να είναι περισσότερο; Και τόσο που είναι..
Υπερβολές.
Να φταίει άραγε…;
Όχι, δεν έχει νόημα να ψάξεις να βρεις πού θα ρίξεις το φταίξιμο. Ο καθένας, σύμφωνα με τα δικά του μέτρα, μετρά τις διαδρομές της ζωής. Και τις βρίσκει πολλές ή λειψές. Μεγάλες ή μικρές. Απλές ή πολύπλοκες.
Ανάλογα.
Ένα τέτοιο γεγονός, αν ήταν γεγονός και όχι δική σου οφθαλμαπάτη, δεν θα το είχαν αμέσως τα ειδησεογραφικά blog;
Λογικά ναι· θα το είχαν. Αν όχι αμέσως, ίσως λίγο πιο μετά.
Την άλλη σκέψη όμως, αν και θέλεις να την απορρίψεις, δεν μπορείς να την απομακρύνεις.
Τι φταίει και τόσοι πολλοί είναι τόσο πολύ μέχρι -απόλυτης- εγκατάλειψης;
Η ανέχεια και τα μνημόνια, έρχεται η άμεση απάντηση από παντού,
Είναι δυνατόν;
Δεν είναι.
Αυτά από μόνα τους γεννούν συναισθήματα. Ίσως τα συναισθήματα να οδηγούν το χέρι προς την …

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s