της Μεγάλης Πέμπτης· ήχοι πλάγιοι

Posted on Updated on

Η ώρα που τα χελιδόνια κάνουν τις επιδείξεις τους. Η ίδια ώρα που ο ουρανός γίνεται πορφυρός ή και πορτοκαλής, ανάλογα.
Η ώρα που οι ήχοι της πόλης φτάνουν στα σπίτια από τα ανοιχτά παράθυρα και τις μπαλκονόπορτες.
Η ώρα που τα μεγάφωνα της απέναντι εκκλησιάς, στέλνουν ένα ακόμα από τα δώδεκα ευαγγέλια της ημέρας.
Κι εσύ; Κι εσύ Μεγάλης Πέμπτης το απόγευμα, στέκεσαι να αφουγκραστείς τι; Ήχους; Εικόνες; Οσμές; Σκέψεις ασύνδετες;
Το αύριο;

Στο μπαλκόνι σε βρήκαν όλα αυτά. Συναντηθήκατε δηλαδή, χωρίς να έχεις κανείς τη διάθεση να αποφύγει τον άλλον.
Έτσι βιώνεις τις στιγμές της εποχής. Με τους ήχους, τις ευωδιές, την μικρή απροσδιόριστης αιτίας ανατριχίλα.
Και τις προσμονές.
Όχι, δεν είναι πάντα καλές αυτές. Μακάρι να γίνουν αυτές που τώρα κουβαλάς, αλλά δεν ξέρεις ακόμα. Κι όσο κι αν το περιμένεις εδώ και πολύ καιρό, είναι παραπάνω από σίγουρο πως τώρα το συνειδητοποιείς. Πιο σωστά, τις άλλες φορές δεν το είχες συνειδητοποιήσει.
Τώρα το καταλαβαίνεις!

Το μυαλό αιωρείται. Ανάμεσα σε παρελθόν και σε μέλλον. Ανάμεσα στο θέλω και στο αποτέλεσμα, ανάμεσα στο δέον και στο «γεγενημένο».
Για ποιο πράγμα ετοιμάζεις τον εαυτό σου;
Από την άλλη βέβαια, δεν θα έπρεπε;

Σε ποιο Ευαγγέλιο έχει φτάσει τώρα;
Νωρίτερα, στην τηλεόραση έβλεπες και άκουγες τυχαία μικρό μέρος από τη λειτουργία της ημέρας.
Χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου.
Ο επίσκοπος στο πλάι του, αριστερά του, μάλλον είχε πάρει έναν υπνάκο. Μπορεί και δύο. Όρθιος. Η εικόνα του όμως δεν χάλαγε την κατάνυξη.
Το γνωρίζεις τον Αρχιεπίσκοπο. Και τον άλλον επίσκοπο· τον εκ δεξιών. Αν και τον θυμάσαι πολύ νεότερο.
Τι σχέση και τι γνωριμία κι αυτή. Όχι, εκείνοι δεν σε γνωρίζουν. Είναι εντελώς σίγουρο. Αν και θα έπρεπε. Σε «βρήκαν», δεν τους βρήκες.
Ναι σε «βρήκαν», αλλά δεν φρόντισες ποτέ να κάνεις γνωστή την παρουσία σου. Όχι ότι την έκανες ποτέ ορατή στον με την ευρύτερη έννοια, περίγυρό σου. Αλήθεια, τι ήταν αυτό; Τι σε απωθούσε από το να ψιθυρίσεις έστω, κοιτάξτε· είμαι εδώ! Εγωισμός;
Αλλαζονία; Κακή εκτίμηση; Λειψή αυτοεκτίμηση; Ταπεινότητα; Φόβος; Σύμπλεγμα κατωτερότητας;
Συνείδηση της ανυπαρξίας σου;

Θα μπορούσαν να σε γνωρίζουν.
Δεν με ενδιαφέρει, έλεγες. Με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Να γίνεται· κι ας μη μάθει κανείς ποτέ, ποιος έκανε τι· τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στην αφεντιά σου.
Και τώρα τι; Μετά από τόσα χρόνια νιώθεις δικαιωμένος; Ήταν σωστό; Ήτα λάθος; Ποιο αποτέλεσμα είχε αυτή η επιλογή στάσης ζωής;
Είναι φανερό ότι δεν θα μάθεις ποτέ. Για να μάθεις, θα πρέπει να έχεις στοιχεία να συγκρίνεις, και για να υπάρξουν στοιχεία θα πρέπει να υπάρξουν και οι δυο καταστάσεις.
Ιστορικά, αυτό είναι αδύνατον. Κι αυτό το ξέρεις.
Επομένως, ποτέ δεν θα μάθεις.
Και θα ήσουν κακός αν έλεγες πως στην πραγματικότητα ουδείς γνωρίζει, κι ας καμώνεται ότι είναι ευχαριστημένος από τις επιλογές του;
Ίσως…

Δεν σου λείπουν; Η ερώτηση από παιδική φίλη, λογική -η ερώτηση· και η φίλη βεβαίως- και ως συνέπεια δεδηλωμένων στάσεων προσώπων με τη δική σου, τυπικά τουλάχιστον, πορεία.
Όχι δεν μου λείπουν η απάντηση. Και δεν ήταν απάντηση επιτηδευμένη. Αυθόρμητη ήταν.
Τι να κουβαλάει στα μέσα της αυτή η απάντηση; Τι να σημαίνει δηλαδή;
Ότι ποτέ δεν το αγάπησες, ή μήπως ότι έχεις πλήρη την επίγνωση της ασημαντότητάς σου;
Κι αν ισχύει ότι η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους; Θέλεις να είσαι ένας μέτριος;
Γιατί; Τελικά τι είσαι; Κάτι καλύτερο από μέτριος;

Μα είναι κουβέντα αυτή που έπιασες με τον εαυτό σου; ε; Είναι κουβέντα;
Εσύ δεν είσαι που λες ότι πάντα τα ανθρώπινα είναι ασήμαντα; Τώρα τι σε έπιασε και βάζεις όρια και μέτρα κατάταξης της απόδοσης των ανθρώπων;

Πολυλογία.
Μπορεί και από το πλάνταγμα που νιώθεις.
Η Άνοιξη που πλανιέται στον αέρα, τα κατάμαυρα λαγούμια που έχουν ανοιχτεί μέσα σου.
Σε ποιο Ευαγγέλιο να έχει φτάσει τώρα;

Ο σκύλος μόλις μπήκε από την πόρτα. Η ουρά του πέρα δώθε σημαίνει τη χαρά του.
Καιρός να αφήσεις τις σκέψεις σου παράμερα.
Μπορεί, μια βόλτα στο δρόμο, να σε προσγειώσει στα πιο ανθρώπινα όρια.

Τελευταία νέα, λένε ότι άφησε τον κόσμο ο Λευτέρης Βογιατζής. Μεγάλος θεατράνθρωπος για τους πολλούς. Γείτονας για σένα. Σου είχε δώσει να διαβάσεις, τον τόμο με τον μικρό ήρωα που είχε στη συλλογή του.
Πόσες Μεγάλες Εβδομάδες πέρασαν από τότε;
Τι έγιναν οι σκέψεις εκείνου του μικρού παιδιού; Μπορούσες να φανταστείς ότι θα τις έφτανες μέχρι εδώ;

Κοίτα που ο σκύλος αρνείται να πάρει τον μεζέ του.
Τόσες πολλές αλλαγές πια; Σε τόση λίγη ώρα;
Δηλαδή στα 59 –τόσα δεν είναι από τότε που ανέβαινες στην καρέκλα και έλεγες ποίηματα για να τα ακούσει η γειτονιά που μαζευόταν πίσω από το σπίτι σου;– στα 59 χρόνια, τι αλλαγές έχουν συμβεί;
Ποιες ακολουθούν;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s