μέρες του ’50

Posted on Updated on

Συννεφιασμένη η Κυριακή.
Ποια από όλες; Αυτή του τραγουδιού; Του ημερολογίου; Της καρδιάς σου;
Γιατί; Έχουν οι καρδιές Κυριακές;
Φυσικά και έχουν! Όπως και γιορτές άλλωστε!

Κάπου κάπου βγαίνει ένας ήλιος που γρήγορα κρύβεται πίσω από τα σύννεφα.
Δεκέμβρης. Τι περιμένεις δηλαδή; Πάλι καλά που δεν χιονίζει.

Στον δρόμο το ακορντεόν με το γαλλικό βαλσάκι Sous le ciel de Paris.
Σιγά να μην έχεις και τόσες γνώσεις περί τα γαλλικά. Με τη μηχανή αναζήτησης το βρήκες!
Ναι, αλλά τι «έδωσες» για να το βρεις;

Ο άνθρωπος που έπιασε τυχαία η φωτογραφία χωμένο στον τενεκέ με τα σκουπίδια και δίπλα η κουπέ μερσεντές.
Και εσύ τι ήθελες να φωτογραφήσεις; Τη μερσεντές ή τον άνθρωπο;
Ή την εικόνα που κοντεύει πια να γίνει συνηθισμένη;

Και οι μνήμες.
Πώς σου προέκυψαν ετούτες; Από τι; Από το βαλσάκι; Τον άνθρωπο; Τα σκουπίδια;

Η κυρία Λούλα που έμενε με την αδελφή τους δίπλα σας· στα δυο δωμάτια που νοικιάζατε για να ενισχυθεί το έτσι κι αλλιώς, πενιχρό οικογενειακό εισόδημα εκείνης της εποχής.

[Πιο παλιά έμενε εκεί ο κύριος Μανουσ..ς. Συχωρεμένος πια, άρα το κύριος δεν μπαίνει στην προσφώνηση. Είχε το μπακάλικο στην πάρα κάτω γειτονιά και ήρθαν να ζήσουν εκεί με τη γυναίκα του και τη νεογέννητη κόρη τους. Η γυναίκα του, η κυρά-Λίτσα, κι αυτή συχωρέθηκε πια, πολύ νέα όμως τότε -και από τις όμορφες του Γυμνασίου της περιοχής· το έμαθες πολλά χρόνια μετά- ήθελε για γαμπρό της -μελλοντικό σύζυγο της κόρης της- τον αδελφό σου!
Να σε είχε πειράξει τότε εκείνη η «απόρριψη». Πού να θυμάσαι; Ήσουν περίπου 7, ο αδελφός σου 3 και η κόρη τους η Άρτεμη, νεογέννητη! Αλλά πάλι, για να το θυμάσαι ακόμα…
Τελευταία στη σειρά που κατοίκησε εκεί -πόσα χρόνια πριν; Μπορεί και σαρανταπέντε; Σίγουρα πάνω από σαράντα τόσα- μια οικογένεια από την Ήπειρο με κάμποσα παιδιά, ένα από τα οποία πολύ όμορφο κορίτσι.
Κι αυτοί χάθηκαν.
Κάποια στιγμή μάλιστα διαδόθηκε, – δηλαδή δεν διαδόθηκε, αλήθεια ήταν- ότι είχαν κερδίσει στο προπό 5 εκατομμύρια. Μυθικό για την εποχή ποσόν.]

Η κυρία Λούλα και η αδελφή της, -Κατίνα ονομαζόταν η αδελφή της· ακόμα δεν είχε γίνει πολύ μπανάλ αυτό το όνομα-, είχαν και έναν αδελφό, που έμενε μαζί τους. Ή, ήρθε, λίγο καιρό μετά που νοίκιασαν το σπίτι. Δεν θυμάσαι το πότε ήρθε ακριβώς.
Φθισικός έλεγαν πως ήταν· και με πειραγμένα μυαλά.
Έβγαινε τη νύχτα -μόνον νύχτα- και έκανε βόλτες πίσω από το σπίτι, στην αυλή με τον μικρό κήπο.
Ντομάτες, δυόσμος, μάραθος (που τον λέγαμε ούζο γιατί έτσι έμοιαζε η γεύση του) μαζί με μια λεμονιά και δυο συκιές, στόλιζαν την πίσω αυλή.
Και δεν θέλεις να θυμάσαι τι άλλο.
Σκέπτεσαι όμως τώρα, πως μπορεί να μην ήταν η τρέλα που έβγαζε τον άνθρωπο νύχτα -πάντα, μόνον νύχτα- έξω από το δωμάτιό του.
Η τρέλα της εποχής ήταν. Είσαι σίγουρος.
Και τα απομεινάρια του εμφύλιου. Και ο νόμος περί κατασκοπίας.
Για τη Λούλα, λέγανε ότι κι αυτή είχε τρέλα. Τρελοκαμπέρω την ονομάτιζαν αναμεταξύ τους οι γειτόνισσες και οι γείτονες στο μοναδικό στέκι της γειτονιάς κάθε που το έφερνε η κουβέντα, καθώς ψώνιζαν τα καθημερινά τους. Στο μπακάλικο του κυρ-Χρήστου. Πόσα χρόνια πέρασαν για να μάθεις τι σημαίνει αυτό το τρελοκαμπέρω. Πώς αλήθεια ο ηρωισμός μπορεί να γίνει στο στόμα του σοφού λαού έκφραση απαξίας;
Ο γιος του κυρ-Χρήστου του μπακάλη, ο Γιάννης, μπακαλόγατος ο ίδιος, έτσι τον φωνάζαμε και τσαντιζόταν, -αλλά αφού δούλευε στην πατρική επιχείρηση, πώς αλλιώς να τον λέγαμε; μάνα, όπως φωνάζαμε τον αδελφό του τον Μιχάλη, γιατί ήταν κολλημένος στην ποδιά της μάνας του;- έλεγε πως, όταν μια φορά της πήγε τα πράγματα που τους είχε παραγγείλει, την είχε δει να κυκλοφορεί με την κυλότα μέσα στο σπίτι της. Φυσικά, η φαντασία των πιτσιρίδων της γειτονιάς οργίαζε!
Όλοι σκέφτονταν – κι εσύ. Γιατί να το κρύψεις άλλωστε- πώς θα γινόταν να δουν πίσω από τα ερμητικά κλειστά παράθυρα του σπιτιού, την ψηλοκάπουλη Λούλα να κυκλοφορεί με την κυλότα!
Ώσπου, ένα βράδυ, η αστυνομία χτύπησε την πόρτα σας. Τη βρόντηξε για την ακρίβεια με δύναμη τόση, που ταρακουνήθηκε. Και ήταν η μεγάλη η μπροστινή πόρτα, η σιδερένια· εκείνη που είχε φτιάξει ο κυρ Χρίστος ο μεθύστακας, σε ώρες που μάλλον ήταν νηφάλιος. Τη μοναδική πόρτα που είχε το σπίτι όταν ήρθατε να μείνετε σ’ αυτό το σπίτι. Τα άλλα στο σπίτι, πόρτες και παράθυρα, τότε που πρωτόρθατε, ήταν απλά ανοίγματα κλεισμένα με κουρελούδες!
Σας διέταξαν οι αγριοφωνάρες να μην ανοίξετε καμιά πόρτα, -τότε πια είχατε όλες τις πόρτες· και τα παράθυρα στη θέση τους και τις κουρελούδες στο πάτωμα· πού σκέψη για χαλιά και κιλίμια όμως- και να σβήσετε τα φώτα.
Επακολούθησαν σφυρίγματα, τρεχαλητά, φωνές.
Την άλλη μέρα, το σπίτι δίπλα σας, ήταν θεόκλειστο. Όπως πάντα.
Μόνον που τώρα έλειπαν, από όσο μπορούσες να καταλάβεις και οι ένοικοι.
Και η κυρά Λούλα με την άσπρη κυλότα.
Τον αδελφό τους, οι δυο γυναίκες, είπαν μετά από ημέρες, ότι τον πήγαν στο νοσοκομείο. Κι αυτές εγκατέλειψαν το σπίτι ύστερα από λίγες ημέρες. Πήγαν κάπου προς τα βόρεια.
Ή τουλάχιστον έτσι σας είπαν οι γονείς. Μπορεί κι αφ’ εαυτού τους! Δεν θα το μάθεις.
Έχουν φύγει πια όλοι.

Στον δρόμο κάτω δεν ακούγεται το ακορντεόν. Μόνον κάτι σκυλιά από τις απέναντι πολυκατοικίες, που γαυγίζουν.
Μπορεί για να φύγουν τα φαντάσματα.

Ο άνθρωπος έφυγε από τον σκουπιδοντενεκέ.
Η μερσεντές έμεινε.
Ο ήχος του ακορντεόν ακούγεται και πάλι, ελάχιστα όμως πια καθώς το κυριακάτικο αγέρι στον στέλνει ανάμικτο με τους άλλους ήχους της πόλης.
Ίσως για να διώξει τις εικόνες από το μυαλό.
Ή να τις στολίσει …

——————
και επειδή, ένα χρόνο μετά, ανακαλύπτεις ότι το βίντεο δεν παίζει, το αντικαθιστάς.
Τι να γίνει;
Η ζωή εξελίσσεται σε όλο και πιο πολύπλοκη!

Advertisements

6 thoughts on “μέρες του ’50

    silia said:
    Απρίλιος 5, 2013 στο 3:35 μμ

    Παρελθόν , δεν είναι ό, τι έζησες , αλλά ό, τι θυμάσαι …

    Sotiris Kanell. responded:
    Απρίλιος 5, 2013 στο 3:44 μμ

    @Silia μου, όσο και να μη το θέλω, θυμάμαι κάμποσα…

    silia said:
    Απρίλιος 5, 2013 στο 4:12 μμ

    Άρα έχεις … πλούσιο παρελθόν .

    .
    Ας ευθυμήσουμε λίγο με το άσμα …

    Sotiris Kanell. responded:
    Απρίλιος 5, 2013 στο 4:37 μμ

    Αν μάλιστα προσθέσεις το υπέρ 50%, κινδυνεύω από την … εφορία!!!
    (λόγω …. πλουτισμού) 🙂

    Darthiir the Abban said:
    Απρίλιος 11, 2013 στο 11:33 πμ

    Βρε τί σου κάνει μια άσπρη κυλότα…!

    Sotiris Kanell. responded:
    Απρίλιος 11, 2013 στο 12:22 μμ

    @Darthiir εμ ανήκει κι αυτή στα μεσοφόρια
    (αχ παλιομεσοφόρια, τι τραβάν για σας τ’ αγόρια…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s