χιλιόμετρα επιστροφής…

Posted on Updated on

Ώρα επιστροφής.
Οι αναβολές και η ανανέωση ενδεχομένων, την έστειλαν μετά το μεσημέρι.
Το γενναίο πρωινό είχε φροντίσει, ευτυχώς, να κρατά σταθερές τις ανάγκες του στομάχου.

Ο δρόμος ανοιχτός· λίγο νερό όμως θα χρειαστεί να βραχούν τα χείλη που, τόχουν αυτό, ξεραίνονται καθώς τα χιλιόμετρα μένουν πίσω και ο ήλιος συνεχίζει και θα συνεχίζει να σε κοιτάζει κατάματα.

Χιλιόμετρα λίγα μετά την εκκίνηση, σε ένα από τα πάρκινγκ, πίσω από τις μπάρες οριοθέτησης του μεγάλου δρόμου, διακρίνεις την ύπαρξη της καντίνας.
Να έχει άραγε άνοιγμα η μπάρα για να κάνεις την παραγγελία σου; η λογική ερώτηση που σχηματίστηκε καθώς οι απορίες σου, δεν έχουν όλες λυθεί, παρά τα χρόνια που κουβαλάς.
Όχι, άνοιγμα η μπάρα δεν έχει, έχει όμως ιδιοκατασκευή. Μια σιδεριά να δημιουργεί ένα είδος γεφυριού πάνω από την μπάρα και τρία πρόχειρα ξύλινα σκαλοπατάκια από κάθε μεριά, έτσι που να ανεβαίνεις, να προσπερνάς τη μπάρα και να κατεβαίνεις μπροστά στο παράθυρο της καντίνας.
Φτάνοντας πρόλαβες τον αποχαιρετιστήριο λόγο των προηγουμένων προς την καντηνιέρισσα. Το ότι δεν κατάλαβες τι ακριβώς ειπώθηκε, θα πρέπει να το αποδόσεις στις χαμηλές επιδόσεις σου στη γνώση γλωσσών του κοντινού περιβάλλοντος χώρου. Μάλλον για αποχαιρετισμός οικειότητας σου φάνηκε πάντως. Εσύ όχι δεν είχες πρόβλημα επικοινωνίας· μια χαρά ζήτησες το νεράκι. Και πόσο κάνει; ρώτησες αν και γνώριζες της απάντηση· πενήντα λεπτά, σε αιφνιδίασε η άλλη πλευρά.
Μα δεν ανακοινώθηκε τιμή τριάντα λεπτών;
Ο δεύτερος αιφνιδιασμός -σιγά τον αιφνιδιασμό δηλαδή- ήλθε από την έλλειψη ταμειακή μηχανής και φυσικά η μη έκδοση απόδειξης.
Αλήθεια, εκεί στη μέση του πουθενά, πόσο δύσκολο είναι να ελεγχθεί αυτή η κατάσταση; Δηλαδή αυτό δεν είναι καραμπινάτη φοροκλοπή; Δεν βασάνισες άλλο τη σκέψη σου.
Σε περίμεναν άλλωστε πεντακόσια χιλιόμετρα· άσε που είχες ακόμα στο μυαλό σου την εικόνα από το βενζινάδικο μέσα στην πόλη, που δεν σου έδινε απόδειξη (!) αν δεν το απαιτούσες επιμόνως, ενώ είσαι περισσότερο από σίγουρος ότι έχει «πειραγμένη» την αντλία του.

Οι σταθμοί διοδίων πάντως δίνουν όλοι απόδειξη. Ένας που δεν δίνει, είναι γιατί δεν λειτουργεί.
Ακόμη;
Στην κοιλάδα των Τεμπών η ερώτηση πάμε να τσιμπήσουμε κάτι στα Αμπελάκια, συνοδεύτηκε κι από την απάντηση: Νωρίς είναι ακόμα, άσε να πάμε κάπου πιο κάτω. Άλλωστε τα έχουμε δει!
Το πιθανότερο, εκείνη τη στιγμή να οριοθετήθηκε μέσα στο μυαλό και το πιο κάτω. Κάτι σε χώρο με το δικό του χρώμα, μερικές πινελιές ιστορίας, και ίσως ένα μεγάλο δέντρο στη μέση μιας πλατείας που από κάτω θα μπορούσε να ξαποστάσετε, δοκιμάζοντας κάτι ελαφρύ, λίγες πατάτες, μια σαλάτα και παγωμένο νερό ενδεχομένως, θα πρέπει να ήταν.
Δεν ήταν και πάρα πολλά τα χιλιόμετρα που είχατε αφήσει πίσω σας την παράκαμψη προς το Δίον.
Πρέπει μια φορά να την κάνουμε την αποκοτιά και να πάμε εκεί πάνω. Τόσα χρόνια περνάμε και δεν το έχουμε αποφασίσει. Σκέψη επικουρική, σίγουρα διαπλεκόμενη με τις άλλες για τον ορισμό του επιθυμητού χώρου, στάσης.

Πολλά τα χιλιόμετρα της συνέχειας. Ανοιχτός ο δρόμος, ανεβοκατέβασμα της ταχύτητας –λες να την έχουν στημένη σε καμιά στροφή τροχαίοι με ραντάρ;-, ανοιχτός και όλος ο Θεσσαλικός κάμπος.
Πού μπορεί να φάει κανείς; Είχες την έμπνευση να ρωτήσεις την κοπέλα στον σταθμό των διοδίων για να πάρεις την απάντηση που ήδη γνώριζες αλλά μάλλον δεν σε ικανοποιούσε.
Έχει ένα βενζινάδικο με εστιατόριο μετά από δέκα επτά χιλιόμετρα, ή στα είκοσι χιλιόμετρα βγαίνετε προς Βόλο. Θα χρειαστεί να κάνετε άλλα τόσο χιλιόμετρα μέχρι εκεί.
Η απόρριψη έγινε τοις πράγμασι καθώς προσπερνούσες τα υποδειχθέντα, αλλά η ιδέα ήρθε σαν έφτασες κοντά στην ταμπέλα που έλεγε Κιλελέρ.
Δεν πάμε; Πάμε.
Παράκαμψη και οδήγηση μέσα στον δουλεμένο κάμπο.
Ο πλοηγός του αυτοκινήτου και η σήμανση στο δρόμο σε ειδοποίησαν ότι μπήκες στο χωριό. Η εικόνα δεν σε ενθουσίασε.
Μάλλον σε έκανε να υποψιαστείς.
Οι σκέψεις σου για την επαναστατική δράση του Μαρίνου Αντύπα και άλλα ανάλογα, ελάχιστες και αυτές, διακόπηκαν σχεδόν βίαια.
Μάλλον δεν έχει εδώ να φάμε. Αυτό μοιάζει με καφετέρια. Τουλάχιστον να ρωτήσουμε μήπως ξέρουν κάτι να μας υποδείξουν.

Ευτυχώς δεν χρειάζεται να τηρείς και όλους τους όρους και τις τεχνικές στάθμευσης σε τέτοιες περιπτώσεις, αν και το μεγάλο τύπου τζιπ Άουντι που κουμαντάριζε η όμορφη κοπέλα κάτοικος του χωριού, που έστριψε από τη γωνιά, λίγο έλειψε να έρθει σε επαφή με τις λαμαρίνες του δικού σου οχήματος.

Τυπική καφετέρια-μπαρ το μαγαζί.
Κάτω από την τέντα, γύρω από ένα τραπέζι, η αντροπαρέα -γύρω στους έξι επτά, σαραντάρηδες αγρότες- στην οποία και απευθύνθηκες, ενώ μέσα, καθισμένοι στα ψηλά σκαμνιά του μπαρ, άλλοι πέντε έξι. Φυσικά ούτε ίχνος γυναίκας εκεί. Ούτε και ίχνος φαγητού!
Ούτε και τρακτέρ πάντως κάπου εκεί κοντά.

Η πρώτη σου επαφή ήταν με την όσφρηση.
Ούζο.
Λογικό. Κοντά είναι και ο Τύρναβος, -κοίτα σύμπτωση· το ράδιο τύρναβος άκουγες στο αυτοκίνητο- το ούζο δεν θα λείπει. Η δεύτερη επαφή οπτική. Τα κάμποσα αδειανά μπουκάλια μπύρας, αραδιασμένα πάνω στο τραπέζι.
Η τρίτη ακουστική.
Τέτοια ώρα δεν θα βρεις τίποτα. Να κοίτα εδώ δίπλα στο μαγαζί που έχει απέξω τα έλατα! Αν είναι ανοιχτό…· δεν μπορείς να πεις ήταν ευγενικοί οι άνθρωποι.
Η απορία μα καλά κανείς στα χωράφια αλλά τόσοι στο μικρό αυτό άχρωμο μπαρ;, δεν σε βασάνισε και πολύ. Άλλωστε δεν ξέρεις και πολλά από αγροτικά. Ίσως αυτό τον καιρό να μην έχουν δουλειές.

Γύρισμα του οχήματος προς την έξοδο. Η αλήθεια είναι πως έψαξες να βρεις τα έλατα. Δυο κυπαρισσοειδή ήταν έξω από ένα μαγαζί κλειστό. Μα έλατα σε αυτό το υψόμετρο…
Το μάτι πλανιέται στον κάμπο. Καφεγκρίζο το χώμα, δουλεμένο σίγουρα. Τρακτέρ και άλλα γεωργικά μηχανήματα δεν φαίνονταν πουθενά. Ένα μεγάλο καρούλι ελαστικού σωλήνα για το πότισμα παρατημένο σε ένα χωράφι στο έμπα του χωριού.
Προσοχή στη διασταύρωση. Κατεβαίνουν από τον εθνικό δρόμο μεγάλες νταλίκες.
Πρόλαβες και πέρασες μπροστά από την βαρυφορτωμένη που φρενάριζε έτσι κι αλλιώς μαλακά στην κατηφόρα.

Πέρασμα κάτω από τη γέφυρα, στροφή δεξιά, είσοδος και πάλι στον εθνικό δρόμο.
Καλά που φάγαμε καλό πρωινό και δεν πεινάμε ιδιαίτερα.

Τα χιλιόμετρα βέβαια μέχρι τον τελικό προορισμό δεν είναι και λίγα.
Πάνω από τριακόσια.
Ίσως μια στάση στον Καραβόμυλο…
Εντάξει δεν καλύπτει τις προδιαγραφές της εκκίνησης,ούτε και είναι τόσο κόντα αλλά τέλος πάντων, μπορεί να καλύψει το ελάχιστο των απαιτήσεων.

Για δες όμως, οδηγείς τόσα χιλιόμετρα και οι σκέψεις σου είναι απαλλαγμένες από τα τρέχοντα πολιτικά.
Δεν τα αποφεύγεις βέβαια πλήρως, δεν μπορείς δηλαδή να ορκιστείς ότι δεν συσχέτισες τους αραχτούς του μπαρ, με την οικονομική κρίση, τους συσχέτισες, αλλά όπως και να το κάνεις, άλλο να ακούς την Τρέμη και τον Πρετεντέρη να σε απειλούν επειδή έχεις το θράσος και ζεις, και άλλο να ανιχνεύεις μόνος σου, σίγουρα όχι τυχαία, τις μικρές μικρές παρασπονδίες που συνιστούν όμως ένα μέρος από το όλο πρόβλημα.
Τώρα τι είναι αυτό; Είσαι σίγουρος ότι δεν είσαι επηρεασμένος και μάλιστα με το παραπάνω, από τις κραυγές του δελτίου των οκτώ;

Το χέρι προς τη συσκευή ραδιοφώνου γυρίζει το κουμπί του ήχου για να δυναμώσει τη μουσική.
Γι’ αυτό, για να σε συναντήσω
Γι’ αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου
γέμισε τον χώρο η φωνή του Λιδάκη.
Τα ασφάλτινα χιλιόμετρα μπροστά περιμένανε να τα προσπεράσεις.

Advertisements

One thought on “χιλιόμετρα επιστροφής…

    Darthiir the Abban said:
    Σεπτεμβρίου 18, 2012 στο 6:22 μμ

    Για να ξέρεις για την επόμενη φορά, υπάρχει ένα ωραίο ιταλικού τύπου εστιατόριο στη Στυλίδα. Επίσης πάντα μπορείς να φας ψάρι στον Καραβόμυλο, αυτονόητο! Αλλά ωραία θα ξαποστάσεις και θα φας και στον παλαιό Παντελεήμονα. Ειδικά αν κάνεις εκείνη τη στάση στο Δίον, οπότε θα έχει περάσει και η ώρα και θα έχεις χωνέψει το πρωινό!!!
    Δε ρωτάς, δε ρωτάς!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s