Σενάριο για ταινία του … ’60

Posted on Updated on

Να το γράψεις το σενάριο, ή να μείνει μαζί με τόσα άλλα στα σκονισμένα αρχεία του μυαλού σου;
Σου έχει «κάτσει» από το πρωί όμως.
Το ότι δεν ξέρεις να γράφεις σενάρια, τη δομή ενός σεναρίου δηλαδή, ε δεν είναι και κανένα σοβαρό πρόβλημα.
Το πολύ πολύ να γράψεις την ιδέα και αν αρέσει την κάνουν σενάριο και το γυρίζουν σε ταινία οι ειδικοί.
Αν πάλι δεν αρέσει, απλώς το υφίστανται όλοι..

Στον αστικό περίγυρο, κάπου στα όρια βορείων προαστίων και καταπράσινου πευκοδάσους· ίσως σε μια πλαγιά της Πεντέλης. Μπορεί και του Διονύσου…
Πίσω από τη βαριά σιδερένια πόρτα, η οικογένεια συγκεντρωμένη γύρω από την πισίνα του σπιτιού.
Ώρα, δειλινό προς το απόβραδο. Καλοκαίρι. Μόλις έχει ανάψει και ο φωτισμός του κήπου. Φυσικά και τα φώτα της πισίνας, διαχέοντας το έντονο γαλάζιο χρώμα τους στον χώρο.
Τα χρώματα του κήπου, πράσινο βαθύ προς το λαδί, κάνουν συντροφιά με τις σκιές των δέντρων.
Είναι και η νύχτα που ήδη σκεπάζει την πόλη.
Το φεγγάρι θα βγει πιο αργά. Μπορεί να είναι και πανσέληνος.

Με ένα ποτό στο χέρι ο Λουκάς, σύζυγος και πατέρας των δύο από τα παιδιά της οικογένειας, δηλώνει αδιάφορα ότι απόψε έχει μια έκτακτη σύσκεψη στην οποία πρέπει να συμμετάσχει. Με τους Μανόλογλου και υιό, πολύτιμους συνεργάτες του και συνεταίρους στις επιχειρήσεις που είχαν από τους πατεράδες τους. Δηλαδή εκείνοι βιομηχανίες τους άφησαν, αλλά στις νέες συνθήκες τι να σου κάνει το βιομηχανικό κέρδος· κορόιδο είσαι να μείνεις σ’ αυτό; πόσο να πάρεις; ένα 8 τοις εκατό;
Έξυπνα και κυρίως μέσα στα πολιτικά πράγματα χωμένοι και οι δυο, γάτες με πέταλα, ο ένας με τη μια παράταξη ο άλλος με την άλλη, αλλιώς πώς να επιβιώσεις, φρόντισαν να ξεφορτωθούν τα εργοστάσια και τους εργάτες, τότε με το νόμο για τις προβληματικές, και με τα λεφτά που πήραν έστησαν στη θέση των εργοστασίων την εμπορική τους αυτοκρατορία.
Όπως έκαναν όλοι οι ξύπνιοι δηλαδή.
-Πρέπει να δούμε τι θα γίνει με το δάνειο που έχουμε ζητήσει, τονίζει με ένα δήθεν αδιάφορο ύφος για να δικαιολογήσει την αποχώρησή του, από την οικογενειακή σύναξη.
Μα γύρισαν οι Μανόλογλου από τη Μαδέρα; σκέφτεται να ρωτήσει η Φιλία, σύζυγος του Λουκά και μητέρα του τρίτου παιδιού της οικογένειας, αλλά αμέσως απορρίπτει τη σκέψη.. Άλλωστε έχει κι εκείνη να βγει με την Πολυτίμη, επιστήθια φίλη και αρωγό στις τακτικές νυχτερινές της εξόδους.
Τα σκοτεινά πάρκινγκ του κέντρου τις γνωρίζουν από τα χαρούμενα βογγητά και το τρίξιμο των αμορτισέρ των αυτοκινήτων και τις δύο. Όχι θα καθίσουν να σκάσουν με το αν γύρισαν από τη Μαδέρα οι Μανόλογλου, ή αν έχει πάλι ανοιχτά τα σκέλια του εκείνο το μαυροτσούκαλο τσουλί, η, άκου όνομα μπανάλ, Λίτσα, το κορίτσι που έχουν στο γραφείο για τις φωτοτυπίες.
Γιατί όχι σε ξενοδοχεία με τους ωραίους γκόμενους που ψωνίζουν κάποιες φορές και έναντι δώρων; Μα χρυσή μου, ξέρεις τι ηδονή είναι -καύλα ήθελε να πει, αλλά μη την περάσουν σαν τα μούτρα τους- να νιώθεις ότι μπορεί και να σε παίρνουν μάτι;
-Και εγώ θα βγω με την Ρόξυ, δηλώνει ο μεγαλύτερος εκ των τριών παιδιών. Θα πάμε προς το Πολιτεία κλαμπ και θα χρεώσω ό,τι προκύψει στην γκόλντεν, δηλώνει.
Τα ανάλογα τα άλλα δυο παιδιά. Το κορίτσι, η Κέρυ, μα άκου να επιμένει η γιαγιά να της δώσουν το όνομά της Γλυκερία!!! Αν είναι δυνατόν· ευτυχώς που αντέδρασε η Φιλία αμέσως και έκανε τις απαραίτητες προσαρμογές και ο Τζέρυ, Γεράσιμος δηλαδή, αλλά καλά θα κάνουν να ξεχάσουν την κεφαλλονίτικη καταγωγή τους.
Και αυτά δηλώνουν ότι θα βγουν. Όπως κάθε βράδυ, άλλωστε.

Το βαρύ Hammer βγαίνει από την πόρτα του κήπου και κυλάει αργά στην κατηφορική άσφαλτο. Στο τιμόνι ο Λουκάς. Το βαρύ σέρτικο τσιγάρο πλησιάζει στα χείλη του. Αφού μου το έχει απαγορεύσει στο σπίτι η Φιλία, τάχα μου ότι την ενοχλεί να με βλέπει να το βάζω στο στόμα μου· λες και δεν ξέρω τι βάζει στο δικό της…

Ενοχλητικός ο χτύπος του τηλεφώνου, αλλά ο ήχος γνωστός δηλοί ότι δεν μπορεί να το αγνοήσει.
-Δημοσθένους εδώ, ακούει τη γνώριμη φωνή του δικηγόρου του, στην άλλη άκρη της γραμμής. Άσχημο να με παίρνει τέτοια ώρα, ακούει τον εαυτό του να του ψιθυρίζει ο Λουκάς.
-Πώς και με παίρνεις τέτοια ώρα; Μήπως θα μπορούσαμε να τα πούμε αύριο; Προσπαθεί να κάνει τη φωνή του ευχάριστη και ταυτόχρονα να διώξει τις όποιες κακές σκέψεις που ήδη έχουν στρογγυλοκαθήσει κάπου μέσα του και κάνουν την καρδιά του να φουρφουρίζει και το στομάχι του να σφίγγεται. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα περιμένει και το Λιτσάκι με τα καλά του. Τα καινούργια εσώρουχα που της αγόρασε μόνον γι αυτόν. Πόσο το χαίρεται το γλυκούλι του, όταν του κάνει ναζάκια. Λιώνει.
-Δυστυχώς δεν έχω καλά νέα και δεν μπορώ να αναβάλω. Η τράπεζα. Δεν κάνει δεκτό το αίτημα για δάνειο, και δεν φτάνει αυτό, αλλά κάνει απαιτητό άμεσα και χωρίς καμιά διαπραγμάτευση, όλο το ποσόν του προηγουμένου δανείου. Και δεν είναι καν μόνον αυτό! Ο Αντιπρόεδρος της Τράπεζας, τον γνωρίζεις εκείνο το καθίκι ο Νικολάου, διέδωσε την κατάσταση στην αγορά, και ήδη από το μεσημέρι που σε έψαχνα, γίνονται κινήσεις, δηλαδή τρέχουν σαν τρελοί να προλάβουν όλοι οι πιστωτές σου να βγάλουν κατασχετήρια για τα πάντα.
Δεν ξέρω αν προαλαβαίνεις να κλείσεις σε κανένα γκαράζ ακόμα κι εκείνο το μικρό το σμαρτ, για να μη στο πάρουν. Φυσικά και τα σπίτια εδώ και στη Μύκονο τα έχουν βάλει στα κατασχετήρια. Και τις καταθέσεις. Όπου έχουν εντοπίσει δικό σου λογαριασμό. Και σου έλεγα· ας τα πάρουμε από την Ελβετία. Στα νησιά Κέυμαν υπάρχει ακόμα περισσότερη ασφάλεια. Δεν ξέρω καν αν προλαβαίνεις να πάρεις από το σπίτι, όσα κινητά αξίας έχεις. Βλέπεις τους πίνακες και τα κοσμήματα τα έχουν βάλει στο μάτι από καιρό.
-Δηλαδή, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα; Να πάρουμε από κάπου δάνειο; Κάτι τέλος πάντων. Κάποιους να με διευκολύνουν.
-Φοβάμαι πως όχι. Τουλάχιστον όχι εσένα. Τη γυναίκα σου ίσως, από την οικογένεια του πατέρα της, αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρος. Θα πρέπει να το συζητήσει μαζί τους και να τους πείσει, γιατί αυτοί έχουν την επικαρπία στην περιουσία τους, ακίνητη και μετρητά και χωρίς τη συγκατάθεσή τους δεν γίνεται τίποτα. Από όσο ξέρω όμως, δεν τα πάτε καθόλου καλά ε;
Τι νόημα είχε να επιβεβαιώσει ο Λουκάς, κάτι που γνώριζε όλη η αγορά και σίγουρα όλος τους ο κύκλος. Εδώ και χρόνια ο πεθερός του ούτε ζωγραφιστούς δεν ήθελε να δει αυτόν και την γυναίκα του, κι ας ήταν κόρη του. Τους το έχει ξεκόψει. Αν ήθελε κάτι από αυτόν, διευκόλυνση οικονομική δηλαδή, μόνον με μια γενναία υποθήκη θα το συζητήσουμε και τόκο που το επιτόκιο δεν θα έπεφτε κάτω από το 3 τοις εκατό. Τον μήνα φυσικά! Έχω και εγώ τις ανάγκες μου.
-Και μην το παραλείψω, άκουσε τον Δημοσθένους να συνεχίσει. Μην κάνεις το λάθος να χρησιμοποιήσεις καμιά από τις κάρτες σου· τις έχει μπλοκάρει ο Αγγέλου. Ναι προσωπικά, ο ίδιος ο Πρόεδρος της Τράπεζας, έδωσε εντολή να μπλοκαριστούν όλοι σου οι λογαριασμοί.
-Σαν να λέμε δεν έχω μια; Άκουσε τη φωνή του να ψελλίζει ο Λουκάς; Ούτε να αγοράσω μια πίτσα να φάμε για βραδυνό;
-Ούτε! Αν δεν έχεις ρευστό στο πορτοφόλι σου, ή στη… κατάψυξη κρυμμένα, φτιάξε κάτι μόνος σου για να φας.

Η πόρτα της βίλας ανοίγει. Το βαρύ όχημα περνάει προς την αντίθετη κατεύθυνση από την οποία κινήθηκε πριν από τρία ακριβώς λεπτά.
Τα βλέμματα όλων των μελών της οικογένειας και των 3 του υπηρετικού προσωπικού, δυο Φιλιππινέζων και του Πακιστανού κηπουρού, ο Αλβανός εργάτης που είχαν εδώ και μερικές μέρες τους εγκατέλειψε για να φτιάξει το δικό του συνεργείο καθαρισμού και από όσο ήξεραν πήγαινε πολύ καλά, στρέφονται επάνω του έκπληκτα.
Ανυπόκριτο ήταν και το ερώτημα που βγήκε από τα χείλη όλων.
-Τι είναι τι συμβαίνει;
-Πέθανε κανείς; Τι συμβαίνει;
-Αφεντικό τέλει φέρει εσένα λίγκο νερό; Τι έκχει;
Ξέπνοος, χωρίς να υπολογίζει την παρουσία των υπηρετριών και του κηπουρού, ο Λουκάς έχοντας πίσω του την πισίνα και τα χρώματά της να τον φωτίζουν υποβλητικά, περιγράφει με λίγα λόγια την κατάσταση!
-Και τι; Δεν μπορώ να βάλω ούτε βενζίνη στο Wrangler, που ξέχασα να βάλω το πρωί; Ρώτησε πραγματικά απορρημένη η Φιλία.
-Εγώ πάντως θα βγω με τη Ρόξυ, δήλωσε χωρίς να επιτρέπει αντιρρήσεις ο μεγάλος.
-Δηλαδή ρε μπαμπά, θα πρέπει να μην πάμε με τους φίλους μας αλλά να μείνουμε μέσα και να παραγγείλουμε να φάμε; Αυτό μας λες;
-Φοβάμαι πως ούτε να παραγγείλουμε μπορούμε. Θα πρέπει να φτιάξουμε κάτι μόνοι μας. Δηλαδή τα κορίτσια. Η Μπέτυ και η Αλίς. Αν τις βοηθήσει και ο Αμέτ…
-Ε, εμείς ντεν ξέρουμε κουζίνα, για ψώνια μας έχουτε και την καθαριότητα. Και ξέρετε, συνέχισαν και οι δυο κατακόκκινες από ντροπή, ντεν έχει εμείς ψωνίσει τούτη τις ημέρες. Τα λεφτά που μας δώσατε κύριο, για το σούπερ μάρκετ, ξέρετε εμείς ντεν…
-Μα καλά τώρα τι θα κάνουμε; Δεν μπορεί κάποια λύση θα υπάρχει. Πάρε τον Δημοσθένους, τον δικηγόρο, κάτι θα έχει να σου πει.
-Εκείνος με ειδοποίησε· εκείνος μου είπε ότι δεν υπάρχει τίποτα πια. Ούτε το σπίτι. Ούτε εδώ, ούτε στη Μύκονο, ούτε και στην Αράχωβα.
-Τι λες τώρα; Χάσαμε τα σπίτια; Πού θα μείνουμε; Τα παιδιά; Αύριο φεύγει ο Τζέρυ για το Λονδίνο. Θα πρέπει να πληρώσουμε και τα δίδακτρα του κολλεγίου. Δεν μπορεί να μείνει άλλο· αν μείνει θα δικαστεί για εκείνες τις καταστροφές στις καταλήψεις πρόπερσι. Καλά το καθυστερήσαμε μέχρι τώρα. Είναι και της Κέρυς το ταξίδ στη Βιέννη για το κονσερβατουάρ. Τι λες; Είσαι καλά;
-Αν ζητούσαμε από τον πατέρα σου να μας διευκολύνει; Βέβαια κι αυτός γνωρίζει την κατάστασή μας και δεν θα δεχτεί να μας δανείσει αφού δεν έχουμε να βάλουμε τίποτα υποθήκη, πολύ δεν περισσότερο να του πληρώσουμε τους τόκους.
-Μα ούτε να με δει δεν θέλει ο σκατόγερος..
-Τι θα κάνουμε θεέ μου; Λες οι συγγενείς σου να μας κηρύξουν υπό Δικαστική επιμέλεια;

Τέλος.

Σημείωση
Πρόσωπα και καταστάσεις απολύτως φανταστικά. Οι τυχόν συμπτώσεις -αν είναι δυνατόν να υπάρχουν συμπτώσεις με πραγματικές καταστάσεις σε τέτοιο εξωφρενικό σενάριο- με την πραγματικότητα, εντελώς τυχαίες…
Όλο το σενάριο, κοντολογίς, το γέννησε η … κούτρα σου!

Advertisements

6 thoughts on “Σενάριο για ταινία του … ’60

    silia said:
    Αύγουστος 29, 2012 στο 12:43 πμ

    Βάσανα που έχει ο κόσμος …

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 29, 2012 στο 12:48 πμ

    Ναι πολλά βάσανα @Silia.
    Άσε που θα μπορούσε να μην είναι ο κόσμος γενικά, κάποιο πρόσωπο μέσα από τον κόσμο εννοώ…
    Θα μπορούσε να είναι και μια ολόκληρη κοινωνία, ε;

    Nina C said:
    Αύγουστος 29, 2012 στο 1:12 πμ

    Χαρώ το, που γράφει! :)))))

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 29, 2012 στο 1:22 πμ

    @Nina C, μπα… έτσι πατάει πλήκτρα…
    όταν το θυμηθεί κι αυτό!!!

    aaduck said:
    Αύγουστος 29, 2012 στο 2:05 πμ

    Α χα!
    😀
    Κάποιος κόλλησε σιξτίτιδα! Μ’ αρέσει!

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 29, 2012 στο 2:12 πμ

    Μα… τότε ήμουν έφηβος, άρα μου έρχεται μια χαρά aaduck
    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s