λίγο πριν, λίγο μετά το ξημέρωμα…

Posted on Updated on

Το τηλεφώνημα, -αν πεις ότι δεν το περίμενες θα είσαι ολίγον μη… φιλαλήθης-, ήταν σαφές:
-Ξέρεις, επειδή δεν, αλλά είναι εκεί που, και αν θα, τότε ίσως να, δηλαδή…
Η απάντηση κανονικά σαφής. Ντρέτα που λένε:
-Μα φυσικά θα είμαι εκεί. Πες μου ώρα και θα είμαι. Δεν κάνω και τίποτα.
Με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ασχολούμαι καλή ώρα τούτο το τηλεφώνημα, σκέφτηκες να πεις, αλλά γιατί να κάθεσαι να εξηγείς τώρα τι έδειχνε η τηλεόραση, πώς η αεκ παίζοντας με νεανική ομάδα έχασε ένα μηδέν, ή ότι στο άλλο μέσον κοινωνικής δικτύωσης, εκείνο που πρόσφατα έχει κατακυριεύσει τα πάντα, τα απωθημένα ομού με την εξαφανισμένη από πολλού πολιτική παιδεία, σού είχαν κάνει το στομάχι στριφτάρι;

Η συμπεφωνημένη ώρα έφτασε, το κινητό ξαναχτύπησε, οι τελευταίες οδηγίες δόθηκαν:
-Θα είμαι εκεί.
-Καλύτερα να είσαι εκεί, διότι οι ταξιτζήδες που …
Ουδείς λόγος επιμονής. Γιατί άλλωστε. Ό,τι θέλουν οι άλλοι, αφού για εσένα το ίδιο είναι, είτε το εκεί είτε το παραδίπλα.
-Α και καλύτερα να ξεκινήσεις τώρα.
-Είμαι ήδη στο ασανσέρ και κατεβαίνω.

Βράδυ Σαββάτου.
Δεν θα έλεγες ότι ο κόσμος ήταν χυμένος στους δρόμους. Τουλάχιστον του άστεως. Οφείλεις όμως να προσέχεις.
Ο δικυκλιστής με τη συνοδό του σφιγμένη μύδι στρείδι πάνω του, κάνοντας γρήγορους ελιγμούς, έδειχνε τις ικανότητές του και εμμέσως πλην σαφώς σε έκανε να αμφιβάλεις για τις δικές σου, ενώ επέτρεπε στην δίκην Γενοβέφας κόμμην της συνοδού του να ίπταται υπεράνω της παραλιακής.

Μικρό λάθος η βιαστική αριστερή στροφή, εύκολο να διορθωθεί στο επόμενο φανάρι.
Οι συνθήκες στάθμευσης δικαίωναν την αρχική σου επιλογή, το δίκτυο έφερε τη νέα συμφωνία.
-Θα είμαι εκεί. Βρίσκω μια χαρά να παρκάρω.
Στο άλλο σημείο, το ημίφως και το περιβάλλον, έθεταν σαφώς, συνηγορούσης της ώρας, θέμα ασφαλείας.
Έθεταν, ή εσύ το αισθανόσουν; Μήπως συμβαίνει κάτι που θα έπρεπε να σε απασχολήσει;
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ίσως;

Και όμως, ξένον με τις προδιαγραφές που οι άλλοι φοβούνται και θέλουν να πείσουν κι εσένα ότι θα πρέπει να φοβάσαι, δεν συνάντησες.

Συνάντησες όμως στο παγκάκι τους άστεγους, τυλιγμένους αν και κατακαλόκαιρο, με τις κουβέρτες τους και μικρές παρέες να ανταλλάσσουν τις δικές τους απόψεις. Για το ποδόσφαιρο; Για την ζωή; Ποιος ξέρει;

Η αναμονή, -πάντα φροντίζεις να είσαι λίγο νωρίτερα· θέλεις να ελέγχεις τον χρόνο-, σου έδωσε την αφορμή να αποτυπώσεις τον χώρο.
Κρίμα να μην έχω μια από τις φωτογραφικές μηχανές μαζί μου. Θα το επιχειρήσω με τη βοήθεια της κάμερας του κινητού. Παλιό μεν, αλλά το τελευταίο διάστημα το χρησιμοποιώ συχνά. Με τέτοιον φωτισμό όμως;
Είναι βλέπεις που σε πιάνει ενίοτε και το καλλιτεχνικό σου. Μη και δεν πάρεις το πρώτο βραβείο.

Εμφάνιση του επιστρέφοντος.
Τη βοηθεία χειρονομιών, υπόδειξη της ακριβούς πορείας. Το ότι ήσουν ναυτοπρόσκοπος ποτέ, όχι δεν βοήθησε. Ούτε η άλλη πλευρά γνωρίζει τα σήματα, ούτε κι εσύ τα θυμάσαι.
Καλωσόρισμα.
-Πάρε να οδηγήσεις εσύ, που ξέρεις και πού πάμε.
Τα στενά του λιμανιού, μπορεί να είναι σε εσένα άγνωστα, άλλοι τα παίζουν στα δάχτυλα. Και ο γιος περισσότερο, σπουδάσας εν τω παρακειμένω Πανεπιστημίω.
Και εσύ τα ξέρεις· έχεις περάσει πολλές φορές δηλαδή, αλλά συνήθως με τα πόδια. Δύσκολο να οδηγήσεις με τόση άνεση, και δη περασμένες μια μετά τα ξημερώματα.
Άφιξη στον τόπο προορισμού. Λίγες εντυπώσεις από το ταξείδιον, μερικές φωτογραφίες στο πολύ πιο εξελιγμένο κινητό από το δικό σου, η νέα γενιά βλέπεις, καληνύχτισμα.
Προσωρινόν.

Πάντα σου αρέσει να επιστρέφεις κινούμενος στον παραλιακό της Καστέλας.
Στροφή προς το μικρολίμανο. Προσοχή, εδώ κυκλοφορεί κόσμος. Του Σαββάτου σκέπτεσαι, αλλά από όσο έχεις ακούσει και των άλλων ημερών.
Προς το ΣΕΦ. Ο κόσμος περισσότερος, η μουσική από τα παρακείμενα καταστήματα υπερκαλύπτει αυτή του αυτοκινήτου σου, ο ταξιτζής μπροστά «ψαρεύει» και σου δίνει χρόνο να περιεργαστείς, έστω και επί τροχάδην, τον πολύχρωμο λόγω αμφίεσης και νεαρό λόγω ηλικίας, πληθυσμό του δρόμου.
Πάλι προς την παραλιακή· επιστροφή με χαμηλές ταχύτητες.
Ηχητικό σήμα· προσπέρασμα· οριστικό καληνύχτισμα δι ανατάσεως της μιας χειρός. Με την άλλη κρατάς το βολάν, όπως έλεγαν οι παλιοί και συνεχίζεις να οδηγείς χαλαρά.
Δεν σε βιάζει και τίποτα.
Η περιέργεια ίσως μόνον. Πώς να είναι οι φωτογραφίες;
Όχι σπουδαίες. Μήτε πολύ κακές. Λίγος υποφωτισμός και κάμποση αντίθεση, μπορεί να κρύψουν την ελάχιστη ανάλυση που προσφέρει σαν φωτογραφική μηχανή το συγκεκριμένη κινητό.
Κοντεύει το ξημέρωμα.

Μα να βρεθώ σε τέτοια αντίθεση με τον υποτίθεται πολιτικά φίλα προσκείμενο; Και να με χαρακτηρίσει έτσι;
Λες και είναι η πρώτη φορά που κάποιος είτε το γνωρίζει είτε όχι, έχει χρησιμοποιήσει άθλιο χαρακτηρισμό.
Δεν είναι, αλλά πάντα αναρωτιέσαι. Είναι και που σε τρώει κι εσένα.
Γιατί;
Από την άλλη, ρε μπας κι έχει δίκιο;
Μήπως γίνομαι όντως «φαιδρός», καθώς συνεχίζω να διατυπώνω τις αντίθετες με τους πολλούς σκέψεις μου, που όμως, κατά τη γνώμη μου είναι απόρροια των αρχών τις οποίες έχουμε όλοι, ή, εν πάση περιπτώσει, οι κατά συνθήκη ομοφρονούντες, δεχτεί;

Γίνεται όμως να κόπτεσαι υπέρ της Δημοκρατίας, αλλά να αρνείσαι στον οποιοδήποτε, πολύ περισσότερο στον πολιτικό σου αντίπαλο ακόμα κι αν τον υποψιάζεσαι για κλέφτη και καταχραστή, μια δίκαιη δίκη;
Μπορεί να είσαι βαθιά δημοκράτης, καθώς θέλεις να λες, αλλά να έχεις έτοιμο «το σκοινί και το σαπούνι» για όποιον οι πολλοί αποφασίζουν, επειδή έτσι έχουν ακούσει, ότι είναι κλέφτης; Και τότε σε τι διαφέρεις από τον όχλο που άγεται και φέρεται από τους δημαγωγούς;
Η Δημοκρατία δεν οφείλει κυρίως να προάγει την ισονομία;
Βεβαίως το οφείλει και σε αυτό δεν σηκώνεις αντίρρηση…

Σκέψεις πριν από την παράδοση στον Μορφέα, σκέψεις άμα τω γλυκοχαράματι και την υποχρεωτική καθημερινή -περιλαμβάνονται Κυριακές και αργίες- βόλτα με τον σκύλο.
Σκέψεις που διακόπηκαν, οφείλεις να το παραδεχτείς, μόνον καθώς περνώντας έξω από το φωτισμένο με φως της δεη καφενείο, είδες να βγαίνουν δυο ζευγάρια, άντρες γυναίκες, συζητώντας χαμηλόφωνο για κάποια έντεκα ευρώ.
Έντεκα ευρώ για όλη τη νύχτα; Και πώς «βγαίνει» οικονομικά ο έχων το καφενείο-λέσχη;
Διασκέδαση όμως κι αυτή.
Τώρα θα μου πεις, γιατί, η άλλη που σε φέρνει αντιμέτωπο με τον κοινωνικό σου περίγυρο, αλλά και την εικόνα του εαυτού σου, μέσα σε αυτόν, είναι καλύτερη;
Τέλος διαδρομής. Της πρωινής πλέον.
Και αν καταθέσω όλες ετούτες τις σκέψεις, στο από καιρό παρατημένο ιστόχωρο;
Λες να βάλω και καμιά φωτογραφία από τις χτεσινές;
Αλλά αφού τις περισσότερες τις έβαλα στον άλλο χώρο, μόλις επέστρεψα.
Καλά, θα δω τι θα κάνω…

Έκανες.
Και ναι, μοιάζει με μια από τις άλλες, αλλά δεν είναι η ίδια.

Advertisements

2 thoughts on “λίγο πριν, λίγο μετά το ξημέρωμα…

    marilia said:
    Σεπτεμβρίου 5, 2012 στο 10:39 πμ

    Εγώ απόλαυσα και το κείμενο και τη φωτογραφία. Και αυτός ο ιστοχώρος… ευτυχώς που έριχνα και κάνα ξεσκόνισμα -όσα βλέπει η πεθερά- όποτε ερχόμουν με την ελπίδα μήπως κι είχες επιστρέψει, αλλιώς… νυχτερίδες κι αράχνες θα ‘βρισκες εδώ μέσα! Μμ!

    Πάλι χαχάνισα, αυτή τη φορά με την… ιπτάμενη κόμμη! 😛 Θα το ξαναπώ: πόθο μου ‘χεθ λείπθειειειειειειειει!!!!

    Μην κθαναεκθαφανιθτείθ, εντάκθει;;;;
    Θνουποφιλί

    Sotiris Kanell. responded:
    Σεπτεμβρίου 11, 2012 στο 11:01 πμ

    marilia μου ίσως γιατί το ξέρω ότι κάπου εδώ θα γυρίζεις και όσο νάναι, ένα ξεσκονισματάκι θα το κάνεις, γι αυτό αργώ 🙂
    Έρχομαι όμως…
    Καλή νέα σχολική χρονιά να έχεις!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s