βουτηγμένος…

Posted on Updated on

Γαλάζιο και διάφανο το τοπίο τριγύρω. Όπου και να γυρίσεις το βλέμμα. Βοηθάει να χαίρεσαι την ομορφιά της φύσης και το βοριαδάκι που κυλάει χαρούμενο από το βουνό.
Η αρμύρα ξεραίνει για λίγο τα χείλη. Τη νιώθεις και την απαλύνεις χαϊδεύοντάς τα με τη γλώσσα.
Και εσύ χωμένος μέσα σε τούτο το τοπίο μέχρι το λαιμό.
Θάλασσα.
Δυο πράσινοι βραχίονες φτιάχνουν τούτη την καθημερινή αγκαλιά.
Κάμερες και ιδιωτική αστυνομία όσο κι αν είναι διακριτικά βαλμένες, γκριζάρουν το τοπίο.
Να ήταν όμως μόνον αυτά.
-λυπάμαι που το λέω, αλλά κάτι σαν τη χρυσή αυγή, μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Δεν είμαι οπαδός τους, αλλά έχω αηδιάσει με τους άλλους όλους.
-δεν ξέρω κι αυτοί τι μπορεί να κάνουν. Αν θέλεις, ξέρω. Μπορούν να προσφέρουν τη βία και τον αυταρχισμό. Μέχρι εκεί. Το θέμα όμως δεν είναι να βρεις τον τρόπο με τον οποίο θα επιβάλεις. Το θέμα, το πρώτιστο είναι το τι θέλεις να γίνει. Πολλές φορές έχει συζητηθεί το αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ή αν τα μέσα που χρησιμοποιούνται δείχνουν και την ποιότητα του σκοπού, όμως σε αυτή τη συζήτηση είναι δεδομένο το ουσιώδες. Ο σκοπός! Υπάρχει σκοπός και το ζητούμενο είναι η μεθοδολογία επίτευξής του. Εδώ όμως, σε αυτά που βιώνουμε, τι έχεις; Τι να επιβάλει η Χρυσή Αυγή με τον αυταρχισμό της; Το εθνικό ιδεώδες; Αλλά ποιο είναι αυτό; Να αποκτήσει η χώρα ενάρετον ηγεσία; Τι θα πει αυτό; Αφού τα ζητούμενα περικλύουν συμφέροντα και τα συμφέροντα συγκρούονται. Τι μπορεί να περιμένεις από αυταρχικούς μηχανισμούς; Κι αυτοί θα κάνουν την επιλογή τους. Και μόνον που, τώρα, στρέφουν όλο το δυναμικό τους στο διαχωρισμό των ανθρώπων σε δικούς και ξένους, τα λέει όλα. Σήμερα είναι αυτός ο διαχωρισμός. Αύριο, αν τον πετύχουν, θα αναδείξουν άλλον· οι αρτιμελείς και οι ανάπηροι· οι δικοί μας και οι μη δικοί μας. Μετά αν τον πετύχουν και αυτό, θα προχωρήσουν παρακάτω· αυτοί που μας ακούν και αυτοί που σκέπτονται. Μετά ακόμα πιο πέρα. Όχι, δεν έχει νόημα να αναζητάμε τον τρόπο επιβολής, αν δεν έχουμε ορίσει το τι θέλουμε να γίνει.
Και δυστυχώς, δεν υπάρχει κάτι που να είναι καλό για όλους. Τουλάχιστον ειδικώς. Μόνον το γενικώς καλό μπορεί να πλανάται, κι αυτό έως ότου χρειαστεί να εξειδικευτεί. Γιατί τότε το τραβάει προς τη μεριά του, αυτός που έχει τα πιο μεγάλα και τα πιο δυνατά χέρια. Κι αν δεν το φτάνουν τα δικά του, φωνάζει αφού μπορεί κι εκείνα σίγουρα τον ακούνε, τα επικουρικά, που έχουν μάθει να ξεχωρίζουν. Να ξεχωρίζουν τους ισχυρούς, τους κάθε είδους ισχυρούς, από τους ανίσχυρους. Έτσι, με αυτό. Με την ισχύ. Όχι με το δίκιο ή με τις, να το τολμήσω; ας το πω, τις παναθρώπινες αξίες.

Δροσερό το νερό, αντίδοτο στον καυτό ήλιο.
Τα κορμιά ημίγυμνα εκτεθειμένα ταυτόχρονα, στη δροσιά και στην κάψα.
-ώρα να αποχωρήσω. δεν κάνει να βρίσκομαι και πολύ εκτεθειμένος.
-και εγώ θα ακολουθήσω. Είμαι πολλή ώρα εδώ.

Δυνατές οι απλωτές.
Τα σώματα εφαπτόμενα στις κορυφές των χαμογελαστών κυμάτων. Πώς να μη χαμογελούν; Τα χρόνια που έχουν περάσει εκείνα τα αφήνουν ανέγγιχτα. Όχι και τα κορμιά.
Ευτυχώς όμως· η μνήμη των κυττάρων είναι πιο ισχυρή από τη μνήμη των ίδιων των κολυμβητών. Όχι δεν πήγαν χαμένα τα τόσα χρόνια στους στίβους.
Της ζωής και τους άλλους.
Μα για δες, να τον γνωρίζεις από τόσο παλιά και να μη το έχεις αντιληφθεί;

Advertisements

10 thoughts on “βουτηγμένος…

    Darthiir the Abban said:
    Αύγουστος 25, 2012 στο 10:30 πμ

    Βρε!
    Τα άλλα 3657, 34 posts που υπολογίζω ότι έχεις γράψει μετά το προηγούμενο πού είναι;;;
    😛

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 25, 2012 στο 10:37 πμ

    Εεεεεε χμμμμμ
    Δεεεεν 🙂
    Βλέπεις, η φεϊσμπουκική κυκλοφορία, -και η έλλειψη είναι αλήθεια διάθεσης για γράψιμο- φευ, έφαγαν τα 3657. Έμεινε το 0,34!
    🙂

    Darthiir the Abban said:
    Αύγουστος 25, 2012 στο 10:47 πμ

    Τσκ τσκ τσκ…
    Και σου είχα πει να μη συχνάζεις σε κακόφημα στέκια!

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 25, 2012 στο 10:52 πμ

    Ε μα.. είδες;
    Τελικά σε ετούτη τη ζωή, είναι πολύ εύκολο να παρασυρθείς…
    Χρειάζεται «τάξις και ηθική» για να αντισταθείς.
    Τάξις και ηθική!!!

    νατασσΆκι said:
    Αύγουστος 25, 2012 στο 11:08 πμ

    Μην τον «ακούς», Καμηλιέρη μου -γράφει πάνω από 1000 λέξεις την ημέρα. [Μερικές φορές, πολύ παραπάνω]

    [Άκου, «κακόφημα στέκια», τς! :P]

    silia said:
    Αύγουστος 25, 2012 στο 11:12 πμ

    Χάρηκα τόσο , που είδα να ξαναποστάρεις , μετά από καιρό στο blog … Ένιωσα και ένα είδος ενοχής , γιατί κι εγώ έχω παρασυρθεί από την «φτήνια» και την «προστυχιά» (τέλος πάντων … δεν βρίσκω άλλη λέξη) του fb . Νιώθω σαν να … κερατώνω έναν άριστο μεσήλικα σύζυγο , που πρόσφερε και μπορεί ακόμα να προσφέρει , με έναν φτηνιάρη , άνοστο , νεαρό , μόνο και μόνο … «γιατί είναι μόδα» , «γιατί το κάνουν κι άλλες» , «γιατί έχει όμορφα χρώματα» , γιατί μου είπε κάποτε «i like you» … γιατί η τάση του ανθρώπου είναι να έλκεται από τα εύκολα και να … χαμηλώνει διαρκώς τον πήχυ …
    Σχεδόν … ντρέπομαι …
    Ωστόσο , αποτέλεσμα αυτής της όμορφης ανάρτησης σου , είναι να κινητοποιηθώ για να γράψω κι εγώ … Ήδη έχω κάτι έτοιμο σχεδόν . Κάτι που σκέφτομαι και να … σου το αφιερώσω .

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 25, 2012 στο 11:29 πμ

    @νατασσΆκι χίλιες δεν είναι οι λέξεις της καθημερινότητας, αλλά η αλήθεια είναι πως είναι κάμποσες…
    Το θέμα όμως δεν είναι ο αριθμός των λέξεων, αλλά… η σειρά που τις βάζεις!
    🙂
    Καλημέρα

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 25, 2012 στο 11:40 πμ

    @Silia ευχαριστώ για την … υποδοχή.
    Η αλήθεια είναι κοντά σε αυτά που σημειώνεις. Εκεί που η κοινωνική δικτύωση γίνεται τόσο άμεση, παρασύρεσαι -έχω παρασυρθεί υπερβολικά θα έλεγα- από το εύπεπτο και εγκαταλείπεις πράγματα που σε φέρνουν περισσότερο αντιμέτωπο με τον εαυτό σου.
    Από την άλλη βέβαια, αυτό το σχεδόν καθολικό ξεγύμνωμα εκεί, σε φέρνει πιο κοντά στην πραγματικότητα.
    Δεν σου κρύβω ότι κάμποσες φορές έχω σκεφτεί, μάλλον έχω νιώσει την ανάγκη αν όχι να κλείσω τον εκεί λογαριασμό, τουλάχιστον να διαγράψω πολλούς από τους εκεί «φίλους», αφού στην πραγματικότητα σχεδόν τίποτα κοινό δεν έχουμε να μοιραστούμε. Συγκρατιέμαι όμως. Και συγκρατιέμαι, γιατί συνειδητοποιώ ότι εδώ στο blog μου, λειτουργώ προφυλαγμένος, ενώ εκεί στο φβ, είμαι εκτεθειμένος σε όσα ή σε πάρα πολλά από εκείνα που δεν θα ήθελα να είναι έτσι, αλλά είναι.
    Με ενοχλεί αυτό. Μου βαραίνει το στομάχι. Είναι όμως και «παίδευση» σε ό,τι υπάρχει.
    Ναι, με παρασύρει κι εμένα. Από την άλλη όμως δεν θέλω να χάσω την επαφή με την «αλήθεια», αυτήν την «αλήθεια» που βλέπω να σχηματίζεται δυναμικά μπροστά μου, κι ας μην έχει την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα…
    (μικρός απολογητικός λόγος, για την εξαφάνισή μου τόσο καιρό από εδώ, αλλά και για το πώς βιώνω το εκεί…
    Ελπίζω στην κατανόησή σας.)
    Καλημέρα

    marilia said:
    Σεπτεμβρίου 5, 2012 στο 10:25 πμ

    Ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!!!! Τι επιστροφή!!!!!!!!!!!! Μαζί με το φθινόπωρο και τα… σχολεία. Πόσο χάρηκα, πόσο!!!!!!!!! Δηλαδή εγώ που αρνούμαι να περπατήσω σ’ αυτό το …Βιβλίο δεν θα μπορώ να απολαμβάνω γραφή;;; Μου ‘λειπθεθ, λέωωωωωωωωωω!!!!

    Θνουποφιλάκι θβουριχτό πολύυυυυυυυυυυ!!!! 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Σεπτεμβρίου 11, 2012 στο 11:03 πμ

    marilia μου, δίκιο έχεις· με αυτό το βιβλίο έχουμε παρασυρθεί οι έχοντες λειψές αντιστάσεις…
    Θα… το παλέψω να ξεπαρασυρθώ 🙂 🙂

    Μεγααααλο θνουποφιλααακιιιι 🙂 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s