Περίπτωση Ευρυδίκη!

Posted on Updated on

Βράδυ Σαββάτου.
Ώρα οκτώ· τΑ ραντεβού ολοκληρώθηκαν ώρες πιο νωρίς «κατ’ επιταγήν» αποφάσεων που είχαν ληφθεί ημέρες νωρίτερα.
Στο φουαγιέ της αίθουσας πολιτισμού του Δημαρχείου, ο Φρέντυ, τιμώμενο πρόσωπο και παθών -ο γύψος στο πέλμα αψευδής μάρτυς-, περίμενε και χαιρετούσε.
Η παρέα μεγάλωνε, οι συστάσεις αναγκαίες, -«από εδώ η Στέλλα»,» από εδώ η Γεωργία», «χαίρομαι» με πολλαπλών διευθύνσεων αμοιβαιότητες,- η ώρα πλησίαζε να σημάνει έναρξη της προβολής της ταινίας μικρού μήκους, «Η περίπτωση Ευρυδίκη» την οποία έχει σκηνοθετήσει ο Φρέντυ Βιανέλλης.

Στην αίθουσα η προσέλευση αργή· σκέψεις και συζητήσεις για το πώς πρωτοβουλίες σαν κι αυτή, δύσκολα διαχέονται σε ένα κοινωνικό σύνολο που σίγουρα τις έχει ανάγκη.

Ο Φρέντυ στο αναλόγιο να προετοιμάζει την επόμενη μια περίπου ώρα.
Η κυρία με το κομπολόι μετράει τον χρόνο· ή καταθέτει τη νευρικότητά της;

Φώτα, έναρξη προβολής.

Τίτλοι αρχής.
«Στη Στέλλα.»

Εικόνες· στην οθόνη της αίθουσας και στις οθόνες των μυαλών.
Δύσκολα θέματα. Δύσκολα όπως η ζωή.
Ίσως γι αυτό παρατημένα. Ξέρεις, σαν και τα προβλήματα που τρέχουν και τα αφήνεις στο πλάι, ευχόμενος να λυθούν από μόνα τους.
Σίγουρα το ξέρεις· ποτέ πρόβλημα δεν λύθηκε από μόνον του.

Σκηνές αρκετά σκληρές. Όμως αυτή δεν είναι η αλήθεια;
Κι αν δεν συμφωνείς ότι αυτή είναι η αλήθεια, δεν έχεις παρά να τις αναζητήσεις σε μια από τις πολλές πλατείες του κέντρου της πόλης.

Τρυπήματα· βελόνες.
Μια σακούλα αδειανή, τσαλακωμένη, που την παρασέρνει ο αέρας στο παραμικρό του φύσημα. Ένα φωτισμένο παράθυρο που βλέπει στον εσωτερικό ακάλυπτο· σκάλες κολλημένες στον τοίχο που δεν οδηγούν πουθενά· μπαλκόνια καρφωμένα κάτω από το παράθυρο του διπλανού. (ποιος να τα χρησιμοποιεί; ακούγονται ποτέ καλημέρες εκεί; )
Τρυπήματα· σύριγγες
Δυο μεγάλα παιδικά μάτια.
Δρόμοι της Αθήνας, υπόγειες διαβάσεις, σκάλες τυφλές· ανοίγματα προς το μεταφυσικό με χάρτινες εικόνες κολλημένες πάνω σε κατεβασμένα ρολά. Για τη χαμένη επαφή με το ανθρώπινο, η απάντηση, τις πιο πολλές φορές, αναζητείται στο θείο.
Η Παναγιά γίνεται μάνα, κι ο Χριστός, αδελφός·
αφού η άλλη οικογένεια χτίστηκε πάνω σε σαθρά θεμέλια, με λάθος υλικά;
Τρύπες· στα στομάχια.

Προς το τέλος.
Δεν το λες χάπυ έντ. Δεν σκέφτεσαι συμβατικούς χαρακτηρισμούς γιατί φοβάσαι πως μπορεί αν τους βρεις γλυκανάλατους.
Σκέφτεσαι όμως ότι ΜΠΟΡΕΙ να υπάρχει ελπίδα.
Η άλλη Ευρυδίκη, αυτή του μύθου, στάθηκε μοιραία για τον Ορφέα.
Αυτή η Ευρυδίκη, της ταινίας, μπορεί να γίνει στήριγμα για κάποιους….

Τέλος.
Φώτα ξανά.
Οι αναπνοές προσπαθούν να ξαναβρούν το ρυθμό τους.
Λίγα λόγια, πιο πολύ για αποσυμπίεση.

Συγχαρητήρια, όχι τυπικά.
Φωτογραφίες· για τον ιστορικό του μέλλοντος και, γιατί όχι, για δεκανίκι των αναμνήσεων του μέλλοντος.

Επιστροφή στο φουαγιέ της αίθουσας.
Ανάσες.

Ραντεβού για τη συνέχεια της βραδιάς…

————————————
συνέχεια της βραδιάς.
(και του κειμένου)

Ραντεβού νο 2.
Στο καφενείο.
Το γνωστό, σχετικά εσχάτως ανακαλυφθέν.
Άλλο το κλίμα.
Το γνωστό.
Η σκληρή πλευρά της πραγματικότητας έμεινε στο υπόγειο του Δημαρχείου.
(Και στο πίσω μέρος του μυαλού για παράλληλη επεξεργασία)
Εδώ προτιμήθηκαν οι απολύτως συμβατικές και ανεκτές έως εύπεπτες, προσεγγίσεις της:
ταμπουλέ, πατάτες τηγανιτές, μελιτζάνες, χόρτα, κολοκυθάκια, σαρδέλες στα κάρβουνα γιατί μας πειράζουν τα τηγανητά, κουτσομούρες, γαριδούλες και κρασί.
Και κουβεντούλες.
Χωρίς ημερήσια διάταξη και χωρίς ατζέντα. Ποιος όμως χρειάζεται τυπικότητες όταν περνάει καλά;
Και η παρέα, πέρασε καλά!
Λήξη της ημέρας, ασπασμοί, αποχαιρετισμοί χαρήκαμε πολύ· θα το ξανακάνουμε..
Σε λίγες ώρες ξημερώνει Κυριακή…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s