τι να πεις…

Posted on Updated on

Πάει καιρός.
Πάει καιρός που αυτό το ιστολόγιο έχει να δει χαρά στον τοίχο του.
Να δει δυο λέξεις βρε παιδί μου· δυο λέξεις να γράφονται που να έχουν ένα ολοκληρωμένο νόημα.
Και που θα ήθελες κι εσύ να το δημοσιεύσεις!
Μήπως για τη συνεχιζόμενη απουσία σου, φταίει αγάπη άλλη; Μήπως μπλέχτηκες στα δίχτυα άλλης κοινωνικής δικτύωσης πιο μοδάτης και πιο ζωηρής; Γιατί μάλλον έτσι είναι τα πράγματα.
Και η τάξη;
Μάλλον κι αυτή τηρείται· εκ των πραγμάτων.
Έρχεται το νέο να αντικαταστήσει το παλιό μέχρι να παλιώσει κι αυτό και να αντικατασταθεί από το άλλο. Το νεότερο.
Και εσύ το ξέρεις αυτό.
Και από προσωπική εμπειρία και από την εμπειρία της κοινωνικής δικτύωσης.
Ο απλός τοίχος μηνυμάτων του απότατου ιντερνετικά παρελθόντος, αντικαταστάθηκε κάποτε από τα κλαμπ, για να δώσουν κι αυτά τη θέση τους στα πονήματα του ιστολογίου και κατόπιν, -πες το και εκ παραλλήλου-, κι αυτά στους τοίχους του νεοπαγούς βιβλίου· μέχρι να έρθει ένα άλλο κύμα και να το καταπιεί κι αυτό.

Και όμως, στο πίσω μέρος του μυαλού σου, -έτσι δεν λένε;- υπάρχει σταθερά κι αυτός εδώ ο χώρος.
Μόνον που δεν νιώθεις ότι έχεις κάτι σοβαρό να του αφήσεις.
Ή δεν θέλεις να το αφήσεις. Ίσως γιατί αυτόν τον χώρο έμαθες να τον εκτιμάς αλλιώς.

Ναι, αλήθεια είναι.
Όλο λες ότι θα κάτσεις να στρωθείς· θα αφήσεις τις χωρίς νόημα βόλτες στις άλλες εύκολες γειτονιές, θα σταματήσεις το ξόδεμα που έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν δίνει.
Ούτε σε σένα, ούτε αλλού.
Κυρίως όμως το ούτε σε σένα κυρίως ισχύει.
Αν και δεν είσαι σίγουρος. Δεν είσαι σίγουρος ότι δεν δίνει. Η ψύχραιμη αποτίμηση σε οδηγεί αλλού. Δεν έχεις παρά να απαντήσεις στο ερώτημα πότε άλλοτε και με ποιο μέσον μπορούσες να «συλλάβεις» τον παλμό του κόσμου, αλλά κυρίως, αν είσαι λίγο προσεκτικός να παρακολουθήσεις να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια σου όλη η διαδικασία διαμόρφωσης αυτού που ονομάζεται «περιρρέουσα ατμόσφαιρα».

Όλο λες, ότι θα αρχίσεις να γράφεις εδώ κάπως πιο συστηματικά, αλλά δεν το κάνεις.
Δεν είσαι έτοιμος; Γιατί; Τι θέλεις να ετοιμάσεις;
Δεν έχεις τίποτα να πεις;
Πιο παλιά τι έλεγες; Είχες; Τώρα γιατί δεν έχεις;
Αποφάσεις. Σχεδόν καθημερινά οι ίδιες.
Αύριο θα αρχίσω!
Μεγάλες κουβέντες.
Και γεμάτες αναβλητικότητα.
Αύριο.
Υπεκφυγές. Αν θέλεις ορίστε. Να. Τώρα.
Ναι, την έχεις έτοιμη τη δικαιολογία.
Μα να ήταν μόνον σ’ αυτό!
Αν το δεις ευθέως, χωρίς τους παραμορφωτικούς καθρέφτες των μικροφοβιών και της αμηχανίας που σου γεννάει η αλήθεια όταν προβάλει γυμνή, θα αποδεχτείς ότι σε όλα είσαι έτσι.
Για κοιτάξου. Ναι τώρα. Αυτή τη στιγμή!
Μήτε το άρωμα των σκεπασμάτων του κρεβατιού φρόντισες να διώξεις από επάνω σου. Και έχουν περάσει σχεδόν δέκα ώρες.
Αύριο είπες και έφτασε λίγο πριν το μεσημέρι.
Το ίδιο είχες πει και λίγο πριν η νύχτα κλείσει την προηγούμενη ημέρα.

Και όμως το ξέρεις. Ο χρόνος τρέχει, φεύγει. Χρόνος, δεν υπάρχει πια. Όχι σαν φιλοσοφική έννοια. Χρόνος σαν ποσότητα, σαν απόθεμα που μπορείς να τον πάρεις όποτε θέλεις.
Άλλωστε ο χρόνος δεν αποθηκεύεται.
Και εν πάση περιπτώσει το αν υποθηκεύεται ή όχι δεν είναι συζήτηση αυτής της στιγμής.

Advertisements

2 thoughts on “τι να πεις…

    silia said:
    Αύγουστος 28, 2012 στο 11:25 πμ

    Μια απ’ τα ίδια …
    Μάλλον πρέπει να καθίσω να γράψω μια συνέχεια σ’ αυτό :
    http://silia.wordpress.com/2007/01/31/paramy8ia-for-trixota/

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 28, 2012 στο 11:58 μμ

    @Silia παρααργείς 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s