το άγγιγμα.

Posted on Updated on

Εξηνταπεντάρα;
Γιατί όμως; Έχει καμιά σημασία η ηλικία;

Τα αυτοκίνητα βιαστικά πάνω στην κρύα άσφαλτο. Ήλιος· φθινοπωρινός. Το πόδι πονεμένο.
Άλλες φορές θα περνούσες τρέχοντας, έχοντας υπολογίσει απόσταση, δική σου ταχύτητα, ταχύτητα επιτιθεμένου οχήματος.
Τώρα όμως όχι. Προτιμάς την ασφαλή διάβαση.
Εν τω μεταξύ η μαυροφορεμένη σε πλησιάζει.
-Τι κάνετε;
-Καλά ευχαριστώ εσείς;
Είναι φανερό ότι με το βλέμμα ρωτάει, ποια είστε; Δεν σας ξέρω. Ή μήπως σας ξέρω και δεν σας θυμάμαι...
Το βλέμμα κάνει και μια μικρή βιαστική εξερεύνηση· σε όσα προλαβαίνει.
Το βαμμένο μαλλί, που ασπρίζει έντονα στη ρίζα του και αρκετά περισσότερο, δείγμα αυτοεγκατάλειψης, τα ρούχα σχεδόν όλα μαύρα, όχι όμως κατάμαυρα, το πρόσωπο σκαμμένο, το χαμόγελο συμπάθειας και απορίας.
Το κατάλαβε. Κατάλαβε το ερώτημα του βλέμματος.
-Είμαι η γυναίκα του Γιώργου!
Σμίξιμο φρυδιών συνήθως σημαίνει προσπαθώ μα δεν καταλαβαίνω. Δεν μπορώ να εντοπίσω την πραγματικότητα των στοιχείων που μου λες.
-Του Γιώργου, από τον Όμιλο. Δεν θυμάστε;
παίρνει πρωτοβουλία να εξηγήσει.
-Για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και να θυμηθώ.
η απόφαση να επιτραπεί στην αλήθεια να πάρει εξόδου.
Όχι ότι θα είχε καμιά σημασία αν δεν έβγαινε εκείνη και την υποκαθιστούσε το άνετο ξαδελφάκι της, το κατά συνθήκη ψεύδος. Αλλά καμιά φορά η κρίση ειλικρίνειας παίρνει την κατάσταση στα χέρια της και κάνει εκείνη παιχνίδι.
-Του Γιώργου του Ζαρκόπουλου, από τον Όμιλο. Δεν θυμάστε; Γιατί δεν θυμάστε; Δεν τον θυμάστε; Ήταν καλός άνθρωπος. Τι πάθατε;
Καλοσυνάτη η φωνή, λίγο σαν επίπληξη, περισσότερο σαν ενδιαφέρον με δόσεις απογοήτευσης· ίσως γιατί αναγκάστηκε να δώσει και τρίτη πληροφορία. Πρώτα το όνομα, μετά τον χώρο, και τέλος το επώνυμο.
Τα ηχοχρώματα αντιληπτά. Αλλαγή στρατηγικής και στόχων. Εκείνο το ήταν, καθιστά σαφείς τις δηλώσεις.
Ήταν, δεν είναι.
και γεννά απορίες:
Ποιος να ήταν;
-Ε δεν… Μεγάλωσα κι εγώ. Έχω και τα δικά μου. Ξεχνάω. Εσείς τι κάνετε;
Η πρόθεση σαφής. Κλείνω αυτόν τον κύκλο κουβέντας, ανοίγω άλλον. Μπας και βγω από τη αμήχανη θέση.
-Τι να κάνω; Το ξέρετε, τον Γιώργο τον χάσαμε· πέθανε. Ήταν καλός άνθρωπος. Και όταν χάνεις τον άνθρωπό σου… Όταν είναι και καλός άνθρωπος. Μόνη.
Το χέρι ακουμπά στο μανίκι του χοντρού μπουφάν. Του δικού σου. Το νιώθεις.
Δεν τραβάς το χέρι κι ας μην αντιλαμβάνεσαι τον λόγο της αιφνίδιας οικειότητας.
Εκείνη τραβάει το δικό της. Μάλλον καλύφθηκε.
Ή μετάνοιωσε.
Βλέπεις ο ήλιος δεν είναι πάντα αρκετός να ζεστάνει. Όταν μάλιστα ο βοριάς έχει περάσει από παγωμένα μονοπάτια πριν φτάσει να αγγίξει την τούτη γειτονιά· χρειάζεται να φοράς και μπουφάν.
Είναι και γνωστής φίρμας. Με πούπουλο μέσα. Ίσως γι αυτό έγινε αισθητό το άγγιγμα.
Ίσως με το άγγιγμα κι εκείνη να ήθελε να νιώσει την ανθρώπινη ζεστασιά.
Οι μέσα βοριάδες είναι πιο κρύοι.

Ο δρόμος άδειος. Το τελευταίο όχημα, ένα ταξί, πέρασε βιαστικά κι αδιάφορα, ζωγραφίζοντας το οπτικό σας πεδίο με τα κίτρινα χρώματά του.
Ένα ζευγάρι, εσείς, με καμιά σχέση μεταξύ των μερών του. Ίσως μόνον μια παρανόηση. Ή κάποια κρυμμένη ανάγκη.
Τα επόμενα αυτοκίνητα στέκουν ακινητοποιημένα στο βάθος του δρόμου.
Το βήμα ταχύ, καλύπτει την φαρδιά λεωφόρο, το πόδι ανυψώνεται για να σκαρφαλώσει στο υπερυψωμένο διάζωμα. Να της δώσω το χέρι να ανέβει κι αυτή; Σκέψη αστραπιαία, που δεν προλαβαίνει να γίνει πράξη.
Δυο σώματα ανάμεσα στις πικροδάφνες, πάνω στο διάζωμα με το μικρό άνοιγμα που έχουν δημιουργήσει οι συχνές διελεύσεις των ανθρώπων της περιοχής.
Από εδώ ακριβώς περνούσαν, τότε που η λεωφόρος μόλις είχε δημιουργηθεί, τα άλογα που κατέβαιναν από τους στάβλους προς τον ιππόδρομο
Φυσικά δεν υπήρχε αυτό το υπερυψωμένο διάζωμα. Ούτε τα φυτά που του έχουν βάλει.
.
Άχρηστη σκέψη, που κι αυτή δεν μετασχηματίστηκε σε φθόγγους. Ποιον ενδιαφέρει άλλωστε για το τι πραγματικά μπορεί να σκέφτεται το διπλανός του; Πολύ περισσότερο που τα άλογα δεν περνάνε πια από εδώ. Ούτε και υπάρχει πλέον ο ιππόδρομος στην περιοχή.
Προς το παρόν εκεί, στον χώρο του παλιού ιπποδρόμου, γίνονται έργα· η βιβλιοθήκη και η όπερα, μέλει, λέει, να αντικαταστήσουν τα έλα γκανιάν, έλα μπατής. Και μη ρωτάς τι είναι αυτές οι προστακτικές, έλα. Αυτές τις άκουγες, παιδί, από τα στόματα ανθρώπων της γειτονιάς που ήξεραν. Λες ο Γιώργος να είχε σχέση με αυτά; Μπα. Για Όμιλο είπε, όχι για ιππόδρομο.
-Ας προσέξουμε πώς θα περάσουμε κι από εδώ. Ο προστατευτισμός, εκδηλωμένος με ευκτική, ή μήπως προστακτική;- μπορεί να λειτουργεί και σαν μηχανισμός αναπροσανατολισμού της συζήτησης· και κάλυψης της αμηχανίας

Και τι νόημα έχω να τη ρωτήσω για ποιον Όμιλο λέει; Γιατί να της πω ότι δεν είχα ποτέ σχέση με Ομίλους; Άσε που μπορεί να είναι κάποια που έχει σχέση με τον όμιλο που πήγαινε εκείνος ο συγγενής μου, που πέθανε πριν από τέσσερα ακριβώς χρόνια.
Όχι· πριν από τέσσερα ακριβώς χρόνια, τέλη του Νοέμβρη, ήταν που τον παρέσυρε το αυτοκίνητο τραυματίζοντάς τον θανάσιμα. Ο οδηγός εξαφανίστηκε και ποτέ δεν βρέθηκε· ο συγγενής έζησε περίπου έναν μήνα στην εντατική, προτού καταλήξει.

Για δες πόσα πράγματα μπορεί να σκεφτεί ένα μυαλό από τη στιγμή που το πόδι θα αφήσει την προστασία του διαζώματος μέχρι να πατήσει στην άσφαλτο που μόλις την ελευθέρωσε το βιαστικό όχημα.
Εκείνης; Σε ποιους διαδρόμους των λαβυρίνθων του μυαλού της να τρέχoυν οι σκέψεις και οι μνήμες τώρα;

Διασταυρούμενες διαδρομές. Εκείνη ευθεία εσύ προς τα δεξιά.
Ιπποτικά την αφήνεις να περάσει μπροστά, κάνοντας πιο μικρά βήματα και την αποχαιρετάς.
Μέχρι το κοντινό σούπερ μάρκετ, προλαβαίνεις να βάλεις το μυαλό σου να ψάξει στις πληροφορίες που έχει αποθηκευμένες.
Όχι, δεν θυμάται τίποτα. Τέτοιο όνομα δεν έχει στα ράφια του. Ούτε τέτοια εικόνα.
Το μυαλό σου.
Που μπορεί να κάνει τόσες άσχετες «βουτιές» στο παρελθόν.
Ή, πλέον, μόνον αυτές του είναι πρόσφορες;

Μάλλον η κυρία σε έμπλεξε με κάποιον άλλον. Μπορεί και να ήθελε να νιώσει ότι ο κόσμος γύρω της την σκέπτεται.
Μπορεί και να της θύμισες σε κάτι τον Γιώργο που τον έχασε.
Ίσως, ναι αυτό είναι, να θέλησε να επιβεβαιώσει ότι υπάρχουν χέρια να ακουμπήσει.
Με το άγγιγμα στο μανίκι ενός αγνώστου.
Που … γιατί δεν θυμάστε;

Advertisements

2 thoughts on “το άγγιγμα.

    silia said:
    Νοέμβριος 28, 2011 στο 12:54 μμ

    Σχόλιο … φαιδρό :
    Τις τσέπες του μπουφάν , τις έψαξες αμέσως , ή την … αντιλήφθηκες (την απώλεια) εκ των υστέρων ?
    .
    Σχόλιο κανονικό («σοβαρό» , πήγα να γράψω , αλλά το μετάνοιωσα) :
    Αχ , … αυτό το «Οι μέσα βοριάδες είναι πιο κρύοι» , με τσάκισε … Προσπαθούσα να το «ξεχάσω» ότι συμβαίνει έτσι …

    Sotiris Kanell. responded:
    Νοέμβριος 28, 2011 στο 1:02 μμ

    @Silia μου, για να είμαι ειλικρινής, ούτε που το σκέφτηκα να κοιτάξω τις τσέπες!
    Ίσως γιατί δεν είχα τίποτα εκεί.

    (Λες να το έμαθε και η κυρία; 🙂
    Δεν θα το μάθω ποτέ, ίσως γιατί δεν πρόσεχα τα άλλα, και είχα μείνει στις «κανονικές» σκέψεις κι εγώ! )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s