μια ανάσα …

Posted on Updated on

Ο ύπνος κολλημένος ακόμα απάνω σου.
Τον τινάζεις, αλλά δεν ξέρεις αν θέλεις να φύγει.
Καφές.
Καρέκλα.
Τέντωμα του ποδιού.
Να τόχεις κι αυτό στον νου σου.

Ανάσα από τις συνηθισμένες. Εκ των υστέρων καταλαβαίνεις πως δεν αρκεί.
Αργά πια.
Πρώτες σελίδες είσοδος κάτω από την επιφάνεια. Ζωντανεύει η σάρκα της ψυχής.
Όμορφη αίσθηση.
Η επόμενη βουτιά από το βράχο που βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια. Για ακόμα πιο βαθιά.
Ναι αλλά δεν είναι πιο σκοτεινά! Θα έπρεπε· δεν θα έπρεπε;
Η διαδρομή προς τα κάτω το ίδιο ηδονική. Ψυχρή η αίσθηση στο πετσί γλυκιά η ζεστασιά μέσα στα συκώτια.
Εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι. Παράταιρο.
Ίσως είναι από την πίεση του βάθους…

Όχι δεν μπορείς, δεν θέλεις να βγεις προς τα πάνω. Έχει κι άλλο πιο βαθιά.
Συνεχίζεις.
Μόνον, γιατί να μη το σκεφτείς να πάρεις πιο βαθιά ανάσα;

Το φως γλυκό, προκλητικό, σε ξεγελάει.
Η διαδρομή σε πάει όλο και πιο βαθιά.
Μα να μη σκεφτείς να πάρεις μεγαλύτερη ανάσα; Αλλά πώς να το σκεφτείς;
Συνεχίζεις.
Οι σελίδες γυρίζουν, κοιτάς, δίβουλος· η ψυχή φωνάζει κατέβα κι άλλο, τα πνευμόνια λένε τελειώνουμε.

Πώς ζούσες;
Έτσι.
Τι; Δεν το ξέρεις;
Μην καμώνεσαι και σε σένα ότι δεν το έχεις συζητήσει με τον εαυτό σου, σε εκείνες τις ατελείωτες κουβέντες που στήνεις μέσα σου, ακόμα κι όταν περί τα άλλα αγορεύεις για τους άλλους.

Έτσι τι;
Έτσι στην επιφάνεια. Με όλον τον υπόγειο ή υποθαλάσσιο ή υφυδάτινο κόσμο να κινείται κάτω από τα πόδια σου.
Και τα μάτια σου· όταν επιχειρούσες τα μικρά μακροβούτια.
Πάντα με ανοιχτά τα μάτια.
Έτσι, στην επιφάνεια· κάτω από την ύπαρξή σου.

Θέλεις αέρα. Δεν μπορείς.
Το οξυγόνο έγινε πια όλο διοξείδιο του άνθρακα και θα σου φέρει ασφυξία· ή και μονοξείδιο για να σε δηλητηριάσει.
Αποκλείονται και τα δυο. Το δηλητήριο τόσα χρόνο το έχεις περάσει μέσα σου. Μπορεί να έχει αντικαταστήσει και το αίμα σου πια.
Όσο για την ασφυξία, αίσθηση είναι.
Από εσένα θέλεις να ξεφύγεις.

Σιγά μη τηρήσεις τους κανόνες αποσυμπίεσης.
Κλείνεις για λίγο τα μάτια. Να γλιτώσεις από τη σαγήνη που σου προκαλεί το γλυκό φως.
Αλλιώς δεν ξεφεύγεις.
Στρέφεις το σώμα προς τα πάνω.
Η ψυχή;

Το χέρι απλώνει ανάμεσα στους σωρούς των βιβλίων.
Ψάχνει μανιωδώς. Απεγνωσμένα.
Δεν μπορεί κάπου εδώ είναι. Δεν μπορεί να έχει χαθεί ή να έχει μεταφερθεί αλλού.
Μα γιατί τόσο καιρό δεν τα έχεις βάλει σε μια τάξη, αναρωτιέσαι.
Λες και έχεις βάλει σε τάξη τίποτα άλλο

Η ανάσα δεν έχει φέρει ακόμα το οξυγόνο.
Κοίτα που άντεχες κι άλλο…
Φοβήθηκες εκεί που ήσουν, να συνεχίσεις με νέα βουτιά χωρίς καν νέα ανάσα.

Το βρήκες.

Κουβέντες.
Ζακ Πρεβέρ.

Γιατί; Γιατί αυτόν; Γιατί με τόση μανία να αναζητάς τον συγκεκριμένο;
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Πόσο μάλλον όταν το οξυγόνο έχει δώσει τη θέση του σε ενώσεις του με τον άνθρακα.
Και το άζωτο.

Ο ίσιος δρόμος
Le droit chemin

«Σε κάθε χιλιόμετρο
Κάθε χρόνο
στενοκέφαλοι γέροι
δείχνουν στα παιδιά το δρόμο
με μια χειρονομία μπετόν αρμέ

Ο Μέγας Ανήρ
Le Grand Homme

Σε κάποιο μαρμαράδικο
που τον αντάμωσα
έβαζε να του πάρουν μέτρα
για τις μέλλουσες γενεές.

Δυο ποιήματα για την ανάσα.
Την πήρες;
Και εσύ; Πότε είδες ότι οι χειρονομίες σου έγιναν μπετόν αρμέ;
Τουλάχιστον με τα μαρμαράδικα δεν έχεις μπλεξίματα.
Αν και θα το ήθελες;

Σκέφτεσαι να παρουσιαστείς κι εσύ μπροστά στον Στρατηγό μόνον που, δεν σε παίρνει πια να το κρύβεις, θα του πεις την αλήθεια· πως κι εσύ, μάλλον εσύ, μπλεγμένα τα έχεις.
Με τον λύκο ή με την κοκκινοσκουφίτσα;
Με τη Χιονάτη ή με τον γκρινιάρη από τους εφτά νάνους;
Νάνος σίγουρα. Πιο κοντός κι από τον Κοντορεβιθούλη.
Όχι δεν περίμενες τη βουτιά για να το δεις.
Ο δικός σου καθρέφτης, τουλάχιστον αυτό, δεν σου λέει παραμύθια.

Τέλος οι ανάσες.

Η εφεύρεση του Μπελ, μπορεί να σου τις πάρει πίσω όμως.
Το ξέρεις; Δεν το ξέρεις;
Ο κόσμος που περπατάς έχει και τα υπέργεια εκτός των υπογείων·
και τόσα ανεπίδοτα…

Επίμετρον
Τα επέκεινα.

Αν, όπως στα βιβλία, υπήρχε κολοφώνας, θα σημείωνες πως το πιο πάνω κείμενο γράφτηκε έχοντας φτάσει την ανάγνωση στη σελίδα 55 του βιβλίου που έγραψε η:

Γιούλα Ράπτη
Εκ των Υστέρων.
[Γράμματα σ’ έναν ξένο]
Εκδόσεις Γαβριηλίδης


Ανάγνωση που ξεκίνησε λίγη ώρα πριν γράψεις το δικό σου κείμενο και σε έκανε να νιώθεις πως ταξίδευες με αλλεπάλληλες βουτιές προς τον βυθό.
Της δικής σου ύπαρξης.
Και βουτούσες ασταμάτητα μέχρι που έφτασες να θέλεις μια ανάσα, αν και ένιωθες την ηδονή να συνεχίσεις.
Και γιατί ο Πρεβέρ στην ανάσα; Πώς σου βγήκε και έψαχνες ειδικά αυτόν;
Ναι, άβυσσος η ψυχή.
Αυτό βγήκε…

Τώρα, μερικές ώρες μετά, και έχοντας φτάσει στο τέλος του βιβλίου, χωρίς πια το δίλημμα της συνέχειας ή της ανάσας, μπορείς να πεις για το βιβλίο πως είναι όμορφα χτισμένο, με την ύστερη γραφή κάθε κομματιού να δίνει τη σκυτάλη για την επόμενη κατάδυση…
Και να πεις πως σε συνεπήρε η γραφή και η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο της Γιούλας, γιατί βρήκε να αγγίξει δικές σου ομόλογες γωνιές, χωρίς να της το καταλογίζεις στις ευαισθησίες του φύλου της.
Ίσως γιατί όλοι οι άνθρωποι, έχουν τις ίδιες χορδές.
Να πεις πως είσαι τυχερός που το διάβασες·
και όπως του αξίζει να διαβάζεται·
μόνος…

Advertisements

10 thoughts on “μια ανάσα …

    Orelia said:
    Αύγουστος 22, 2011 στο 9:34 μμ

    χτύπησες κορυφή .

    marilia said:
    Αύγουστος 23, 2011 στο 12:54 πμ

    …ανακούφισης!

    Θνουποφιλί τόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοθο, για να μάθεις να κθαναλείπθειθ τόθον καιρό!

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 23, 2011 στο 9:19 πμ

    Orelia χτύπησα κορυφή πηγαίνοντας στον… πάτο;
    Άλλη μια από τις αντιφάσεις μου ε;
    Καλημέρα

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 23, 2011 στο 9:23 πμ

    marilia μου,,,, χμμμμμ
    μου δημιουργείθθθθθ κίνητρο για να λείπω ή μου φαίνεται;
    🙂 🙂 🙂

    Μεγαααααλο θνουποφιλάκιιι
    Καλημέρα…

    marilia said:
    Αύγουστος 23, 2011 στο 2:36 μμ

    χαχαχαχαχαχαχα! Όχι, καλέ, το αντίθετο!!! χιχιχιιχχι!

    Δεν είχε και πουθενά «σ»…

    Θνουποαγκαλιά

    Orelia said:
    Αύγουστος 23, 2011 στο 7:19 μμ

    :))

    ellinida said:
    Αύγουστος 25, 2011 στο 1:02 πμ

    Μ’ αρέσει ο Πρεβέρ, πολύ, αυτή η απλότητα που δεν είναι διόλου απλότητα. Τι είναι πιό ωραίο τελικά, το εκεί ή το εδώ;

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 27, 2011 στο 2:08 μμ

    marilia μου, ε το κατάλαβα αλλά είπα να … θε πειράκθω!!!
    (τελικά όταν τις θέλεις δεν τις βρίσκεις τις λέξεις με το σ
    χαχαχαχα)

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 27, 2011 στο 2:09 μμ

    eliinida μου, κι εμένα μαρέσει.
    Βέβαια δεν κατάλαβα γιατί τον έψαχνα έτσι εναγωνίως, αλλά αυτό είναι άλλο πρόβλημα…
    🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 27, 2011 στο 2:10 μμ

    Orelia 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s