στου Πράπα …

Posted on Updated on

Καλά να φτάσεις μέχρι εδώ· πού στο καλό να σταθμεύσεις;
Ευτυχώς που οι εμπειρίες από ανάλογα ψαξίματα μπορούν να φανούν χρήσιμες.
Γωνία Ζαΐμη και Μουσών, η κυρία με το ένα χέρι στο τιμόνι και το άλλο να συγκρατεί το κινητό στο αυτί, αποχωρεί.
Πάλι καλά.
Ο Πράππας άλλωστε είναι δυο τετράγωνα πιο πέρα.

Ο Αλέκος πίνει καφέ.
Δίπλα στην είσοδο.
Σχεδόν μόνος σε όλη την αίθουσα.

Χειραψία ζεστή, λίγες καθημερινές κουβέντες.
Τι περισσότερο να πεις, όταν βουίζουν ακόμα στα αυτιά σου, οι εξαγγελίες του Υπουργού Οικονομικών που άκουγες λίγο πριν ξεινήσεις.
-Α, βρήκα στο τηλέφωνο και τον Βασίλη. Του είπα να έρθει. Όταν τον δεις μην πεις το όνομά του, να δούμε αν θα τον γνωρίσουν.
Πώς να μη συμφωνήσεις;

Γλυκό Φαληριώτικο απόγευμα, απέναντι από τον Μπάτη.
Ο ορίζοντας πεντακάθαρος, η Αίγινα … δυο απλωτές δρόμος· γυαλίζουν τα παράθυρα των σπιτιών στην παραλία της.
Το τραμ στρίβει στριγκλίζοντας με τον χαρακτηριστικό ήχο, ο κόσμος περπατάει στο πεζοδρόμιο της παραλίας, η θάλασσα γαλήνια γαλάζια, ο ήλιος ψηλά.
Μόλις προχτές ήταν η μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου.

Οι δυο γυναικείες φιγούρες που πλησιάζουν την είσοδο του Sweet Home από την πλευρά της Αχιλλέως, πασίγνωστες.
Σίγουρα θα τις γνώριζες ακόμα κι αν δεν είχες έρθει να τις συναντήσεις, ακόμα κι αν τις συναντούσες τυχαία στο δρόμο.
Ε καλά. Μην είσαι και τόσο απόλυτος. Τελικά με την Τέμη, είναι πιθανόν να είχατε διασταυρώσει τους δρόμους σας, αλλά να μη γνωρίσατε ο ένας την άλλη.
Η Γιάννα και η Τέμη!

Αγκαλιές και φιλιά.
Πόσα χρόνια;
Αλήθεια και τις δύο είχες να τις συναντήσεις από τότε!
Και ο Αλέκος το ίδιο. Από τότε.
Τουλάχιστον, ο Αλέκος και εσύ, έχετε βρεθεί μερικές φορές.

Αμηχανία.
-Πού θα καθίσουμε; Δεν πάμε επάνω ή εσείς έχετε συνηθίσει τόσο πολύ τη θάλασσα; Η πρόταση με χαμόγελο από τη Γιάννα. Λέξεις αρκετές για να αντιληφθείς πως η συμμαθήτριά σου μιλάει τέλεια τα ελληνικά:
-αλλά με αξάν θα παρατηρήσει γελώντας η Τέμη.
-Το αξάν είναι στα Γαλλικά, αμύνεται η Γιάννα.
Χαμόγελα και αμηχανία. Χαρά και συγκίνηση.
Συναισθήματα που δύσκολο κρύβονται.

Μεταφορά στον επάνω όροφο.
Το τραπεζάκι έξω, μικρό, αλλά τους τέσσερις και τη συγκίνησή σας μια χαρά σας χωράει.
Καφέδες, χυμοί για να γεμίσουν το τραπέζι, λόγια χαρούμενα να γεμίσουν το χώρο και να τρέξουν παντού· και αδιακρίτως· από το χτες μέχρι το αύριο.

-Καλησπέρα σας. Θανάσης Σακελαρίου. Ήμουν στο στρατό μαζί με τον Αλέκο.
Αμηχανία καθώς ο κύριος με τα γυαλιά πλησιάζει και συστήνεται. Χωρίς καμιά δυσκολία στριμώχνει την καρέκλα ανάμεσα στις ήδη στριμωγμένες.
Αμηχανία.
-Έχουμε και άλλους κοντά μας, ε; Πάντως μίλησα και με την Αλίκη. Μένει κάπου στα νότια, αλλά θα έρθει.
Η κουβέντα πάει να ξαναπιάσει το κομμένο νήμα της, οι ματιές περίεργες.
-Ε άντε πες το!
-Είμαι ο Βασίλης!!!
-Αααααααα

Έκπληξη. Χαρά ανυπόκριτη. Αγκαλιές, φιλιά.
Νέα τροπή στην κουβέντα. Όχι δηλαδή ότι απόκτησε ποτέ και θεματολογία … συνεδρίασης.

Η Τζένη!
Το χαμόγελο της πάντα το ίδιο. Εκείνο το εφηβικό
Οι αγκαλιές και τα φιλιά το ίδιο ζωηρά. Τα χαμόγελα μόνιμα. Τα καθίσματα ακόμα πιο στριμωγμένα.
Ε πώς να χωρέσουν έξι καρέκλες σε χώρο για δύο;

Σίγουρα είναι δική μας κι αυτή.
-Η Αλίκη!

Το παιχνίδι επαναλαβάνεται.
-Είμαι ο Θανάσης Σακελαρίου, συνάδελφος στον στρατό με τον Αλέκο!
-Α ναι;
αμηχανία μέχρι την αποκάλυψη.
Ο Βασίλης είμαι…
Νέα χαρούμενα επιφωνήματα.
-Α εγώ είμαι ο Σωτήρης και λέω αλήθεια!!
Γέλια ασταμάτητα.

Και η Άντα με τη Χρυσάνθη. Όλες μαζί φτάσανε.
Αγκαλιές και διπλοαγκαλιές, φιλιά και διπλοφιλιά, χαμόγελα μόνιμα ζωγραφισμένα στα πρόσωπα.
Και αναμνήσεις σαν πεταλούδες που πετάνε παντού.

Αλλαγή χώρου. Το τραπεζάκι έξω, δεν χωράει πια εννιά. Για δύο είναι και αυτό υπό κανονικές συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας.
Τρία τραπεζάκια στη σειρά, πολλές κουβέντες διαγωνίως παραπλεύρως και απέναντι, αναμνήσεις και από τις έξι τάξεις του Γυμνασίου.
Αναδιάταξη στο χώρο, κουβέντες ασταμάτητες.

Πώς να πιάσεις τα χρόνια που φύγανε;
Πόσα να θυμηθείς από τις εποχές της πρώτης γνωριμίας σε εκείνες τις τεράστιες αίθουσες με τα αγριεμένα βλέμματα των καθηγητών πάνω από τις τρομαγμένες φατσούλες των δωδεκάχρονων πιτσιρικάδων;

Ο Τόγιας η Βρυσούλη, ο Κοτέτσης, ο Σακελαρίου, ο Δαμίγος, ο Ρήγας, ο Μιχαηλίδης, ο Παναγιωτουνάκος, η Κραβαρίτου, η Δαμασκηνίδου, ο Συλλιγαρδάκης, πέρασαν από το τραπέζι των αναμνήσεων.
Μαζί και ο Φωτόπουλος, και ο Λούβρος…
Και αν ήταν κάπου εκεί, -όπως μπορεί να ήταν τέλος πάντων-, ποιος ξέρει; μπορεί και να χαμογελούσαν

Η Έφη έφτασε τελευταία και μάλλον πελιδνή.
Συστήθηκε· φυσικά και της συστήθηκαν. Πώς να γίνουν εύκολα οι αναγνωρίσεις;
-Δύσκολο τα απόγευμά μου, λέει λαχανιασμένα και συνεχίζει να μοιράζεται τους χτύπους της καρδιάς της με αυτιά που ξέρει ότι είναι εκεί να την ακούσουν, κι ας έχουν χρόνια τα μάτια να ανταμώσουν.

Η νύχτα έξω πέφτει γοργά. Οι λεπτοδείκτες των ρολογιών μπορεί γενικώς να έχουν σταθερή ταχύτητα, ειδικώς γίνονται εξαιρετικά βιαστικοί. Όταν μάλιστα η προηγούμενη φορά που έτυχε να μετράνε τον χρόνο γι αυτή την παρέα, ήταν πριν από σαράντα δύο χρόνια.

Πάντως να ξέρετε ότι έχουμε αποφασίσει, ε καλά μη φανταστείτε με τίποτα ψηφοφορίες και άλλες δημοκρατικές διαδικασίες, έτσι για να έχουμε σημείο αναφοράς, να βρισκόμαστε κάθε τελευταία Πέμπτη του μήνα, ενώ για όποιον έχει χρόνο, τα Σάββατα πίνουμε καφέ. Μπορεί και τσίπουρα, ή ό,τι τέλος πάντων η διάθεση μας φέρνει.
Ανακοίνωση-ενημέρωση, αφού, για τις πιο πολλές, αυτή η συνάντηση είναι η πρώτη μετά από καιρό.
Και για δυο τουλάχιστον, η πρώτη μετά το τελευταίο χτύπημα του κουδουνιού του πρύτανη.

Ώρα περασμένες έντεκα. Σε λίγο θα βγουν και τα … φαντάσματα.
Αποχώρηση.
Αγκαλιές και φιλιά για να κρατηθεί όσο πιο πολύ γίνεται -και λίγο ακόμα-, ο χρόνος που έφυγε.
Ευχές και κατευόδια.
Υποσχέσεις για την επόμενη συνάντηση.

Χαμόγελα σε όλα τα πρόσωπα.
Και στης Έφης που δυο ώρες πριν ήρθε τόσο πιεσμένη.
Χαμόγελα και μια αδιόρατη θλίψη.
Ποιος ξέρει γιατί;

Μανούβρα να βγει το αυτοκίνητο από τη θέση στάθμευσης, άνοιγμα του παραθύρου να μπει ο αέρας μέσα.
Το ραδιόφωνο παίζει τραγούδια.
Πού να τα προσέξεις…
Στα αυτιά ακόμα τραγουδούν οι χαρούμενες φωνές αυτών, που μόλις χωριστήκατε.
Και θα τραγουδούν για ημέρες ακόμα.
Μέχρι την επόμενη συνάντηση.

Και να σκεφτείς ότι αυτή η συνάντηση έγινε έτσι, χωρίς … πρόγραμμα, και χωρίς να έχει προγραμματιστεί.
Ήταν, όπως λένε οι λατινομαθείς, ad hoc.

Advertisements

16 thoughts on “στου Πράπα …

    marilia said:
    Ιουνίου 26, 2011 στο 10:47 μμ

    🙂 Τι ωραία!!!! Τι γλυκά!!!

    Την προηγούμενη Κυριακή καμάρωνα τους φίλους του ξαδέρφου μου, που μαζεύτηκαν για τη βάφτιση του μικρού του γιου. Μια παρέα απ’ το Λύκειο… διευρυμένη πια με συζύγους και πιτσιρίκια. Μόνο δυο χρόνια μεγαλύτεροι από μένα. Και σκεφτόμουν ότι εγώ παρέα απ’ το σχολειό δεν κράτησα. Δεν υπήρξε τέτοιο πράγμα. Λυπηρό δεν είναι;

    Πιάσε θνουποφιλί και να ομορφοπερνάτε πάντα! 🙂

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 5, 2011 στο 11:31 πμ

    Να τα προσέχεις αυτά τα reunion…
    Μέχρι και σε γάμο μπορεί να καταλήξουν!

    ellinida said:
    Ιουλίου 10, 2011 στο 8:16 μμ

    Κι’ εμείς είχαμε reunion μετά από 32 χρόνια πριν λίγες μέρες. Και ήταν τόσο όμορφα που θα ξαναβρεθούμε την Τετάρτη! Δεν έχουμε τίποτα κοινό πιά όμως η τρυφερότητα και η οικειότητα ήταν παρούσες, και … κάπου ν’ ανήκεις όπως είπε μία από εμάς.
    φιλιά

    Ειρήνη Βεργοπούλου said:
    Ιουλίου 27, 2011 στο 11:17 πμ

    Καλημέρα Σωτήρη,

    τί όμορφη και αληθινή η περιγραφή της σύναξης των παλιών συμμαθητών,

    πάντα γράφεις με μια ειλικρίνεια και απλότητα που είναι ισότιμες με τιμιότητα,

    οι εικόνες του αγαπημένου σου Παλαιού Φαλήρου με μετέφεραν άμεσα εκεί, στην γειτονιά σας, που και εγώ αγαπώ πολύ και θαυμάζω, και ξέρω τα ίδια κατατόπια,

    να περάσετε ακόμα καλύτερα λοιπόν την επόμενη φορά!!

    marilia said:
    Αύγουστος 6, 2011 στο 1:15 μμ

    Ποιοοοοοοοον έχω καιρό να θνουποφιλήθω;;;;;

    Θνουποφιλί, καλέ!

    marilia said:
    Αύγουστος 6, 2011 στο 1:57 μμ

    Και ΜΟΛΙΣ συνειδητοποιώ ότι σκέφτομαι ένα φίλο μου Σωτήρη ΣΗΜΕΡΑ! Και αμέσως συνειδητοποιώ ότι, εντελώς, «τυχαία» είχα περάσει και από εδώ νωρίτερα. Απαράαααδεκτηηηηη!

    Χρόνια πολλά, καλά, ευτυχισμένα! Χρόνια όπως τα επιθυμείς! 🙂

    θνουποφιλάκι, εκ νέου! Εορταθτικόν 😉

    ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said:
    Αύγουστος 6, 2011 στο 9:16 μμ

    Αφήνω το πρώτο μπουκετάκι από τη στεφανωτή μου με τις καλύτερες ευχές μου για τη γιορτή σου

    ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ και ΚΑΛΟΧΡΟΝΟΣ, ΥΓΙΗΣ και ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ!!!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 20, 2011 στο 10:03 πμ

    Να ξεκινήσω από τα ευχαριστώ για τις ευχές!
    Μετά από τόσα καιρό που έχω να το ανοίξω…
    και ένα μεγάλο συγνώμη…
    ταπεινά ειπωμένο…

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 20, 2011 στο 10:04 πμ

    Φυρδην Μιγδην Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.
    Ευχαριστώ που με θυμήθηκες και ήρθες και με βρήκες.
    Να είσαι καλά!!
    Φιλάκια

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 20, 2011 στο 10:07 πμ

    Marilia μου!
    Κι εγώ περνάω από τις γειτονιές σου μη νομίζεις.
    Και μπλέκομαι με τις γιορτές σου (εε είμαι και μεγάλος άνθρωπος [όποτε με .. βολεύει το θυμάμαι 🙂 ])

    Σε ευχαριστώ πολύ πολύ και θου εύχομαι κι εθένα χρόνια πολλά να γιορτάδθεις τις γιορτέθ θου χαρούμενη κι ευτυχιθμένη!!
    Μεγααααααλο θθθθθθθνουποφιλί!!!!
    για όθο καιρό έκανα να δω τα θχόλια εδώ πέρα
    🙂 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 20, 2011 στο 10:08 πμ

    Ειρήνη μου να είσαι καλά..
    Το κείμενο βγήκε από καρδιάς γιατί σε τέτοιες συναντήσεις το συναίσθημα μαζί με τις αναμνήσεις γίνονται κυρίαρχα.
    Σε ευχαριστώ πολύ!

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 20, 2011 στο 10:10 πμ

    Ellinida μου, το είδα ότι είχατε κι εσείς συνάντηση (!)
    Στο facebook

    Να είμαστε όλοι καλά να ανταμώνουμε με το σήμερα, αλλά και το χτες στα μάτια των αγαπημένων μας προσώπων..

    Καλημέρα

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 20, 2011 στο 10:11 πμ

    Darthiir τα προσέχω… 🙂
    (πάντως, για να φτάσουν εκεί που λες, θα πρέπει να προηγηθούν άλλες … φάσεις, που το βλέπω δύσκολο 🙂 )

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 20, 2011 στο 10:13 πμ

    Marilia όχι δεν είναι λυπηρό.
    Λογικό είναι.
    Ακόμα για εσάς είναι μόλις χτες..

    Σε λίγα χρόνια όμως, θα δεις, κι εσείς θα βρείτε τον τρόπο να βρεθείτε.
    Γιατί τότε η ανάγκη θα είναι πραγματική..

    Καλή θου ημέρα
    με θνουποφιλάαααααααααααακι 🙂

    Darthiir the Abban said:
    Αύγουστος 20, 2011 στο 10:35 πμ

    Εγώ εκ πείρας μιλάω!

    😛

    (Άλλωστε εσύ έκανες χρόνια και ζαμάνια να εμφανιστείς, μην αρχίσω να ψάχνω το γιατί!!

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 20, 2011 στο 10:38 πμ

    Darthiir Δήλωση:
    όχι δεν έφταιγε το reunion για την … εξαφάνισή μου 🙂

    Κατά τα άλλα, ουδέποτε απορρίπτω την εμπειρία των άλλων.
    Απλώς επεσήμανα ότι ι συνθήκες απαιτούν και άλλα … 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s