ούτε ακτίνα…

Posted on Updated on

Προσπαθείς να αντισταθείς.
Δεν θέλεις να γράψεις για τα πολιτικά. Πολύ περισσότερο για τα οικονομικά.
Του τόπου, της Ευρώπης, του Κόσμου.
Μήτε για τα δικά σου τα οικονομικά, βεβαίως.
Είναι τόσα πολλά που ακούς. Τόσα πολλά που βλέπεις. Τόσα πολλά που διαβάζεις.
Και τόσο αντιφατικά.

Κυρίως όμως απογοητευτικά.

Σε παλιότερες εποχές θα επέλεγες το απλό:Να διαβάζεις αυτά που σου αρέσουν. Έτσι όπως σου αρέσουν. Αυτά που θα χαϊδεύουν τα αυτιά σου και να μένεις ευχαριστημένος που η ζωή συνεχίζει την πορεία της, κατά πώς της το έχεις ζητήσει.
Έφυγαν όμως οι παλιότερες εποχές.
Κοντεύει να φύγει και αυτή η Άνοιξη· που μοιάζει να μην ήρθε ποτέ.

Kι εσύ νιώθεις την ανάγκη να πιαστείς από κάπου. Έστω και από μια επιπλέουσα σανίδα· ακόμα και με τον κίνδυνο να την παρασύρεις μαζί σου στον πάτο.
Πάντως γύρω σου τέτοιο βοήθημα δεν βλέπεις και δύσκολα θα δεις.
Ούτε και μέσα σου.
Το ξέρεις. Το έψαξες. Το επιχείρησες.

Προσπαθείς να αποφύγεις την τηλεόραση και ανοίγεις το ραδιόφωνο. Κι εδώ όμως τα ίδια.
Ξεπέρασαν τα σπρεντς τις 1300 μονάδες βάσης, έπεσε το χρηματιστήριο κάτω από τις 1300 μονάδες.
Βρε μανία με το 1300, οι ειδήσεις που φτάνουν μέσα από τα ερτζιανά.
Καλά που υπάρχουν και οι μουσικές εκπομπές. Και μερικές εκπομπές με δροσερό λόγο. Και καθαρό.
Διακόπτονται όμως κι αυτές για να ακουστούν οι ειδήσεις.

Τον έσφαξαν για 150 ευρώ.
Άκου τον έσφαξαν…
Ναι τον δολοφόνησαν, αλλά δεν περνάει από το μυαλό των συντακτών και των εκφωνητών πως, τέτοιες εκφράσεις, προσβάλλουν το ίδιο τον νεκρό;
Στην κίτρινη φυλλάδα διάβασες για 120 ευρώ.

Αλλά εκεί είναι το πρόβλημα; Το ύψος των ευρώ; Αν ήταν 150 ή 120;
Δηλαδή, αν τα ευρώ ήταν 1500; Ή δέκα πέντε χιλιάδες; Καλός καμωμένος ο φόνος;
Σύγκρυο σε πιάνει.
Γιατί η ανθρώπινη ζωή ήδη έχει μπει σε διατίμηση.
Και είναι και το άλλο.
Την ημέρα που έγινε η δολοφονία, βούηξαν όλα τα μέσα ενημέρωσης για το γεγονός. Όλα.
Προφανώς για να πουλήσουν το αίμα που έρεε ζεστό ακόμα στην άσφαλτο.
Κι αυτά κι από αυτά ζουν.

Και από όλα τα μουμουε, αναφέρθηκε το γεγονός πως η δολοφονία έγινε για να ληστέψουν οι δράστε το θύμα και να του πάρουν μια βιντεοκάμερα.
Και πως οι δολοφόνοι ήταν μελαψοί.

Σήμερα διαβάζεις- και ακούς από εχτές- ότι οι εγκληματίες πιάστηκαν και πως εν τω μεταξύ πούλησαν την κάμερα στο Μοναστηράκι.
Την πούλησαν, λέει, την ίδια ημέρα.
Δηλαδή, για στάσου. Εκείνη την ημέρα, που το γεγονός ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, -μέχρι και προγκρόμ ναζιστικού τύπου-, εκείνη την ημέρα οι δολοφόνοι πήγαν και πούλησαν την κάμερα.
Και βρέθηκε αγοραστής, που μάλλον την παζάρεψε για να την πάρει με 120 ευρώ.
Βρέθηκε αγοραστής, δηλαδή κλεπταποδόχος, που ήξερε, -όλη η Ελλάδα το ήξερε και το εξωτερικό ενδεχομένως-, τι και πώς είχε γίνει και αυτός βρήκε την ευκαιρία να αγοράσει την κάμερα.
Αντί να ειδοποιήσει επί τόπου την Αστυνομία.
Αντί να διώξει τους παράνομους με τις κλωτσιές.
Αντί να δράσει,- όχι ως Έλληνας, δεν έχει νόημα να προβάλλει κανείς εθνικές ταυτότητες σε τέτοιες περιπτώσεις-ως άνθρωπος· σαν υπεύθυνος πολίτης.

Αντί για όλα αυτά, βρέθηκε να παζαρεύει το αίμα αυτού που ξεψυχούσε.

Δεν ξέρεις πια τι να πεις.
Δεν ξέρεις προς τα πού να στραφείς.
Πούθε να πιαστείς.

Και είναι κι ο πιτσιρικάς που συνελήφθη να προσπαθεί να αντιγράψει στις πανελλήνιες εξετάσεις, χρησιμοποιώντας την πρόσβαση που μπορεί να έχει με το κινητό του στο διαδίκτυο.
Και είναι οι νέοι στη Μαδρίτη που βγήκαν στις πλατείες και ζητάνε πραγματική λέει Δημοκρατία.
Δηλαδή;
Και είναι η επίθεση που κάνουν οι αγριεμένοι πια πιστωτές της χώρας, ζητώντας όσα τους επίτρεψε, να ζητούν.
Και είναι…
Και είναι που σε αυτόν τον ωκεανό, δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε μια σανίδα σωτηρίας.
Ούτε σκλήθρο…

Μόνον, να.
Στα μπαλκόνια της γειτονιάς βλέπεις φως.
Και ανθρώπους να κάθονται στις βεράντες...

Advertisements

6 thoughts on “ούτε ακτίνα…

    silia said:
    Μαΐου 21, 2011 στο 12:26 πμ

    Κι όμως … υπάρχει σανίδα σωτηρίας …
    Είναι όλα τα καλά , τα μικρά καλά που συμβαίνουν γύρω μας , αλλά δεν μπορούμε να τα δούμε ή να τα ακούσουμε , γιατί συμβαίνουν όλα αυτά τα εκρηκτικά και εκκωφαντικά γύρω μας …
    Ένα χαμόγελο , ένα «ευχαριστώ» , μία «συγγνώμη» , κάποιος που μας θυμήθηκε , ένα κοπλιμέντο , μια εξυπηρέτηση χωρίς αντίκρυσμα …
    Κάθε φορά που πάει να πέσει το θυμικό μου , φέρνω στο μυαλό μου ότι το καλοκαίρι παντρεύεται ο μεγάλος μου γιος και μοιάζει σαν να αρπάζομαι από μια σανίδα και να γλυτώνω το «πνίξιμο» μέσα σε θολά νερά …
    Ψάξε γύρω σου να βρεις «σανίδες» … Δεν μπορεί … Κάτι θα υπάρχει .
    Τι να πω ;…

    alice said:
    Μαΐου 21, 2011 στο 7:13 πμ

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 21, 2011 στο 9:14 πμ

    Silia μου, κατ’ αρχάς η ώρα η καλή για τον γιο. Να σου ζήσουν και να τους δεις γιους και νύφες όπως επιθυμείς.
    Από αυτά που λες κι εσύ προσπαθώ να πιάνομαι κι εγώ, αλλά να καμιά φορά, τα πράγματα γίνονται πολύ περισσότερο δύσκολα από ό,τι συνήθως.
    Είναι και που κοιτάζοντας γύρω μου, μπορεί γιατί «βάρυνα» μπορεί γιατί γέρασα, μπορεί γιατί -δύσκολο αυτό, αλλά δεν ξέρεις- με τον χρόνο έγινα «σοφότερος», δεν μπορώ να διακρίνω φως ούτε κι εκεί που οι άλλοι μου δείχνουν ότι ανθίζουν χαμόγελα…
    Ας είναι…
    Σήμερα είναι άλλη ημέρα.
    Θα πάω πιο μετά να βρω και τα φιλαράκια μου.
    Μπορεί, πίνοντας καφέ ή ούζο μαζί τους, και ατενίζοντας τις θάλασσες να πω κι εγώ «υπάρχει ελπίδα»!!
    Ευχαριστώ.
    Ευχαριστώ που βοηθάς να μένει το χαμόγελο, έστω και με δυσκολία, στο πρόσωπο.
    Καλημέρα

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 21, 2011 στο 9:18 πμ

    Alice καλώς ήλθες κι από εδώ.
    Ναι δεν έχω βάλει … στλεγγίδα (ποδόμακτρο ντε 🙂 ) στην είσοδο, αλλά έτσι κι αλλιώς λάσπες δεν έχουν οι δρόμοι πια.

    Σε ευχαριστώ για το τραγούδι.
    Ο Σιδηρόπουλος μας άφησε πολλά μηνύματα, κι αυτό είναι από τα πιο ισχυρά και ηχηρά.
    Ευχαριστώ..
    Καλημέρα σου

    marilia said:
    Μαΐου 22, 2011 στο 8:17 μμ

    Λίγο νωρίτερα άκουγα τον πατέρα μου περισσότερο απογοητευμένο και αρκετά πιο θυμωμένο, με λιγότερο όμορφες εκφράσεις να μου μαυρίζει την ψυχή. Επιμένεις κι εσύ από ‘δώ… Σίγουρα κάτι παραπάνω ξέρετε και βλέπετε, αλλά πειράζει που αρνούμαι να το δεχτώ; Πειράζει να χαμογελάω, έστω και χωρίς αιτία;

    Κι εκείνο το θνουποφιλί τελικά, το θέλειθ ή όχι;

    glarenia said:
    Μαΐου 23, 2011 στο 1:38 πμ

    ΟΛΑ απογοητευτικά… είναι και που πέρασαν οι καλές εποχές και τις λέω έτσι γιατί είχαμε για να ελπίζουμε. Τώρα τί και πώς;
    Ούτε πιστεύω πως στις βεράντες πλανιέται η παλιά ξεγνοιασιά. Μόνο αμφιβολία και αβεβαιότητα…

    Καλή εβδομάδα,

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s