ενασχολήσεις στο … περιθώριο

Posted on Updated on

-Πότε είναι το νωρίτερο που μπορώ να το πάρω; σε άλλες εποχές -πριν οκτώ δέκα μήνες δηλαδή- θα ρωτούσα για το αργότερο, απευθύνθηκα στην κυρία της υποδοχής -ελληνιστί «ρεσεψιόν»- για να πάρω την απάντηση,
-κατά τη μία.
Και τι κάνω τόσες ώρες, εννιά το πρωί ήταν, σκέφτηκες· και αποφάσισες.
Δίπλα είναι το τραίνο· μια βόλτα μέχρι το κέντρο, θα είναι και ένας καλός έλεγχος αντοχής.

Εννέα και είκοσι λεπτά, η επιβίβαση στο συρμό.
Αλήθεια, δεν υπάρχουν εισιτήρια του 1,20; Μόνον 1,40 υπάρχουν;
Μάλλον έχω καιρό να κινηθώ με ΜΜΜ
.

Κόσμος αρκετός. Η ώρα και ο σταθμός, βλέπεις.
Το μάτι, το βλέμμα δηλαδή, -άρα μάτι και κεφάλι μαζί-, κάνει ένα πλήρες ημικύκλιο.
Για το προφανές: Προς εντοπισμό αναγνωστών.
Αν και εδώ που τα λέμε, και να τους εντόπιζες, πώς να κινηθείς για να τους προσεγγίσεις, αν ήταν μακριά;
Τουλάχιστον η διπλανή σου, νέα, ξανθό μαλλί τραβηγμένο πίσω, γυαλιά με χοντρό σχετικά σκελετό σε ροζ απόχρωση, σακάκι, γιλέκο, παντελόνι και μυτερή γόβα –βρε, μήπως είσαι υπερβολικά κουτσομπόλης;- διαβάζει την εφημερίδα που έχει ανοιχτή.
Το Βήμα και μάλιστα, οφείλεις να το παραδεχτείς, σε ρεπορτάζ που σε ενδιέφερε.
Μάλλον στα νομικά επαγγέλματα θα την κατέτασσες αν σε ρωτούσαν για την επαγγελματική της ενασχόληση. Μπορεί και σαν ιδιαιτέρα γραμματέα στη Γενική Διεύθυνση επιχείρησης.

Διαγωνίως, η άλλη νεαρή, με ξανθό μαλλί επίσης κι αυτή, αν όχι βαμμένο, σίγουρα περασμένο με χαμομήλι, νεαρότερη της προηγουμένης, μελετάει σημειώσεις γραμμένες σε ένα χοντρό μπλε τετράδιο.
Δύσκολο να δεις τι ακριβώς.

Οι παρεμβολές από τρίτους, μη αναγνώστες, εμπόδισαν να ολοκληρωθεί η σύλληψη: Να τις βγάλεις φωτογραφία και τις δύο με ένα κλικ.
Ούτε και με δυο πάντως τα κατάφερες.
Κλικ.

Η αποβίβαση στο Θησείο και το περπάτημα μέχρι το Σύνταγμα, επιλογή για να σκοτωθεί η ώρα.
Εμβόλιμη σκέψη: Πόσοι αλήθεια θα έπρεπε να είναι στα κάτεργα, με τις τόσες ώρες που έχουν σκοτώσει;
Το πέρασμα από την πλατεία Αγίας Ειρήνης, έτσι, γιατί το ανάφερες εχτές σε ένα άλλο κείμενο.
Μερικές φωτογραφίες στο δρόμο, για να τις έχεις.
Μα να υπάρχει ακόμα σκαλοπάτι με στερεωμένο το μέταλλο που καθάριζε τα παπούτσια από τις λάσπες;

Στον τρίτο όροφο του Public, αναζητώντας τις νέες εκδόσεις. Τίποτα. Ούτε υπάλληλος να ρωτήσεις.
Στον πέμπτο όροφο, καφές. Σκέτος, διπλός ελληνικός.
Σημειώσεις στο moleskin, γιατί είχες καιρό να το χρησιμοποιήσεις.
Από τον Μάιο.
Του δέκα. Ναι· του δύο χιλιάδες δέκα..

Κάθοδος. Γιατί να μη ρωτήσεις πάλι στον τρίτο για τα βινύλια;
Μπίγκο.

Έξοδος από το κατάστημα και πορεία δυτικά. Στο Μοναστηράκι.
Και να δω τώρα άνθρωπο να διαβάζει μέσα στο τραίνο, δεν μπορώ να τον φωτογραφήσω. Το κινητό έμεινε από μπαταρία.
Αυτά παθαίνει όποιος το χρησιμοποιεί για να μπαίνει στο ίντερνετ.
Σκέψη που κάνεις καθώς, για να είσαι ειλικρινής, δεν έχεις τη διάθεση ούτε τη μικρή φωτογραφική μηχανή που έχεις πάντα μαζί σου, έχεις διάθεση να χρησιμοποιήσεις.

Επιβίβαση στο τραίνο.
Ο μοναδικός που διαβάζει, είναι αυτός που έχει στα χέρια του το «Για μια χούφτα βινύλια» της γνωστής και μη εξαιρετέας, πανιωνίτισσας και πρώην ρηγήτισσας (ή ρήγισσας ; ) και συγγραφέως φυσικά, Χίλντας Παπαδημητρίου.
Ε ναι η αφεντιά σου ήταν.
Για λίγο όμως. Το ομολογείς. Ίσα ίσα μέχρι το Θησείο.
Ίσα ίσα που πρόλαβες τις δυο πρώτες σελίδες.
Από εκεί το ενδιαφέρον σου στράφηκε στην ξανθιά με τα κάπως σκληρά χαρακτηριστικά και το κινητό στο χέρι που έδινε κοφτές εντολές:
-Γράψτο. Τους έχουν στον Πειραιά. Ναι συνάδελφοί σου από τη ΓΑΔΑ είναι. Είναι τρομοκράτες. Σκότωναν τον κόσμο. Είναι στο γραφείο του Συνταγματάρχη.
Διακοπή.
Του … Συνταγματάρχη;;;
Νέο άνοιγμα του τηλεφώνου.
-Τη λένε Μαρία Στρατηγάκη. Και αυτή τρομοκράτης. Ναι. Και στο στρατόπεδο. Γράψτο. Αυτή την ώρα έχει κατατεθεί μήνυση για κακούργημα.
Στεντόρεια η φωνή.
Διακοπή και πάλι.
Τοποθέτηση των τεράστιων μαύρων γυαλιών για να κρύβουν τα χαρακτηριστικά.
Με πιο χαμηλή φωνή τώρα.
-Ο Εισαγγελέας μου είπε να τους δείρω. Αν δεν το κάνω εγώ, θα έρθει αυτός να τους δείρει.

Τα χαμόγελα γύρω δύσκολα να κρυφτούν.
Μπορεί κατά βάθος να έκρυβαν και κάτι από λύπη.
Νέα γυναίκα.
-Καλή συνέχεια στην ακουστική νουβέλα, ευχήθηκες στο νεαρό ζευγάρι που συνέχιζε, ενώ εσύ κατέβαινες στον σταθμό σου.
Κι ακόμα δεν ήταν μια μετά το μεσημέρι.

Οι παλιοί συνάδελφοι σε υποδέχτηκαν ασμένως.
Μάλλον.
Φεύγοντας κρατούσες, εκτός από το βιβλίο της Χίλντας, μια εισήγηση σχετική με όσα σε απασχόλησαν τα προηγούμενα τριάντα πέντε χρόνια, και μια Καινή Διαθήκη.
Πολλή δουλειά για το σπίτι.
Και την Καινή Διαθήκη; Ε, ας την έχεις για τα … γεράματα…

Στο συνεργείο, εκατό μέτρα πιο κάτω, τα προς μελέτη ήταν οι αποδείξεις πληρωμής και το βιβλίο του κατασκευαστή.
Η επιστροφή, μέσα από το δικό σου αυτοκίνητο, δεν έδινε και μεγάλα περιθώρια βιβλιοαναγνωστικού ρεπορτάζ.
Λες και είναι τούτο…
Άρα πενιχρή η συγκομιδή.
Για άλλη φορά τα πιο σπουδαία…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s