εκκρεμότητες και σκέψεις. Έτσι για να ξεκινήσει η βδομάδα.

Posted on Updated on

Καλή εβδομάδα ευχήθηκες στον εαυτό σου καθώς ξύπνησες, ώρα περασμένη είναι η αλήθεια.
Καλή εβδομάδα, αλλά μάλλον δεν σε πίστεψε.
Και πώς δηλαδή να σε πιστέψει; Αφού δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο να σου δείξει. Εκτός κι αν πεις πως και όλες οι προηγούμενες που ήταν ίδιες, ήταν το ίδιο καλές.
Η αλήθεια είναι πως μερικές ήταν και καλύτερες. Ή, ήταν καλύτερες από το ξεκίνημα τούτης της βδομάδας.

Τις εκκρεμότητες που είχες αφήσει, ή σε είχαν υποχρεώσει να αφήσεις, από τα ξημερώματα της Κυριακής, τις είχες έτσι κι αλλιώς στις πρώτες προτεραιότητές σου.
Με μερικά πράγματα δεν είναι να παίζει κανείς, αν και εκείνα παίζουν μαζί σου!
Η απόφαση να πάρεις το λεωφορείο για να φτάσεις στον προορισμό σου, μπορεί να έκρυβε μια μικρή ιδιοτέλεια, σίγουρα πάντως δεν χρειάστηκε πολλή ώρα για να ληφθεί.
Αφού υπήρχε και διαθέσιμο εισιτήριο και δεν θα χρειαζόταν να τρέχεις να βρεις, στα περίπτερα της περιοχής.
Φυσικά εσύ θα συνεχίσεις να τα λες περίπτερα και όχι kiosk.
To ότι η στάση του λεωφορείου είναι στην άλλη γωνία του τετραγώνου, που βρίσκεται το σπίτι σου, και επομένως δεν θα χρειαζόταν να διανύσεις μεγάλη απόσταση πεζός, δεν ανήκει σε εκείνα που περιλαμβάνεις στον όρο ιδιοτέλεια.
Άκου τι σου ήρθε τώρα: αν αντί για το επίθετο «πεζός», έβαζες το αντίστοιχο επίρρημα που είναι «πεζή», πόσοι άραγε δεν θα άρχισαν να αμφιβάλλουν για το φύλο σου;
Στημένος στη στάση, άφησες τον εαυτό σου χαλαρό να παρακολουθεί τα διαμειβόμενα γύρω σου.
Και τα μέσα σου. Τι πειράζει να επιτρέπεις εις εαυτόν εσωτερικές καταδύσεις, όταν μάλιστα η μόνη σου έγνοια είναι το πότε θα φανεί το λεωφορείο για να επιβιβαστείς, λιάζοντας ταυτόχρονα, αφού ο ήλιος δεν είχε κρυφτεί ακόμα, ακίνητα και κινούμενα κομμάτια της ύπαρξής σου;

Το μόνο κακό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πως μια ερώτηση του τύπου: περιμένετε πολλή ώρα, που μπορεί να κάνει ένα κεφάλι αιφνιδίως εμφανιζόμενο πίσω από το μεγάλο διαφημιστικό ταμπλό της στάσης, ενδέχεται να σε τρομάξει.
Ιδίως αν σε πετύχει σε ώρα βαθιάς ενδοσκόπησης!
Λες να σε είδε και να παραμιλάς; Δεν έκανες κάτι τέτοιο, αλλά δεν είσαι και σίγουρος. Άλλωστε, αν καταλάβαινες ότι παραμιλούσες, θα το σταμάταγες.
Η απάντησή σου, μάλλον δεν ικανοποίησε. Θα έπαιρνε, είπε, το ίδιο λεωφορείο που θα έπαιρνες και εσύ -το κατάλαβες από τον αριθμό- και κινήθηκε να πάει σε θέση τέτοια που από μακριά θα μπορούσε να δει το λεωφορείο να στρίβει δυο τετράγωνα πάρα πάνω.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Τελικά, την καλή γειτόνισσα, στην οποία ανήκει το κεφάλι, αφού τελείωσε τη συζήτηση με την άλλη γειτόνισσα που νωρίτερα είχε εμφανιστεί, και ενώ εν τω μεταξύ είχαν περάσει δύο άλλα λεωφορεία, πηγαίνοντας προς διαφορετικό προορισμό, την άκουσες να λέει:
Πώπω τι έκανα. Δεν πήρα αυτό το λεωφορείο. Να, μέχρι την πλατεία θέλω να πάω.
Η περί ης ο λόγος πλατεία, είναι μόνον δυο στάσεις παρακάτω, και όλοι γνωρίζουν στην περιοχή πως μέχρι εκεί φτάνουν όλα τα λεωφορεία. Μετά είναι που αλλάζουν διευθύνσεις.

Το δικό σου λεωφορείο, -τουλάχιστον εσύ ήξερες πού ήθελες να πας-, φάνηκε τρία τέταρτα της ώρας, από τη στιγμή που πήγες εσύ στη στάση.
Το ότι σε αυτό το χρονικό διάστημα, σε άλλες εποχές, θα είχες φτάσει στον προορισμό σου περπατώντας, θα πρέπει κανείς να το θεωρήσει δεδομένο.
Το κακό είναι πως αυτό ίσχυε άλλες εποχές.
Τώρα, το περπάτημα, τουλάχιστον ακόμα, δεν ανήκει στις πρώτες σου επιλογές.
Ή στις δυνατότητές σου.

Και το ότι έστησες ολόκληρη πολιτική ανάλυση μέσα στο μυαλό σου για το γεγονός, το γνωρίζουν όλοι όσοι σε γνωρίζουν.
Το πόρισμα που κατάληξες είναι αυτό το οποίο είναι η επωδός στην οποία καταλήγεις τον τελευταίο καιρό:

Η διάλυση του κοινωνικού Κράτους, δεν είναι συμπτωματική, είναι πολιτική επιλογή.

Το ότι, ακόμη, το λεωφορείο εμποδίστηκε να περάσει από τα φορτηγά μεγάλης αλυσίδας σούπερ μάρκετ, γιατί έχουν μετατρέψει τον δρόμο σε υπαίθριο χώρο στάθμευσης, το ότι ο αρμόδιος, ιδιωτικής επιχείρησης, θεώρησε πως το Κράτος διαλύθηκε γιατί στο δημόσιο τα έγγραφα τα υπογράφει με κανονική υπογραφή ο αρμόδιος, ενώ το σωστό θα ήταν -για να μη διαλυθεί το Κράτος!!- να αρκεί κάτω από το κείμενο να αναγράφεται το όνομα του αρμοδίου, το ότι για άλλη μια φορά επιβεβαίωσες την άποψή που έχεις διαμορφώσει, πως το πρόβλημα με τη γραφειοκρατία και την κακή εξυπηρέτηση, δεν έχει να κάνει με το αν ο φορέας είναι δημόσιος ή ιδιωτικός, αλλά με το μέγεθος -να που το μέγεθος μετράει [παρένθεση, να βάλεις τόνο στο που, ή να μην βάλεις;] της δομής, δεν θέλεις να τα χρησιμοποιήσεις σαν παραδείγματα για να ισχυροποιήσεις τις πολιτικές σου αντιλήψεις γύρω από το ποιος τελικά φταίει για την κατάντια της κοινωνίας.
Απλώς τα καταγράφεις σαν κάποια από τα στοιχεία που σε έκαναν να σκέφτεσαι πως, όσο και να τις λες με την καρδιά σου τις ευχές, καμιά φορά μπορεί και να μην πιάνουν!
Ή αυτό ισχύει μόνον όταν ζητάς από τις ευχές να συμπεριλάβουν και τον εαυτό σου;

Ο ήλιος, πάντως, και κατά την επιστροφή, εκεί ψηλά και γελαστός ήταν.
Αν από αύριο αλλάξουν τα πράγματα, δεν το ξέρεις.
Θα το μάθεις.
Έτσι κι αλλιώς η εβδομάδα μόλις άρχισε…

Advertisements

8 thoughts on “εκκρεμότητες και σκέψεις. Έτσι για να ξεκινήσει η βδομάδα.

    Darthiir the Abban said:
    Μαΐου 10, 2011 στο 12:59 μμ

    Καλά, αυτονόητο πως όλα είναι επιλογές!
    Αυτά τα φορτηγά με εκνευρίζουν κι εμένα. Αλλά τί να πεις… διαλυμένο κράτος τώρα που να εφαρμόζει τους νόμους περί φορτηγών και άλλων επαγγελματικών αυτοκινήτων!

    ViSta said:
    Μαΐου 10, 2011 στο 2:23 μμ

    Χμμμ… παίρνουμε και λέμε…
    -καλή εβδομάδα και ας έρχεται η ευχή καθυστερημένα

    -45 λεπτά στη στάση μέχρι να έρθει το λεωφορείο; Πόσο συχνά συνήθως περνά; Και γιατί μάθαμε να θεωρούμε κάτι τέτοιο κανονικό; Γιατί συγχωρούμε την έλλειψη συνέπειας (από τα λεωφορεία συνήθως και αυτούς που κάνουν τα δρομολόγια ) και τάξης (από τα φορτηγά και αυτούς που κάνουν τα δρομολόγια); Μήπως γιατί έτσι πάντα ήταν τα πράγματα, γιατί μάθαμε να βολευόμαστε σε μια τέτοια κατάσταση και σιγά σιγά μας βολεύει γιατί δικαιολογεί και τις δικές μας ίσως ατέλειες;

    – Aυτό το «o Aρμόδιος» χωρίς όνομα και εμένα με τσατίζει πάρα πολύ όπου το βλέπω. Συνήθως χρησιμοποιείται όπως παρατηρείς ήτε στον ιδιωτικό ήτε στον κρατικό οργανισμό όπου ο αρμόδιος προστατευόμενος στην ανωνυμία μπορεί να κάνει ή να μην κάνει σωστά τη δουλειά του.

    – το «που» τονίζεται μόνον όταν είναι ερώτηση. Όχι όταν σημαίνει [ό]που.

    Χαιρετίσματα ξανά μανά 🙂

    ΥΓ. Εγώ πάντως είμαι προστατευμένη από κακιές εμπειρίες στο δρόμο προς τη δουλειά… αφού εδω και κάποια χρόνια άρχισα να δουλεύω από το σπίτι… και από τότε μπορώ ίσως να τα βάζω με τις εταιρείες παροχής internet και τις υποσχέσεις τους παρά με μέσα μαζικής μεταφοράς, τους δρόμους ή την τιμή της βενζίνης 😉

    marilia said:
    Μαΐου 10, 2011 στο 8:24 μμ

    Μια χαρά σε βρίσκω! Σαράντα πέντε λεπτά για ένα ποστ! χιχιχιχι!

    Θνουποφιλί, καλέ! Τόοοοοοοοοοοοοοοθο! Θβουριχτό πολύ! Καλή βδομάδα!!!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 11, 2011 στο 1:06 πμ

    Darthiir επιλογές, πολιτικές.
    Το τόνισα γιατί έχει αρχίσει και σεριανάει η άποψη της … νομοτέλειας!

    Η ανομία, σαν κατάσταση που διατρέχει την κοινωνία, είναι πλέον κυρίαρχη..

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 11, 2011 στο 1:27 πμ

    Vista!!! καιρό έχω να σε «δω’ 🙂
    Ευχαριστώ για την ευχή. Πάντα είναι ευπρόσδεκτες.

    Ομολογώ ότι δεν ξέρω κάθε πόση ώρα περνάει το λεωφορείο αυτό. Σίγουρα όχι τόση όσο έκανε. Γιατί το αποδεχόμαστε; Έχεις δίκιο. Μπορεί γιατί κατά βάθος ζητάμε «εξιλέωση» για τις δικές μας παρατυπίες. Από την άλλη, είναι τόσα πολλά τα καθημερινά τα οποία δεν τηρούν τα τυπικά, που όσο και να θέλεις αποκλείεται να τα αναδείξεις όλα. (Σε προσωπικό επίπεδο, απλά φρόντιζα, όσο μπορούσα, να αποφεύγω να δημιουργώ τέτοιες καταστάσεις… )

    Ο καλός αυτός «αρμόδιος», για να πω το γεγονός λίγο πιο καθαρά, δεν ήθελε να υπογράψει τα αποτελέσματα ιατρικών εξετάσεων, με τη δικαιολογία ότι γράφει στη θέση της υπογραφής το όνομά του.
    Για μένα όμως το ενδιαφέρον ήταν ότι, από όσο κατάλαβα, μέσα του έχει σχηματιστεί η εντύπωση πως η ύπαρξη μιας υπογραφής -οποιασδήποτε υπογραφής- αποτελεί περιττό στοιχείο γραφειοκρατίας. Δεν έχει καταλάβει ότι είναι άλλο πράγμα η απαίτηση άχρηστων εγγράφων και άλλο πράγμα η ανάληψη της ευθύνης για ένα έγγραφο.
    Και δυστυχώς, αυτό το φαινόμενο, της στρεβλής προσέγγισης των πραγματικών προβλημάτων, γίνεται όλο και πιο έντονο.

    Για το που το ξέρω πώς λειτουργεί ο τόνος. Το ερώτημα που έθεσα, ήταν στην πραγματικότητα ένα παιχνίδι που έκανα με τις έννοιες 🙂

    Να είσαι πάντα καλά και να περνάς ακόμα καλύτερα..

    υγ.
    Κι εγώ είμαι πια προστατευμένος. Για άλλο λόγο.
    Όμως όπως και να το κάνεις, υπάρχουν φορές που δεν μπορείς να αποφύγεις τη χρήση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς…

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 11, 2011 στο 1:28 πμ

    marilia ε βρήκα την ευκαιρία να καταθέσω και κάμποση… γκρίνια 🙂 🙂 🙂

    Μεγαααλο θνουποφιλάκι κι αγκαλίτθα 🙂

    Σύλβια Οκαλιόβα said:
    Μαΐου 12, 2011 στο 5:16 μμ

    ο Ήλιος θα γελάει πάντα

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 18, 2011 στο 8:19 πμ

    Σύλβια, αυτό είναι σίγουρο. Γελάει πάντα.
    Το θέμα είναι να έχουμε μάτια και αφτιά ανοιχτά να τον ακούμε και να τον βλέπουμε.
    Καλημέρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s