ταχύτης…

Posted on Updated on

Στον καταραμένο τόπο, Μάη μήνα βρέχει, έλεγαν οι παλιοί.
Βρέχει έξω σήμερα.
Είναι Μάιος.
Και τώρα, που άρχισες να γράφεις τούτες τις γραμμές.
Το σημειώνεις γιατί πιο μετά ποιος ξέρει τι θα γίνεται; Η Άνοιξη είναι άστατη.
Μόλις που πρόλαβες, ανάμεσα σε δυο ανάσες της βροχής, να φτάσεις στο κοντινό περίπτερο για να προμηθευτείς τον τύπο.
Πάνε οι εποχές που το ποδήλατο σε πήγαινε χιλιόμετρα μακριά πριν σε γυρίσει, κάθιδρο, να πάρεις από το … ίδιο μέρος τις εφημερίδες σου.
Και να δεις μερικού τίτλους πρόλαβες. Βλέπεις οι απειλές των βροντών σου επέβαλαν ταχεία αναχώρηση.
Το μάτι σου όμως πρόλαβε κι έστειλε το μήνυμα στο μυαλό. Το τάισε για να έχει να δουλεύει.
Μη και χάσει…
«Τελειώνει τον Γιώργο ο Στρος Καν«, είδες ότι γράφει σχεδόν θριαμβολογώντας η εφημερίδα που παλιότερα επαιρόταν ότι «έριξε τον Καραμανλισμό».
Δεν σου αρέσει να ειρωνεύεσαι τους άλλους, αλλά δεν μπόρεσες να προλάβεις τον εαυτό σου να μη σκεφτεί: Και τώρα γιατί κόπτονται αυτοί αυτής εφημερίδας, να φύγει ο Παπανδρέου; Μήπως προσδοκούν σε παραγραφή της τεράστιας απάτης με τα τιμολόγια και το ΙΚΑ;
Σήκωσες τους ώμους και άρχισες να περπατάς όσο γρήγορα σου επέτρεπαν οι συνθήκες, αυτό όμως δεν εμπόδισε το μυαλό σου να κάνει τις δικές τους ανεξάρτητες διαδρομές.
Στον χρόνο φυσικά.
Και να σου βάλει ερωτήματα, προφανώς για να σε παιδέψει καθώς το συνηθίζει, βέβαια.
Από όσα θυμάσαι, στα πάνω από εξήντα χρόνια που πέρασαν -δεν τα θυμάσαι και όλα, για τα πιο πολλά όμως έχεις την εικόνα- οι κοινωνικές αντιθέσεις ήταν ευδιάκριτες και η προσπάθεια ανάληψης των ηνίων της εξουσίας είχε να κάνει με πραγματικά διαφορετική θεώρηση του τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας, από τη μεριά των διεκδικητών της.
Στη δεκαετία του πενήντα, από τη μια μεριά οι νικητές του εμφυλίου και ο αγώνας τους να στήσουν ένα Κράτος που θα υποστήριζε τον κόσμο των επιχειρήσεων και του κεφαλαίου, και από την άλλη, οι ηττημένοι και όσοι διαφωνούσαν με τον τρόπο αυτό διαχείρισης του Κράτους, δηλαδή τον υπέρ των επιχειρήσεων και του Κεφαλαίου.
Στη δεκαετία του εξήντα, από τη μια μεριά η συνέχιση των μέχρι τότε πολιτικών και διαμόρφωση ενός αυταρχικού Κράτους διώξεων και από την άλλη η διεκδίκηση αυξημένων πολιτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.
Ναι, εκεί υπάρχει και η περίοδος της Χούντας. Τότε οι αντιθέσεις καταπνίγηκαν, και υπερίσχυσε η μονομέρεια στον τρόπο λειτουργίας. Προφανώς και ο δημόσιος λόγος, φιμωμένος, δεν ήταν δυνατόν να προβάλλει κάτι άλλο, εκτός από όσα η εξουσία με τους μηχανισμούς λογοκρισίας επέβαλε.
Στη δεκαετία του εβδομήντα, επανέρχονται στην εξουσία οι απόψεις της συντηρητικής πτέρυγας περί λειτουργίας της κοινωνίας και της οικονομίας, ενώ ως αντίπαλο δέος προβάλλει πλέον η «Αλλαγή», σαρώνοντας τα συνθήματα και τις ιδέες των συγγενών της απόψεων.
Στη δεκαετία του 80, όταν η «Αλλαγή» φόρεσε το ένδυμα της εξουσίας και χάριζε απλόχερα όνειρα με δάνεια, η αντίπαλη πλευρά διεκδικούσε την επάνοδό της, κρίνοντας τις αλλαγές στον τρόπο διαβίωσης, και κυρίως το κοινωνικό Κράτος που άρχισε να χτίζεται, η αλήθεια είναι χωρίς θεμέλια και με σαθρά υλικά.
Στη δεκαετία του 90, που η Αλλαγή «εκσυχρονίζεται», αποκτάει, πάει να πει, φιλελεύθερο ρούχο, και η αντίπαλη πλευρά, που νιώθει πολλά χρόνια μακριά από τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, διεκδικεί λυσσωδώς τα χαμένα ….
Στη δεκαετία του 2000, η εκσυγχρονισμένη αλλαγή κρατάει μόνον το φιλελεύθερο, για την ακρίβεια νέο-φιλελεύθερο ρούχο και κρίνει τους ως αρπακτικά επιπεσσόντες επί των σαρκών του Κράτους, αντιπάλους της, που πλέον συστήνουν ένα μείγμα συντήρησης και μπάλκανεοφιλελευθερισμού. Κι έτσι όμως, οι αντιθέσεις ήταν ευδιάκριτες και ο διαγκωνισμός οφθαλμοφανέστατος.
Κι ερχόμαστε στα σημερινά.
Στον καιρό του μνημονίου, στους καιρούς που τα χάλια τα μαύρα βγήκανε στις ρούγες και κρεμάστηκαν στα σύρματα, όχι για να στεγνώσουν, μήτε για να χαρεί ο κόσμος το σήμα ότι η παρθενιά υπήρχε και μόλις τώρα χάθηκε με τη διαρραγή του παρθενικού υμένα της ανέγιχτης, αλλά για να δουν όλοι τα χαΐρια τόσων ετών, τι άραγε να διεκδικούν όσοι είναι εκτός της εξουσίας;
Το άρπαγμα της κουτάλας για να συνεχίσουν το μεγάλο φαγοπότι;
Μα το ξέρουν. Δεν είναι πια δική τους η κουτάλα. Ούτε καν το φαγητό.
Ή μήπως εξακολουθεί να είναι;

Η βροχή –στον καταραμένο τόπο;– δυνάμωσε κι άλλο.
Ευτυχώς, οι σκέψεις έχουν την άνεση να τρέχουν όσο γρήγορα θέλουν.
Στον καταραμένο τόπο … ξαναθυμηθηκες για να διακόψεις αμέσως κάθε σκέψη, αφού άρχισε να λειτουργεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Ο ελληνάρας οδηγός του οχήματος, ούτε που διανοήθηκε να σταματήσει να μη σε βρέξει.
Εσύ πάλι πώς να κάνεις άλμα πάνω από το ρυάκι στην άκρη του δρόμου, που ήδη άρχισε να γίνεται ποτάμι;
Είναι κι αυτές οι εταιρίες που βρήκαν μέρα να σκάψουν.
Ευτυχώς, λίγα βήματα ακόμα και έφτασες.
Δίπλα άλλωστε ήσουν.
Μην κοιτάς που το μυαλό πρόκανε και έτρεξε εξήντα χρόνια.
Τα πόδια ένα τετράγωνο έκαναν όλο κι όλο.
Ε τι, μέσ’ στη βροχή, είσαι για περισσότερα;

Advertisements

4 thoughts on “ταχύτης…

    Darthiir the Abban said:
    Μαΐου 8, 2011 στο 9:54 πμ

    Μπα; Τώρα ασχολείσαι και με χωροχρονικές ανωμαλίες;

    😛

    silentcrossing said:
    Μαΐου 8, 2011 στο 10:15 πμ

    Αναμάρτητες αλήθειες που Κυριακή πρωί πονάνε το στομάχι…

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 11, 2011 στο 1:03 πμ

    darthiir, Όχι. Εκείνες ασχολούνται μαζί μου.
    Και μάλιστα μου δίνουν και προτεραιότητα!!
    🙂 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 11, 2011 στο 1:04 πμ

    silentcrossing καλώς ήλθες από εδώ.
    Η αλήθεια είναι πως τις πιο πολλές φορές το στομάχι έχει ένα θέμα με την αλήθεια..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s