απλές εικόνες μέσα σε ανακατεμένες σκέψεις..

Posted on Updated on

Το ζήλεψες λιγάκι. Ή εν πάση περιπτώσει το σχολίασες με έναν όχι απλώς ουδέτερο θαυμασμό.
Για δες γραφείο! Συνθήκες δουλειάς. Ενώ εμείς..
Εντάξει δεν είχε και κανένα νόημα να συνεχίσεις. Άλλωστε, εσείς, εσύ, έτσι κι αλλιώς είστε εκτός γραφείου πια.
Μπορεί να μην έχετε τη χαρά να χαρίζετε στο βλέμμα ταξίδια πάνω στη γαληνεμένη αγκαλιά του Σαρωνικού, ούτε να ξεκουράζετε το μυαλό παρακολουθώντας τους χαρούμενους περιπατητές της παραλίας, αλλά έχετε άλλα.
Γιατί μιλάς, γράφεις δηλαδή, σε δεύτερο πληθυντικό; Μόνος σου είσαι.
Τα άλλα τα δικά σου είναι πως τώρα μπορείς όποτε θέλεις να είσαι ανάμεσα στο χαρούμενο πλήθος, ή να στέκεσαι και να θαυμάζεις το ηλιοβασίλεμα καθώς ο ήλιος γέρνει πίσω από την Καστέλα.
Χωρίς αυτό να σημαίνει, μικρή διακοπή για να πάρεις μια ανάσα.
Και η ημέρα μεγάλωσε μαζί με τον καιρό που γλύκανε. Και οι άνθρωποι βγήκαν βγαίνουν να συναντήσουν ο ένας τον άλλον.
Πολλές φορές και τον ίδιο τους τον εαυτό.
Τις πιο πολλές φορές …

Όμως, τις έχεις επιθυμήσει αυτές τις εικόνες. Σου έχουν λείψει –φυσικά εσύ φταις γι αυτό– και τώρα που μπορούσες, αν και «λαβωμένος», βγήκες στο πεζοδρόμιο να τις απολαύσεις.
Ο ουρανός μωβ, η θάλασσα καταγάλανη, -μπορεί κι αυτή, σε κάποια σημεία της, να δείχνει την κούρασή της με ένα πιο σκούρο χρώμα-, ο κόσμος περπατάει ή τρέχει στο πεζοδρόμιο.
Μερικές μαμάδες σπρώχνουν τα καροτσάκια με αργούς ρυθμούς. Για να απολαμβάνει η νέα γενιά τις όμορφες εικόνες.
Να τις κατακτά.

Δεν ήταν πολύ ώρα που η συζήτηση κατέληξε στη με βεβαιότητα διαπίστωση ότι στο πρόβλημα που αντιμετωπίζεις είχε συμμετοχή και μάλιστα ενεργή το ποδήλατο.
Μα και τι να έκανα αφού το τρέξιμο μού είναι σχεδόν απαγορευμένο από τους αχίλλειους τένοντες; Γι αυτό άρχισα το ποδήλατο, δικαιολογήθηκες στον εαυτό σου, για να τον ακούσεις να λέει, ε ναι, αλλά το βασικό είναι τα κιλά μου. Αυτά πρέπει να φύγουν από πάνω μου, παρά τον κόπο που έκανα για να τα συγκεντρώσω.
Πάντα προβοκάτορας ο εαυτός σου. Ή απλώς δεν θέλει να σε αποκοιμίζει.
Τα προβλήματα τα ξέρει και δεν του αρέσουν τα πολλά χαϊδέματα.
-Εδώ, σου λέει, να τα αντιμετωπίσεις και άσε τις υπεκφυγές.
-Μα τώρα ξέρεις το πόδι πονάει...
Ναι είδαμε κι όταν δεν πονούσε. Όλο κάτι περίμενες να έρθει και εκείνο δεν ερχόταν. Αμ έτσι όπως το πας, ποτέ δεν θα κουνηθείς, αφού είναι τόσα πολλά εκείνα που, -το ξέρεις άδικα, ματαιοπονείς-, περιμένεις.

Έχεις μια μανία να καταστρέφεις τις ρομαντικές στιγμές.
Γιατί δηλαδή έπιασες την εσωτερική γκρίνια και δεν αφέθηκες να αρμενίζεις μαζί με τα ιστιοφόρα και τα πλοία της γραμμής;
Γιατί δεν μένεις στις σκέψεις που γεννήθηκαν καθώς είδες το τραμ να γλιστράει πάνω στις γραμμές του;
Πόσος κόσμος, πού να πηγαίνει άραγε; Μια βόλτα; Επιστρέφει στο σπίτι μετά από μια κουραστική ημέρα; Θυμάσαι τις δικές σου διαδρομές από το ένα τέρμα στο άλλο, και τις σκέψεις που κατέγραφες καθώς το όχημα περνούσε βιαστικά από γνωστά σου σημεία;
Γιατί δεν χαίρεσαι τη χαρά –να και το … σύστοιχο αντικείμενο! Ω θεέ μου τι κάνει το μυαλό σου πάλι. Ναι παλιμπαιδίζει. Άκου σύστοιχο αντικείμενο. Μετά από τόσα χρόνια, κάθεσαι και σκαλίζεις το … συντακτικό– που ανακάλυψες το νέο σύστημα καταγραφής του χρόνου που υπολείπεται για να επιτρέψουν τα φανάρια τη διάβαση των πεζών;

Διαστροφή.
Κι αν έρθει η πολύ συζητούμενη, έως και με λαχτάρα προσδοκώμενη από «ειδικούς» και τρομολάγνους , -για να δικαιωθούν και να πουν, είδες που τα έλεγα εγώ;- οικονομική κατάρρευση της χώρας; Θα μπορούν όλοι αυτοί να χαίρονται να χαιρόμαστε, αυτά που κάνουν, αυτά που κάνουμε; Σκέψη που εμφανίστηκε απρόσμενα και απολύτως προκλητικά, όπως το συνηθίζουν σχεδόν όλες οι δικές σου αιρετικές σκέψεις.
Ναι είναι διαστροφική αυτή η σκέψη.
Και όλες εκείνες στις οποίες έχεις εκπαιδεύσει το μυαλό σου να γεννάει κάθε που θέλει να απολαύσει αυτά που έχει και όχι να αναζητάει αυτά που δεν έχει.

Το αυτοκίνητο φάνηκε στη γωνιά του δρόμου. Ώρα να φύγεις.
Καιρός να μάθεις να μην αποφεύγεις.
Τις χαρές που υπάρχουν γύρω σου και είναι πρόθυμες να σε βοηθήσουν να τις ανακαλύψεις.
Αρκεί να το θέλεις.

Advertisements

2 thoughts on “απλές εικόνες μέσα σε ανακατεμένες σκέψεις..

    Darthiir the Abban said:
    Απρίλιος 8, 2011 στο 10:38 πμ

    Κι αν δεν έρθει; Τότε τί θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους;

    Sotiris Kanell. responded:
    Απρίλιος 9, 2011 στο 12:17 πμ

    Darthiir ναι. Κι αν δεν έρθει;
    Είναι ένα ερώτημα κι αυτό. Όμως δεν σχετίζεται με τι θα κάνουμε με τους βαρβάρους. Βλέπεις, τόσα χρόνια έχουμε καταφέρει, αν όχι να τους ξεπεράσουμε (σε βαρβαρότητα), να ταυτιστούμε μαζί τους..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s