ημέρες…

Posted on Updated on

Ψηλά στον ουρανό δυο χελιδόνια.
Ζευγάρι θα ‘ναι.
Άνοιξη, μουρμουρίζεις.
Έχει κι ο μήνας είκοσι μία.


Μια σταγόνα βροχής, κάθισε στο χέρι.
Τα χελιδόνια είναι που ξέχασαν
να πετούν χαμηλά
ή των ανθρώπων τα εγκλήματα
ανέβασαν την τροφή στα ύψη;
Και για τα πουλιά.

Τα μηνύματα δεν φτάνουν πια
με των πουλιών τις γλυκές λαλιές.
Και να φτάνουν, εσύ δεν έμαθες να τα ακούς.
Μπορεί γι αυτό να σ’ αγριεύουν.

Ψύχρα. Κρύο μπορείς να πεις.
Καλά που ντύθηκες ζεστά.
Το γκρίζο τ’ ουρανού
αυτό,
και μόνο του,
σου φέρνει ρίγη.

Μπορεί γιατί, τελικά,
τα μηνύματα, που έφτασαν,
δεν ήταν από το στόμα των χελιδονιών
.

Και τώρα τι είναι αυτό που έκανες; Χάθηκε να φτιάξεις τις προτάσεις σου σωστά, ολοκληρωμένα, με νόημα. Με αρχή μέση και τέλος;
Να πεις αυτά που έχεις να πεις, –έστω και να βάζεις ερωτηματικά πρώτα πρώτα σε εσένα- με λόγο απλό;

Μπορεί όμως να φταίει η σημερινή ημέρα.
Παγκόσμια ημέρα του ύπνου κάπου άκουσες πως είναι σήμερα και μια κι είχες την άνεση, είπες να τη γιορτάσεις.
Με ύπνο φυσικά.
Ναι, αλλά από όσο φαίνεται, μέρος του ύπνου, ίσως και το πιο μεγάλο, έγινε με τα μάτια ανοιχτά.
Τα μάτια. Το μυαλό, μάλλον είχε πεισμώσει και αποφάσισε να κάνει έστω και μόνον του γιορτή.

Σίγουρα, το ξέρεις ότι αυτά που γράφεις σήμερα είναι τουλάχιστον παρανοϊκά.
Δεν θέλεις όμως να γράψεις λογικά. Έχεις αρχίσει και φοβάσαι τη λογική. Περισσότερο ίσως από όσο της πρέπει.
Ή λιγότερο από όσα δημιουργεί.

Από το πρωί, καθώς το λες και πιο πάνω, τα πράγματα σαν να τα έβλεπες ζαβά.
Το ζευγάρι των χελιδονιών το είδες να πετά ψηλά, όταν, όπως το συνηθίζεις στην πρωινή τη βόλτα, έστρεψες το βλέμμα σου προς τον καιρό.
Συννεφιά για σήμερα.
Και καθώς φρόντιζες να ανεβάσεις το φερμουάρ της ζακέτας, για να εμποδίσεις τον ψυχρό αέρα να παλέψει στα ίσια με το σώμα.

Με τα πρώτα χελιδόνια απαντηθήκατε πριν μερικές ημέρες στο Σούνιο.
Αυτά, τα σημερινά, ήταν τα πρώτα που καλωσόρισες στη γειτονιά.
Και οι σκέψεις για τον βροχερό καιρό και όλα τα άλλα που έμαθες από τη λαϊκή σοφία, σου ήρθαν στο μυαλό κι αναρωτήθηκες από πότε έπαψαν να ισχύουν. Παλιά δεν έλεγαν και το είχες πολλές φορές πιστοποιήσει πως, όταν πρόκειται να έρθει βροχή, τα χελιδόνια πετάνε χαμηλά, γιατί εκεί βρίσκουν την τροφή τους; Τώρα γιατί είναι εκεί πάνω αυτά;
Πιο ψηλά σχεδόν κι από τους γλάρους που κάνουν την καθημερινή τους βόλτα από τη θάλασσα, προς τους σωρούς των σκουπιδιών στην άκρη της πόλης.

Μαζί με αυτά τα περίεργα στις άκρες του μυαλού, κατέφτασαν και τα άλλα. Εκείνα που δείχνουν οι τηλεοράσεις και οι ανταποκριτές από τα μέτωπα των καταστροφών. Οι αντάρες και οι καταστροφές, που γίνονται στο όνομα της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, με χορηγούς τις εταιρίες πετρελαιοειδών της γειτονιάς.
Μπορεί όλα αυτά να αφήσουν την Άνοιξη να φτάσει κανονικά; Τον ήλιο να λάμπει χαρούμενος; Τα λουλούδια να προσφέρουν τα χρώματά τους στις ζωγραφιές της φύσης;
Γιατί σου έχει καρφωθεί πως, δεν μπορεί, όλο και κάποιες δοκιμές καινούργιων συστημάτων καταστροφής θα γίνουν με αφορμή αυτές τις επιθέσεις;
Κάτι σαν τη χρήση του απεμπλουτισμένου ουρανίου τότε στο Ιράκ και μετά στη Βοσνία…

Και όλα τα άλλα.
Σε επισκέφτηκαν όπως πάντα, ετσιθελικά.
Εκείνα που δεν θα τα δείξει κανείς, δεν θα μιλήσει κανείς γι αυτά, δεν μπορείς και να τα αποτρέψεις.
Δεν μπορείς…

Ναι, και ημέρα κατά του ρατσισμού είναι η σημερινή.
Και Παγκόσμια ημέρα Ποίησης….

Advertisements

4 thoughts on “ημέρες…

    νατασσΆκι said:
    Μαρτίου 22, 2011 στο 6:05 πμ

    αυτές οι «παγκόσμιες» μέρες, πάντα σε αμηχανία με έφερναν… δεν ξέρω γιατί ακριβώς τις χρειαζόμαστε, και το μόνο θετικό τους που βρίσκω είναι μια ευκαιρία υπενθύμισης

    και χρειαζόμουν αφορμή για να καταφέρω να κοιμηθώ, τελικά… 😆

    τα δικά μας χελιδόνια έχουν αρχίσει κιόλας να χτίζουν τη φωλιά τους, όπως κάθε χρόνο
    και λίγο πριν, που γύριζα από το πρωινό περπάτημα, άκουσα τα κοτσύφια -δεν ξέρω αν είναι τα ίδια τα περσινά, αλλά τραγουδάνε το ίδιο όμορφα…

    Η Άνοιξη θα έρθει στην ώρα της -ακόμα κι αν την εμποδίζουν.
    (κι ευτυχώς, ακόμα κι όταν φύγει, είμαι σίγουρη ότι θα ξανάρθει -έτσι έχω κάτι να περιμένω κάθε χρόνο)

    Φιλί
    και του χρόνου λοιπόν 😉

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 22, 2011 στο 8:23 πμ

    Εγώ πάλι με τον ύπνο το παλεύω, αλλά συχνά πυκνά δε με παίζει… :/
    Κι εγώ τον δημοσιογράφο του BBC σκεφτόμουν που κρατούσε περιχαρής ένα κομμάτι πυραύλου στο χέρι και ανατρίχιασα… Δε σκέφτηκε ο χριστιανός τι μπορεί να περιείχε;;;

    Sotiris Kanell. responded:
    Απρίλιος 7, 2011 στο 10:06 πμ

    νατασσΆκι νομίζω ότι γι αυτό καθιερώθηκαν οι παγκόσμιες. Ως ημέρες υπενθύμισης.
    Δεν θα μου φανεί περίεργο όμως αν αποδειχτεί πως στην πορεία άρχισαν να χρησιμοποιούνται και για άλλους λόγους. Όπως για παράδειγμα για διαμόρφωση παγκόσμιας κοινής κουλτούρας. (Όχι απαραίτητα με καλές προθέσεις.)
    Και είναι σίγουρο ότι η Άνοιξη θα ξανάρθει και θα ξανάρθει και θα ξανάρθει. Εκείνο για το οποίο δεν είμαι σίγουρος είναι για το πόσο θα είναι θυμωμένη κάποια από τις επόμενες φορές…
    Καλήμερα
    (με πολλλήηηη καθυστέρηση 🙂 )

    Sotiris Kanell. responded:
    Απρίλιος 7, 2011 στο 10:09 πμ

    Darthiir και εγώ με τον ύπνο δεν έχω κακές σχέσεις. Δεν τον … πολυταλαιπωρώ γενικά!!
    Κοντολογίς συνήθως δεν κοιμάμαι πολύ….

    Μακάρι να ήξερε κανείς τι θα μας προκύψει όταν και όπως «αποκατασταθούν» τα πράγματα, μετά τα όσα γίνονται εδώ γύρω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s