..στιγμή μιας ζωής

Posted on Updated on

Τις δυσκολίες της διαδρομής, τις φαντάστηκες καθώς βγήκες στη μεγάλη λεωφόρο.
Το πρωινό ψιλόβροχο, δεν μπορείς να πεις, σε είχε προετοιμάσει για το τι θα συναντήσεις. Και οι ανακοινώσεις για τις απεργιακές κινητοποιήσεις που συνεχίζονται.
Η ουρά των αυτοκινήτων τεράστια. Μέχρι το επόμενο φανάρι εκατοντάδες τα σταματημένα οχήματα.
Αλλά αυτός ο δρόμος δεν έχει φανάρια…

Στο Σύνταγμα, στο τέρμα του τραμ, ο άνθρωπος που είχε διπλωθεί, έτσι, κατάχαμα, σού φάνηκε σαν να έψαχνε στη γη να βρει τις ρίζες του.
Ανακουφίστηκες όταν είδες ότι ήταν εργάτης που δούλευε στις γραμμές.
Η Ομόνοια όπως πάντα.
Και η Αγίου Κωνσταντίνου. Το ίδιο γκρίζα όπως την άλλη φορά. Όπως κάθε φορά.
Ίσως και περισσότερο, αφού στην προηγούμενη, προστέθηκε και η καινούργια γκριζάδα που εν τω μεταξύ έχει φτιαχτεί..

Δεξιά στην Κουμουνδούρου γιατί χρειάζεται να βρεις χώρο στάθμευσης για λίγο.
Η ψιλή βροχή που συνεχίζεται δυσκολεύει τις κινήσεις και απαιτεί μεγαλύτερη προσοχή.
Και για το οδήγημα.
Στη Σατωβριάνδου αφήνεις αυτόν που έρχεται από αριστερά σου να περάσει και συνεχίζεις προς τη Μάρνη.
Δεν βιάζεσαι.
Φανάρι. Κόκκινο.
Λίγο πριν από τη Βερανζέρου.
Σταματάς ήσυχα περιμένοντας να γίνει πράσινο το φανάρι για να συνεχίσεις.
Και τότε την είδες.
Η ηλικιωμένη, με το Π στα χέρια να τη βοηθά στις κινήσεις της, στάθηκε για λίγο στο τρίστρατο, πίσω από ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο, τέντωσε το σώμα της, ίσως για να ξεκουραστεί από το ίδιο του το βάρος και έστρεψε το βλέμμα προς τη λεωφόρο. Μάλλον θα ζύγιαζε τον κόπο που θα χρειαστεί για να τον διασχίσει περνώντας μέσα από το ποτάμι των αυτοκινήτων.
Μπορεί και να μέτραγε τη δύναμή της, για να αναμετρηθεί με τις δυσκολίες που θα έβρισκε.
Ποιος ξέρει…
Το δικό σου το φανάρι, από τη δική σου την πλευρά, στο κόκκινο, και ο χρόνος επαρκής, έτσι τον έκρινες, για να ψαχουλέψεις τον χώρο με τα πράγματά σου.
Το ήξερες ίσως ότι θα τη συναντήσεις.
Γι αυτό είχες φροντίσει, φεύγοντας από το σπίτι, να έχεις προσθέσει σε ό,τι άλλο χρειαζούμενο και τη μικρή φωτογραφική μηχανή.
Όχι δεν ήταν το Π, που τράβηξε το βλέμμα σου. Ούτε το μπεζ, αντρικό μάλλον, σακάκι που φορούσε πάνω από τη πολύχρωμη, αλλά με διακριτικά γήινα χρώματα φούστα.
Κι όμως, το πρόσεξες κι αυτό, τα χρώματα της φούστας ταίριαζαν με το σακάκι. Λες να μην ήταν αντρικό;
Εκείνο που τράβηξε το βλέμμα σου ήταν η σακούλα με την οποία είχε τυλίξει το κεφάλι για να αποφύγει την υγρασία.
Μια πλαστική σακούλα από το σούπερ μάρκετ, περασμένη έτσι που να καλύπτει όλο το τριχωτό της κεφαλής, αλλά και να μην εμποδίζει την όραση και την ελεύθερη αναπνοή, προστάτευε τη γυναίκα από τις σταγόνες της βροχής.
Το χέρι βρήκε τη μηχανή, την όπλισε, στόχευσε στρέφοντας τον φακό προς το επιθυμητό κάδρο, χωρίς το μάτι να πάψει να στοχεύει στη γυναίκα.
Η εικόνα αποθηκεύτηκε.
Και η στιγμή μιας ζωής.
Ή η ζωή μιας στιγμής;
Το φανάρι, σού έδωσε την άδεια να συνεχίσεις. Αυτοκίνητα άλλα ευτυχώς δεν υπήρχαν πίσω σου ώστε να σε υποχρεώσουν να βιαστείς.
Ξεκίνησες αργά, ελέγχοντας μήπως η γυναίκα ήθελε να περάσει απέναντι, χωρίς να περιμένει τα σήματα.
Δεν ήθελε.
Βγήκες προσεκτικά στη Μάρνη και άφησες το αυτοκίνητο να ακολουθήσει τη ροή των άλλων οχημάτων.
Και το μυαλό να πάρει τον ανήφορο για τις δικές του διαδρομές.
Πώς να ήταν παιδί, άραγε η κυρία που άφησες πίσω σου στηριγμένη στο Π και προστατευμένη από την πλαστική σακούλα;
Τα όνειρά της; Πόσα την πρόδωσαν, πόσα πρόδωσε, πόσους πρόδωσε, πού χάθηκαν, πού χάθηκε;
Στο μυαλό σου έτρεξαν εικόνες νέων κοριτσιών με χαμόγελα ζωγραφισμένα στα πρόσωπα και κορμιά τυλιγμένα με υφάσματα που να τα αναδεικνύουν και αμέσως μετά τη θέση τους πήρε το Π, η σακούλα, το μπεζ σακάκι.
Και η γυναίκα που τα είχε όλα αυτά δικά της.

Το βλέμμα στράφηκε στον καθρέφτη του αυτοκινήτου, ψάχνοντας για μια τελευταία φορά την εικόνα που είχες αποτυπώσει ήδη στο μυαλό. Αδύνατον να τη συναντήσει.
Ένα φορτηγό είχε ήδη διακόψει κάθε επαφή με το παρόν του παρελθόντος.

Στροφή δεξιά για να βρεις να σταθμεύσεις, προετοιμάζοντας την επιστροφή στο προκαθορισμένο σημείο.
Αλάρμ, χειρόφρενο, γύρισμα του κλειδιού για το σβήσιμο της μηχανής του αυτοκινήτου, αλλά όχι και του ήχου του ραδιοφώνου.
Σήμερα έχει απεργία η ΕΡΤ για την άδικη μείωση των μισθών μας, ακούς την ανακοίνωση.
Και πότε μια μείωση είναι δίκαιη, σκέφτεσαι.
Μήπως όταν κονταίνει τα όνειρα και βάζει στα κεφάλια, που τα γεννάνε πλαστικές σακούλες;

Advertisements

2 thoughts on “..στιγμή μιας ζωής

    Orelia said:
    Μαρτίου 18, 2011 στο 6:18 πμ

    η ζωή μιας στιγμής .

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 18, 2011 στο 7:10 μμ

    Orelia, ναι, και έτσι …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s