τι παραπάνω;

Posted on Updated on

Το λες συνέχεια αυτές τις ημέρες.
Δεν γράφεις. Δεν θέλεις να γράψεις. Δεν θέλεις να γράψεις για όσα γύρω σου τρέχουν, έτσι που τρέχουν, προς την κατεύθυνση που τρέχουν.
Τρέχουν αλλά εσύ τα έχεις ανάκατα μπροστά σου.

Ο θάνατος του Ρασούλη και οι δηλώσεις, δηλώσεις, δηλώσεις.
Δηλώσεις, έτσι που να κρατάει ο καθένας ό,τι νομίζει, να φτιάχνει τη δική του ιστορία, να βάζει και το δικό του πορτραίτο σε πράγματα που δεν κατάλαβε, δεν καταλαβαίνει, τα θέλει να είναι αλλιώς.

Ο σεισμός στην Ιαπωνία που τείνει να ξεχαστεί γιατί το τσουνάμι έδειξε πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος.
Και οι ευκαιρίες για κέρδη που ήδη έχουν αρχίσει να σκέφτονται, αυτοί που πάντα τους εκεί έχουν το μυαλό τους.
Το ότι ο κόσμος όλος κουνήθηκε και οι προετοιμασίες θα πρέπει, για να μη θρηνήσουμε και άλλα θύματα, να γίνουν από τώρα, από εχτές, είναι κάτι που ήδη έχει καταπλακωθεί από τις περισπούδαστες αναλύσεις των ειδικών που φτάνουν να κρίνουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν αυτοί που βρίσκονται στον τόπο της καταστροφής τα προβλήματα, δίνοντας συμβουλές μέσα από την ασφάλεια που παρέχουν τα τηλεοπτικά στούντιος, εδώ, χιλιάδες χιλιόμετρα από τον τόπο, που υπάρχει το πρόβλημα.
Και δεν διανοούνται να προτείνουν μέτρα για την περίπτωση που το πρόβλημα μετακινηθεί από εκεί που είναι..
Τα προβλήματα, και αυτά, είναι των άλλων. Ας τα λύσουν μόνοι τους.

Η κατάργηση και συγχώνευση των σχολείων. Με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, όπως κι αν γίνεται, όσες και όποιες Θερμοπύλες λέει ότι τάχθηκε να φυλάει ο καθένας.
Και εδώ τοποθετώντας τον εαυτό του στο πορτραίτο που θέλει ή ονειρεύεται να κρεμάσει στο σαλόνι.
Του σπιτιού του ή ακόμα καλύτερα της Ιστορίας.

Η επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου. Τα επιτόκια. Μικρά, μεγάλα αδιάφορο. Έτσι κι αλλιώς άγνωστες έννοιες σε αυτούς που θέλουν να δείχνουν ότι τα «παίζουν στα δάχτυλα».
Τα χρήματα που δεν θα φτάσουν για να καλύψουν το χρέος ποτέ..
Οι συζητήσεις και οι ανόητοι επιμερισμοί και καταλογισμοί ευθυνών.
Συγκρούσεις με εκδηλώσεις πρωτοεφηβικών παρορμήσεων. Ποιος την έχει πιο μεγάλη.
Ποιος τους ακούει όλους αυτούς.
Πώς εκπαιδεύονται να αντιδρούν, όσοι ανακαλύπτουν ότι πήρανε την ζωή τους λάθος, αλλά δεν θέλουν να την αλλάξουν; Σε ποια όνειρα πιστεύοντας, σε τι ελπίδες προσκολλημένοι;

Τρομοκρατία κατά παραγγελία. Για να υπάρξει άλλοθι στην αλλαγή της ματιάς.
Πού να ξέρουν ότι η φύση είχε αποφασίσει άλλα;

Κασέτες, ποδόσφαιρο, στημένα μάτς, στοίχημα, όνειρα να λύσει ο καθένας το οικονομικό πρόβλημα κατά προτίμηση χωρίς να κουραστεί,.
Και όπως πάντα μερικοί το λύνουν. Έτσι κι αλλιώς θα το έλυναν. Με στημένα ή με όπλα. Αδιάφορη η επιλογή.
Στα γήπεδα η Ελλάδα πάντα αναστέναζε. Είτε με τον Διακογιάννη, είτε με τον Γκάλη, είτε μέσα από τους στίχους του Σαββόπουλου.

Από κοντά σε όλα αυτά ο δικός σου μικρόκοσμος.
Οι σακούλες που μεγαλώνουν κάτω από τα μάτια, το βάδισμα που γίνεται πιο βαρύ, αποφάσεις που αργούν να υλοποιηθούν ή δεν υλοποιούνται ποτέ, θέλω που συγχωνεύονται με τόσα μπορώ, δυσπιστία δυσπραγία, αναμονές, απογοητεύσεις, προσδοκίες, φόβοι, φοβίες.

Κάνεις καλά που δεν θέλεις να γράφεις.
Κάνεις καλά που αφήνεσαι να ταξιδεύεις ακόμα και προς τα βράχια.
Τι παραπάνω μπορείς να πάθεις από το να εξωκοίλεις προσκρούοντας στους βράχους του δικού σου σύμπαντος;

Advertisements

4 thoughts on “τι παραπάνω;

    silia said:
    Μαρτίου 17, 2011 στο 7:26 μμ

    «Κάνεις καλά που δεν θέλεις να γράφεις» .
    ————————
    Όχι , δεν κάνεις καλά .
    .
    .
    «Κάνεις καλά που αφήνεσαι να ταξιδεύεις ακόμα και προς τα βράχια . Τι παραπάνω μπορείς να πάθεις από το να εξωκοίλεις προσκρούοντας στους βράχους του δικού σου σύμπαντος;»
    —————————-
    Ούτε σ’ αυτό κάνεις καλά …
    Το παραπάνω που μπορείς να πάθεις , είναι να «χάσεις» και το καράβι σου … Κι αυτό είναι κακό .
    Ε , καπετάνιε ;

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 18, 2011 στο 5:55 μμ

    Να πέσεις πάνω στο πυρηνικό εργοστάσιο που εγκατέστησαν εκεί κάποιοι καταπατητές!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 18, 2011 στο 7:10 μμ

    Silia μου, ευχαριστώ, αλλά δεν ξέρω πια τι είναι καλό.
    Δεν ξέρω και προς τα πού πηγαίνω….
    Και, δεν είναι πρόκληση, φοβάμαι πως δεν ξέρω και τι θα γίνει αν «χάσω» και το καράβι…
    Ας είναι…
    Ίδωμεν…

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 18, 2011 στο 7:11 μμ

    darthiir το ξέρεις καλά, ότι εκεί δεν σε αφήνουν καν να σκεφτείς να πλησιάσεις.
    Βλέπεις, έχουν καταπατήσει πολλές ζώνες της περιοχής …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s