καθημερινές σκέψεις, προκαλύμματα ….

Posted on Updated on

Μια γλυκιά ανοιξιάτικη δύση του ήλιου.
Βγήκες εκών άκων στους δρόμους, αλλά, πρέπει να το παραδεχτείς, δεν σου κακοφάνηκε.
Όχι πολύ τουλάχιστον.
Μερικά τσιροπούλια, καλοί τραγουδιστάδες όμως έμοιαζαν, έπαιζαν ανάμεσα στα κλαδιά της ελιάς.
Μια από εκείνες που, χρόνια πολλά πριν, φυτέψατε στο πεζοδρόμιο.

Οι διαδρομές σου όμως, όλο και μικραίνουν. Είναι κι αυτός ο πονοκέφαλος που εμφανίζεται απρόσκλητα, ευτυχώς όχι τόσο έντονος ώστε να σου απαγορεύει να παρατηρείς.
Και να σκέπτεσαι.

Τα αυτοκίνητα στη γειτονιά όλο και πληθαίνουν, μονολόγησες καθώς σε δυσκόλεψαν στη διαδρομή σου…
Σχεδόν κάθε ημέρα πια, είναι γεμάτο το δικό σας πεζοδρόμιο με σταθμευμένα αυτοκίνητα.
Πού να είναι οι οδηγοί τους;

Το βλέμμα πλανάται τριγύρω.
Κοιτάζεις τους ανθρώπους που περνούν στο δρόμο. Απλοί συνηθισμένοι άνθρωποι, ο καθένας ακολουθεί το σενάριο της δικής του ιστορίας.
Μπορεί και να είναι όλοι πρωταγωνιστές στο ίδιο σήριαλ, αλλά είναι περισσότερο από σίγουρο ότι αυτό δεν το ξέρουν.
Δεν το ξέρετε δηλαδή.
Ούτε κι εσύ γνωρίζεις τι σε συνδέει με τον καθένα από αυτούς.
Και δεν μπορείς να κοιτάξεις στις τελευταίες σελίδες. Αν είχες να κάνεις με μυθιστόρημα δύσκολα θα είχες αποφύγει το ξεφύλλισμα των σελίδων του τέλους.
Και αυτό το τελευταίο που σε έχει πιάσει…
Με δυσκολία δέχεσαι να παρακολουθήσεις τηλεοπτική σειρά που ψυχανεμίζεσαι ότι ο συγγραφέας της θα ανατρέψει το επιθυμητό για σένα status.
Ναι, έμμεσα πλην σαφώς το ομολογείς. Πολλές από τις ώρες σου, αφήνεις να στις κλέβει η τηλεοπτική εικόνα. Το συγχωρείς όμως. Ακόμα δεν έχουν παρέλθει οι έξι μήνες…
Αρνείσαι να δεχτείς ότι θα επικρατήσουν καταστάσεις, που θα φέρουν σε δύσκολη θέση τους τηλεοπτικούς ήρωες.
Που θα τους καταβάλλουν ψυχικά και θα ανατρέψουν τα καθημερινά τους όνειρα.
Τέτοια ταύτιση πια;
Και δεν είναι καθόλου παράξενο αυτό, αν θέλεις να το παραδεχτείς.
Όλη η κατάσταση που βίωσες το τελευταίο μεγάλο διάστημα, μπροστά σε τέτοιες καθημερινές ανατροπές σε έφερνε, που εσύ δεν ήθελες πια να αντιμετωπίσεις.
Όχι, δεν είναι άσχετος ο παραλληλισμός.
Το προ ημερών μήνυμα, σε έφερε ξανά μπροστά στα ίδια διλήμματα, που θέλησες να βγάλεις από τον οπτικό σου ορίζοντα.
Και η τηλεφωνική επικοινωνία, σου ξαναθύμισε ότι υπάρχει αδυναμία κατανόησης.
Αλλού βρίσκεσαι, άλλα λες, άλλα λένε.
Είναι άλλες οι σκέψεις και οι ιδέες οι δικές σου και άλλα τα όνειρα και τα θέλω, των υπολοίπων.

Νάτο πάλι το υπαρξιακό ερώτημα.
Έχεις το δικαίωμα να ανοίξεις τις πόρτες του μυαλού σου φέρνοντας σε κοινή θέα και κοινοποιώντας τις δικές σου απόψεις; Κι αν αυτές είναι σε πλήρη αντίθεση με τα όνειρα των άλλων; Αν η δική τους ευτυχία χτίζεται πάνω σε αυτά που εσύ λες ότι θα πρέπει να ξεθεμελιωθούν;
Αφού οι δικές σου ιδέες δεν έχουν να κάνουν πια με το δικό σου καθημερινό γίγνεσθαι, αλλά αφορούν στις ζωές των άλλων, εσύ τι θέλεις να ανακατευτείς;
Κι από την άλλη όμως, αν αυτά που εσύ βλέπεις, κοινοποιώντας τα, ίσως δεν τους σώσουν όλους, αλλά έστω μερικούς από αυτούς που έτσι κι αλλιώς ταξιδεύουν προς τον γκρεμό τους προφυλάξουν, έχεις το δικαίωμα να μη μιλάς;

Ωραία επιχειρήματα έχεις εφεύρει για να συνεχίσεις το ταξίδι σου στην απραξία, θα σου πει ο εαυτός σου, αλλά, κι αν εσύ του ζητήσεις την άποψή του για το δέον γενέσθαι, το ξέρεις, θα εισπράξεις ένα ανασήκωμα των ώμων και μια απάντηση που πάνω κάτω θα λέει, αυτά είναι δικά σου θέματα, αντιμετώπισε τα μόνος σου.

Ο ήλιος χάθηκε πίσω από το απέναντι βουνό.
Το σκοτάδι σε λίγο θα καλύψει την περιοχή και τα φώτα της πόλης θα φτιάξουν τη δική τους εικόνα.
Κι εσύ θα ξαναβγείς στον δρόμο κατά πώς το συνηθίζεις.
Ενδιάμεσα θα έχεις πάλι επιλέξει να δεις εικόνες από τα πέρατα της γης, αλλά και από τις δίπλα γειτονιές. Θα έχεις ακούσει τα νέα των οκτώ, θα έχεις θυμώσει ή θα έχεις απογοητευτεί.
Δύσκολο να έχεις νιώσει δικαίωση.
Θα έχεις επιχειρήσει να αναμορφώσεις τη στάση σου, απέναντι σε αυτά που προσδοκάς για το άμεσο, αλλά και το απώτερο μέλλον.
Δύσκολο να το κατορθώσεις και αυτό…

Και ως τότε, είπες να υποχρεώσεις τα δάχτυλα να δείξουν, σε σένα τουλάχιστον, την κοψιά όλων αυτών που τρέχουν μέσα στους νευρώνες του μυαλού σου.
Όχι ότι είναι και τίποτα σπουδαία δηλαδή.
Μικρές καθημερινές σκέψεις είναι, που, πιο πολύ, τις χρησιμοποιείς σαν προκάλυμμα απόκρυψης της πραγματικότητας, ίσως και για να ξεκουράσεις, -έτσι λες όταν σε πιάνουν τύψεις για την απραξία-, τη διάθεσή σου από τα πολλά και απανωτά διλήμματα που αντιμετώπιζες μέχρι πρόσφατα.
Μπορεί και για να τα ξορκίσεις, ώστε να μη τα ξαναβρείς μπροστά σου.

Advertisements

2 thoughts on “καθημερινές σκέψεις, προκαλύμματα ….

    ο δείμος του πολίτη said:
    Μαρτίου 16, 2011 στο 11:14 πμ

    Μπήκε η άνοιξη. Επιτέλους. Ο ήλιος λάμπει, η ομίχλη ομορφαίνει το τοπίο…

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 18, 2011 στο 7:08 μμ

    δείμε του πολίτη, Έρχεται, το έχει αποφασίσει μεν, αλλά ακόμα δεν είναι εδώ.
    όχι πλήρως τουλάχιστον…
    Θα έρθει όμως..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s