καρφιά…

Posted on Updated on

Η παντόφλα στο πόδι κοντεύει να γίνει το «καλό» σου παπούτσι.
Γιατί να φορέσεις και άλλα μέσα στο σπίτι;
Και όταν βγαίνεις όμως έξω, πάλι μαλακά παπούτσια ζητάς.
Πού να αντέξουν τα πόδια την ταλαιπωρία ενός δύσκολου παπουτσιού.
Αν μάλιστα είναι και από αυτά της τελευταίας τεχνολογίας με την αερόσολα, ακόμα καλύτερα.

Βλέπεις, τα τελευταία χρόνια, τα άλλα τα κοινά παπούτσια, μέρος της καθημερινής στολής εργασίας, σε χτύπαγαν στη μέση.
Και στο κου ντε πιε σε πέθαιναν, αν τύχαινε να μην έχουν κορδόνια, αλλά εκείνα τα σκληρά λάστιχα.

Τώρα το μυαλό, -μα τι έχει πάθει αυτόν τον καιρό και κάνει διαδρομές προς τα πίσω; επειδή είναι πιο εύκολο να θυμάται, από το να προβλέπει και πονάει λιγότερο από ότι όταν ονειρεύεται;- ψάχνει την παπουτσοθήκη των περασμένων χρόνων.
Πώς αυτό; Πάλι έτσι χωρίς αφορμή κάνει τα άλματά του;
Έτσι που το στέλνει τόσες φορές η χαοτική εξίσωση που πάει και λύνει;
Όχι. Τούτη τη φορά είχε αφορμή.
Όσο και να ακουστεί περίεργο, ένας στίχος το έστειλε σε αυτές τις διαδρομές.
Ένας στίχος από ποίημα του Λειβαδίτη.
Ένας στίχος που μιλούσε για τα καρφιά στις σόλες των παπουτσιών. Οι εκπομπές της τηλεόρασης μπορεί να σε οδηγούν και σε τέτοιους συνειρμούς.
Οι εικόνες από την πορεία του Ποιητή ξαναέχτιζαν την εποχή της αντίστασης, του εμφυλίου και των χρόνων των μετεμφυλιοπολεμικών συγκρούσεων και ανατροπών, το δικό σου το μυαλό, άνοιξε για άλλη μια φορά τη δική του παράλληλη κουβέντα με τον εαυτό σου.

Πόσο άλλαξε και το περπάτημα ακόμα; Ποιος θυμάται τα προβλήματα με τα πονεμένα από τα παπούτσια πόδια;
Μήπως τώρα γίνεσαι κι εσύ υπερβολικός, ακόμα και υπερφίαλος; Είσαι σίγουρος πως όλα τα πόδια έχουν παπούτσια να ντυθούν;
Πόσες φορές τα πόδια δεν ήταν πληγιασμένα, όχι από την ξυποληταρία, συνηθισμένη κυρίως το καλοκαίρι στα μικράτα σου, αλλά από ένα καρφί που είχε μπει στραβά στη σόλα από τον παπουτσή που είχαν πάει για επιδιόρθωση…
Πόσες φορές το αίμα δεν γέμισε το παπούτσι, όχι από τις φουσκάλες που είχαν τα πόδια, αλλά από τα στραβωβαλμένα καρφιά στις σόλες.
Και στα τακούνια κάποιες φορές.
Φουσκάλες στα πόδια; Ε ναι. Συνηθισμένες.
Στενά βλέπεις τα παπούτσια γιατί όσο και να τα έπαιρναν οι γονείς ένα δυο νούμερα μεγαλύτερα-θα μεγαλώσει το πόδι του παιδιού- το πόδι μεγάλωνε ακόμα πιο πολύ.

Κάποτε εμφανίστηκαν και τα ραφτά. Παπούτσια δηλαδή, που οι σόλες δεν στερεώνονταν με ψαρόκολλα και καρφιά, αλλά ο κατασκευαστής είχε ράψει τις σόλες με το υπόλοιπο σώμα τους.
Μη φανταστείς. Ούτε αυτά ήταν στέρεα. Από το πολύ περπάτημα οι κλωστές κόβονταν και τότε η σόλα με το υπόλοιπο παπούτσι έκοβαν τις διπλωματικές τους σχέσεις και τα παπουτσωμένα πόδια μπορούσαν να χαμογελούν.
Αλήθεια, πώς και τα έχεις σπρώξει όλα αυτά τόσα βαθειά;
Μαζί με πόσα άλλα;
Και να πεις ότι έλειπαν οι παραστάσεις;
Εκείνο το τραγούδι του Χατζή, ήμουνα στα Πετράλωνα/ πατούμενα εμπάλωνα/.. /Μα τώρα τα καρφιά μου/ Όχι για τα πατούμενα/ Μα ίσια στη καρδιά μου
το έχεις τόσες φορές τραγουδήσει…
Και κατά καιρούς είχες ταυτιστεί…

Όλα τα ανέτρεψαν τα τελευταίας τεχνολογίας.
Όλα τα ανατρέπουν οι νέες τεχνολογίες.
Και από τα παπούτσια, που σήμερα σε έπιασε να θυμηθείς, έβγαλαν εντελώς τα καρφιά και τώρα φτιάχνονται πρεσαριστά.
Τουλάχιστον δεν ξεκολλάνε εύκολα οι σόλες.

Ναι, αλλά ούτε τα παπούτσια χαμογελούν…

Advertisements

4 thoughts on “καρφιά…

    silia said:
    Μαρτίου 10, 2011 στο 1:43 πμ

    Μαλακώνουν τα παπούτσια …
    Μαλακώνουν οι μπουκιές μας …
    Αναγκαστικά.
    Όμως συνάμα, μαλακώνουν και τα «αγρίμια» μέσα μας … Και γινόμαστε πιο τρυφεροί σαν άνθρωποι . Τώρα, καλό είναι αυτό;… κακό είναι ;…
    Θα το μάθουμε, σιγά-σιγά …
    Καλό ξημέρωμα Σωτήρη.

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 10, 2011 στο 1:56 πμ

    Silia Αναπόφευκτα μαλακώνουμε.
    Ίσως και πάνω από το κανονικό κάποιες φορές, αλλιώς πώς να εξηγήσεις τις διαδρομές του μυαλού, από την ποίηση στις σόλες των παπουτσιών;
    Από την άλλη, σκέπτομαι πως, ίσως αν το άκουγε ο ποιητής να γινόταν ευτυχισμένος γιατί κι αυτός αυτό επεδίωκε…
    Ποιος ξέρει…

    Καλό ξημέρωμα Silia

    marilia said:
    Μαρτίου 12, 2011 στο 12:19 πμ

    Για τα παπούτσια δεν ξέρω, αλλά εγώ χαμογελώ κάθε φορά που βλέπω ποστ σου!

    Θνουποφιλί τόοοοοοοοοοοοοοοθο! 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 12, 2011 στο 12:39 πμ

    marilia μου…. χμμ
    δηλαδή το αν θα χαμογελάς ή όχι εξαρτάται από τα δικά μου κείμενα ε;
    Βαρύ το φορτίο και μεγάλη η πρόκληση, αλλά μπορώ να σε αφήσω χωρίς χαμόγελο; 😉

    Υπόθχομαι ότι θα το φρονίθδω εφεκθήθ..
    θνουποφιλάκι μεγααααλοοοο :)))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s