διολισθήσεις..

Posted on Updated on

Τις υπόγειες διαβάσεις στους δρόμους, συνήθως τις προσέχεις. Ιδίως όταν ρίχνει χιονόνερο και η γλίτσα του δρόμου μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποχρεώσει το όχημα να αποκτήσει αυτόνομη κίνηση.
Εδώ πάντως δύσκολα θα μιλήσεις για απελευθέρωση.
Μιλώντας για το όχημα.
.

Τις διαβάσεις που κινείται το μυαλό συνήθως δεν τις ορίζεις.
Υπογείως υπεργείως πλαγίως ή ανάστροφα εκείνο κάνει τα δικά του. Tις δικές του αυτόνομες κινήσεις. Τις δικές του διαδρομές τα δικά του άλματα τις δικές του καταδύσεις στους ωκεανούς της σκέψης.
Όσο και να θέλεις να το ορίσεις -όχι ότι σε πιάνει και μεγάλη πρεμούρα πια. Το συνήθισες και το έχεις πάρει απόφαση- εκείνο θα κάνει τα δικά του και θα λέει τα δικά του.
Πολύ που το νοιάζει αν θέλεις εσύ να τα ακούσεις…
Γι αυτό, ούτε και για το μυαλό μιλάς για απελευθέρωση.
Αυτόνομο ήταν και παραμένει.

8 Μαρτίου σήμερα.
Η ημέρα της γυναίκας, ακούς να λέει η εκφωνήτρια -ή τώρα τη λένε παραγωγό;- του ραδιοφωνικού σταθμού καθώς εσύ, οδηγώντας, βρίσκεσαι κάτω από τη γέφυρα της μεγάλης λεωφόρου.
Σαν σήμερα, σκέφτεσαι εσύ τα δικά σου και αμέσως, ακαριαία, πριν προλάβει η γλώσσα να ανακοινώσει, τι, σαν σήμερα, το μυαλό γλυστράει στις τηλεφωνικές επικοινωνίες.
Να τηλεφωνήσω να το πω στη … διακοπή.
Με εκείνο το ξέπνοο, ψιθυριστό, όπως αν ήταν ήχος που απλώς είχε πάρει φόρα και ήθελε να ακουστεί για να μην αφήσει ημιτελή τη φράση, αν και δεν είχε νόημα πια, δεν θα το θυμηθεί, συνέχισε…

Προσοχή στο φανάρι στο τέλος της ανηφόρας που γλιστράει. Πράσινο. Ξεκίνα. Στροφή δεξιά.

Η γλώσσα ανακοινώνει την πρώτη σκέψη, και δίνει τις τυπικές πληροφορίες, το μυαλό όμως έχει ξεκινήσει πια τις δικές του δαιδαλώδεις διαδρομές.
Ποιος δεν θα το θυμηθεί; Αφού ήδη εδώ και έξι μήνες είναι εκεί, μαζί.
Τι; Σε ποιον να το πεις; Εντάξει υπάρχει και ο άλλος αδελφός, αλλά εσύ δεν θυμήθηκες αυτόν.

Εδώ και έξι μήνες συναντήθηκαν.
Αν δηλαδή συναντώνται όσοι φεύγουν οριστικά..
Και πόσα είναι τα άλλα; Τα ενδιαμέσως, διηνυθέντα χρόνια;
Δεκαπέντε…
Ε ναι. Τώρα το μυαλό άρχισε και κάνει τα δικά του.
Πλήρης η ανεξαρτησία από τον λόγο που υπηρετεί η γλώσσα.
Ταξίδια σε εποχές ξεχασμένες, διαδρομές σε αποθήκες με αραχιασμένες θύμησες, ποιο έργο παιζόταν; Σιγά που το έχεις ξεχάσει. MASH. Και είχαν πάει να το δουν. Και δεν είχες πάει εσύ.
Αλήθεια εσύ πού ήσουν; Πρώτη φορά αναρωτιέσαι. Είχες μείνει σπίτι να διαβάζεις γιατί εσύ είχες ακόμα εξεταστική;
Τόσα πολλά η μνήμη δεν θέλει να τα φανερώσει.
Είναι αλήθεια τα πιο πολλά που η μνήμη κρατάει σε εφτασφράγιστο κουτί.

Χιονόνερο είναι αυτό απέξω. Δεν είναι χιόνι. Δεν έφτασε το χιόνι ακόμα έως εδώ.
Το απόγευμα ίσως χιονίσει. Το λένε από εχτές οι ειδήσεις.
Ευτυχώς όμως, ο δρόμος δεν γλιστράει…
Το μυαλό; Αυτό έτσι κι αλλιώς, ό,τι και να κάνεις, τις διαδρομές του δεν μπορείς να τις απαγορεύσεις.
Ούτε να τις καθορίσεις.

Πριν από σαράντα χρόνια ακριβώς, σαν σήμερα, έφυγε από τη ζωή ο πατέρας.
Πριν από έξι μήνες έφυγε η αδελφή στην οποία άρχισες το πρωί να σκέφτεσαι να τηλεφωνήσεις, για να μη ξεχάσει…
Πριν από δέκα έξι χρόνια, τέτοιες ημέρες, η μάνα ανακάλυψε πως οι δρόμοι της θα τελείωναν σε έξι μήνες.

Σήμερα είναι η γιορτή της Γυναίκας.
Χιόνισε κιόλας στην Αθήνα.
Για πρώτη φορά εφέτος…

8 Μαρτίου 2011

Advertisements

2 thoughts on “διολισθήσεις..

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 9, 2011 στο 9:54 πμ

    Εδώ πάντως ο δρόμος γλιστρούσε νωρίτερα…
    Αλλά το μυαλό γενικότερα γλυστράει συνεχώς!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 10, 2011 στο 12:42 πμ

    Darthiir ναι. Τελικά το έχουν αυτό το κουσούρι τα μυαλά.
    Γλιστράνε, έτσι… χωρίς λόγο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s