Παράλληλα

Posted on Updated on

Η βόλτα δεν είναι βόλτα. Υποχρέωση είναι.
Αυτή η συγκεκριμένη. Τότε που έχει βραδιάσει αρκετά και λίγο πριν τελειώσουν οι ειδήσεις της τηλεόρασης.
Και τι να μάθεις από αυτές πια; Αφού ό,τι είναι πολιτικά ορθόν -και επιθυμητόν- σερβίρουν
Κι απόψε όλα στη σειρά τους.
Μπουφάν, γιατί θα κάνει λέει κρύο, -δεν έκανε- παπούτσια αθλητικά, γιατί τα πόδια γέρασαν και έχουν την τάση να μεταφέρουν τους κραδασμούς στη μέση αμέσως, οπότε εκείνη διαμαρτύρεται έντονα και το λουρί στο χέρι.
Όχι εκείνο από το τρεις και του λουρί της μάνας. Το άλλο.
Του σκύλου
.
Ε φυσικά και ο σκύλος στην άκρη του.
Είπαμε είναι απόκριες, είπαμε να γίνεις καρνάβαλος, αλλά τόσο. Μη σε πάρουν και για αποδράσαντα τρόφιμο του Δρομοκαϊτειου με ειδικότητα περιπατητή, που προχωράει κρατώντας το λουρί του σκύλου χωρίς τον σκύλο.
Άλλωστε τον καρνάβαλο τον έκαψαν πριν από λίγο.

Ο ουρανός νεφοσκεπής, τα φώτα του δρόμου με τις πορτοκαλί αποχρώσεις από τις λάμπες νατρίου, η κίνηση στο δρόμο λιγοστή.
Όχι ότι και στα κανονικά του έχει πολύ περισσότερη κίνηση ο δρόμος.

Η συνήθως βαριεστημένη διαθεσή σου, νιώθει να προκαλείται από ήχους που δεν συνηθίζονται.
Δεν συνηθίζονται τουλάχιστον τέτοια ώρα, τέτοια ημέρα.
Για την ημέρα, Κυριακή και δη Κυριακή των απόκρεω, μπορεί και να μην είναι αλήθεια, αλλά όπως και να έχει τόσο εσύ όσο και η διάθεσή σου, δεχτήκατε πρόκληση.
Το βλέμμα στράφηκε προς την πηγή της πρόκλησης.
Το σκοτάδι του δρόμου δεν εμπόδισε το βλέμμα να σταθεί πάνω στην ομάδα που είχε καταλάβει το οδόστρωμα και χόρευε!
Χορός μέσα στη μέση του δρόμου!
Τα λίγα αυτοκίνητα είτε ήταν ακινητοποιημένα, είτε έστριβαν λίγο πιο πριν.

Χαμογέλασες.
Θα πάω προς τα εκεί να δω, σε έσπρωξε ο με διάθεση ολίγου κοινωνικού ελέγχου εαυτός σου.
Έχω ακούσει και άλλες φορές παιδιά να κάνουν πάρτυ, και οι νεανικές φωνές έχουν γεμίσει με χαρούμενες νότες όλες τις γωνιές της γειτονιάς, σκέφτηκες, αλλά χορό στο δρόμο; Πότε ήταν που βγήκαν οι τελευταίοι να χορέψουν σ’ αυτόν τον δρόμο;
Το ερώτημα μόνον ρητορικό δεν ήταν και η απάντηση καθόλου δύσκολη για σένα.
Τις εικόνες τις έχεις ζήσει άλλωστε.
Πότε; Περισσότερο από μισό αιώνα πριν.
Τους θυμάσαι σαν και τώρα όλους συγκεντρωμένους αρχικά στη βεράντα και στο σαλόνι, να έχουν ξεκινήσει από νωρίς το τραγούδι και το ποτό.
Κάποια στιγμή, τον θυμάσαι καλά, ήρθε και ο κουμπάρος από το Κορωπί φέρνοντας μαζί και το κρασί του. Από αυτό που είχατε πάει να πατήσετε τα σταφύλια μετά τον τρύγο. Πρώτη σου φορά που τύχαινες σε τέτοια διαδικασία και μέχρι τώρα τελευταία.
Τους θυμάσαι όλους, γιατί όλοι τους ήταν δικοί σου συγγενείς. Πρόσωπα αγαπημένα, που τα πιο πολλά δεν υπάρχουν πια.
Τους θυμάσαι να πίνουν να τραγουδούν και να χορεύουν κάτω από τους ήχους των τραγουδιών που οι ίδιοι έλεγαν και συνόδευαν με παλαμάκια ή με κουτάλια και χτύπους σε ποτήρια.
Τους θυμάσαι να αισθάνονται πως δεν τους χωράει το σπίτι και η αυλή και να ξεχύνονται στο δρόμο για να μοιράσουν την καλή τους διάθεση στους λιγοστούς γείτονες και τους ελάχιστους περαστικούς.
Κοίτα τι θυμάσαι. Η μαμά της προχτεσινής ξανθούλας, νέα και ανύπαντρη τότε, -και αρκετά φαρμακόγλωσσα- περνώντας ανάμεσα στους διασκεδαστές είχε σχολιάσει: μμμ η οικογένεια Χωραφά! -από την οικογένεια που παρουσίαζαν στα αναγνωστικά βιβλία της εποχής.

Πλησίασες στην ομάδα που χόρευε στο δρόμο. Τη μουσική σαφώς και μπορούσες να την ξεχωρίσεις. Kαι να την αναγνωρίσεις φυσικά.
Billie Jean από τον Michael Jackson.
Οι σκιές του δρόμου και τα φώτα από την κολόνα της ΔΕΗ, δεν σου άφηναν αμφιβολία.
Η ομάδα χόρευε και χόρευε καλά. Με χορογραφία.
Τα πρόσωπα βαμμένα και τα ρούχα με επιτήδευση κομματιασμένα.
Το τριπόδι με την μηχανή βίντεο επάνω σε έκανε να θυμώσεις με τον εαυτό σου που βγήκε χωρίς κάποια από τις φωτογραφικές μηχανές σου.
Γιατί; για να απαθανατίζεις τους σκύλους σου στις διαδρομές τους;

Πλησιάσες περισσότερο. Ο σκύλος είχε αντιρρήσεις, η δική σου περιέργεια, του τις έκαμψε.
Η διαπίστωσή ότι επρόκειτο για ομάδα που έκανε παράσταση δρόμου και όχι νέοι και νέες που έβγαλαν τη χαρά από το σπίτι τους στο δρόμο για να τη μοιραστούν με τους γείτονες, αρχικά έκαμψε τον ενθουσιασμό σου, δεν σε απέτρεψε όμως από τη συνέχιση της παρακολούθησης, αλλά και τους παραλληλισμούς με τις εικόνες που είχαν ορμήσει στο μυαλό σου.

Το Billie Jean έδωσε τη θέση του στο Thriller και οι δικές σου εικόνες ξεχύθηκαν στον χωμάτινο τότε δρόμο για να δεις πώς το τρίβουν το πιπέρι.
Ναι, Κυριακή της Αποκριάς ήταν και τότε. Το θυμάσαι πολύ καλά.
Θυμάσαι θείες και θείους να σκάνε στα γέλια, να τραγουδάνε και να τρίβουν τον … πισινό τους στο χώμα, ενώ όταν τη σκυτάλη πήρε η θεία η Κρυσταλλία -αδελφή της γιαγιά σου- χορεύοντας τον Μεμέτη με αρκετά σατιρική διάθεση, ο κύκλος γύρω της έγινε μεγάλος και τα επιφωνήματα σχεδόν διθυραμβικά.
Χόρευε εξαιρετικό ζεϊμπέκικο η θεία.

Η ομάδα μπροστά σου συνέχισε να κινείται στους ρυθμούς του thriller, καθώς η άλλη ομάδα μέσα στο μυαλό σου παρακολουθούσε και αποθέωνε τη σατιρική μίμηση του ασήκωτου ζεϊμπέκικου.

Η παράσταση των παιδιών τελείωσε. Ευχές από τα γύρω μπαλκόνια, να μας ξανάρθετε, λίγες πληροφορίες για το ποιοι τελικά ήταν, ικανοποίηση της απαίτησης του σκύλου για συνέχιση της βόλτας.

Στα λίγα ακόμα βήματα το μυαλό αφέθηκε ελεύθερο να κάνει τις δικές του διαδρομές. Όπου εκείνο ήθελε.
Από αύριο αρχίζει η Σαρακοστή.
Απόψε άφησέ το να διασκεδάσει…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s