στην πρωινή βόλτα…

Posted on Updated on

Νάτος πάλι, για την πρωινή βόλτα με τον σκύλο του..
Γέρασε.
Και ο σκύλος του.

Σκέψεις για σένα, που αποδίδεις στους άλλους, καθώς έχεις βγει στο δρόμο όπως στο επιβάλλουν και το συνηθίζεις.
Χωρίς το ρολόι να έχει δείξει καν οκτώ, όπως τις άλλες ημέρες.
Έτσι το ήθελε σήμερα, έτσι πράττεις κι εσύ.

Από το απέναντι πεζοδρόμιο οι παιδικές φωνές δίνουν το σύνθημα για να ανοίξει η πόρτα της αυλής του σπιτιού τους.
Το : θέλω τη δική μου που είναι καινούργια, από την κοριτσίστικη φωνή, προηγείται του γυρίσματος της κλειδαριάς.

Γύρω στα τριάντα πέντε, με κοντό ξανθό μαλλί ο μπαμπάς και πίσω του η μικρή με τη διάφανη ομπρέλα στο χέρι.
Στα πέντε της χρόνια με σκούρο καστανό μαλλί, ίδια η μαμά της σκέφτεσαι, αλλά όχι και με τη γιαγιά της, ακολουθεί στο πεζοδρόμιο τον προπορευόμενο μπαμπά.
-Δεν βρέχει, τι την κρατάς ανοιχτή; της παρατηρεί εκείνος, αλλά η μικρή δεν διανοείται να τον ακούσει.
Από τώρα το χάσμα των γενεών και η δυσκολία της επικοινωνίας.

Ο τρίτος της παρέας άργησε να φανεί, τόσο ώστε σε εξέπληξε η παρουσία του, όταν εμφανίστηκε κι αυτός να βγαίνει από την πόρτα και να προσπαθεί να κατεβάσει το πόδι του στο πεζοδρόμιο.
Να είναι δύο; Μπορεί και τριών ετών. Τόσο πάντως.
Τόσο όσο ήσασταν η γιαγιά του κι εσύ, τότε που σε κατρακύλησε από τη σκάλα, θυμάσαι και χαμογελάς. Ναι από την ίδια τη σκάλα που κατέβηκαν τώρα οι τρεις τους.

Και ο μικρός με την ομπρέλα του στο χέρι, ανοιχτή, να ακολουθεί τους άλλους δυο, με το ασταθές του περπάτημα, και ζαλωμένος –τι λέξη– με την κίτρινη τσάντα του.
Να έχει μέσα το κολατσιό του και το πτυσσόμενο πλαστικό ποτήρι για να πίνει νερό;
Χρησιμοποιούν τώρα τέτοια ποτήρια;
Απορίες που έχεις κι εσύ.

Ο ελαφρύς αέρας έσπρωξε πίσω τους τη σιδερένια πόρτα της αυλής και οι τρεις οδοιπόροι ξεκίνησαν τη διαδρομή προς τον προορισμό τους.
Μπροστά η μικρή, πίσω ο μπαμπάς πιο πίσω ο μικρούλης και η ομπρέλα του.
Είναι μοβ με παιδικές φιγούρες, μπορείς να διακρίνεις από την απόσταση που βρίσκεσαι.

Λίγα μέτρα πιο μετά, μπροστά στην πόρτα του επόμενου σπιτιού, η ομάδα κάνει μια προσωρινή στάση.
Η διάφανη ομπρέλα περνάει στα χέρια του μικρού, ενώ η μοβ στα χέρια της δεσποινίδος. Ίσως, χρωματικά να αποκαθίσταται η ισορροπία, όμως, από πλευράς μεγέθους, η ομπρέλα για τον μικρό μοιάζει να είναι σαν καμπάνα που τον σκεπάζει.
Πάλι καλά που είναι διαφανής και βλέπει που πατάει.

Άλλο ένα σπίτι και, όλοι μαζί, φτάνουν στην άκρη του πεζοδρομίου.
Η μικρή πρώτα, το έχει κάνει πολλές φορές, κατεβαίνει στο δρόμο, κοιτάζει δεξιά κι αριστερά και περνάει τρέχοντας απέναντι.
Εσένα γιατί σου ήρθε στο μυαλό εκείνο το παραμύθι που είχες φτιάξει, και έλεγες στο παιδιά σου, σαν παραλλαγή του παραμυθιού της κοκκινοσκουφίτσας, μόνον που στη θέση της κοκκινοσκουφίτσας είχες βάλει το παιδί με το ποδήλατο, και αντί για τον κακό λύκο, τον απρόσεκτο οδηγό;
Όχι δεν ήσουνα παραμυθάς. Απλώς αγωνιούσες με τα δικά σου παιδιά που μπορεί να μην κινδύνευαν από λύκους, έτρεχαν όμως με τα ποδηλατάκια τους, σχεδόν από τότε που περπάτησαν…

Λίγα βήματα πίσω ο μπαμπάς και ακόμα, αλλά ελέγξιμα, πιο πίσω ο δεύτερος άντρας της παρέας.
Ο μικρός, το κίτρινο σακίδιό του και η ομπρέλα του.
Μόνον που το ρείθρο του πεζοδρομίου είναι μεγάλο και η άκρη του πεζοδρομίου πάνω από τη σχάρα του υπονόμου και η χτεσινή βροχή έχει φέρει νεράτζια πάνω στη σκάρα, και ο μικρός είναι περίεργος.
Και εσύ που παρακολουθείς γεμάτος φοβίες, αλλά δεν μπορείς να κάνεις και άλλο, παρά να περιμένεις.
Μια χαρά το ένα ποδαράκι κάτω και μετά το άλλο. Και η ομπρέλα-καμπάνα στο χέρι.
-Αστα αυτά είναι βρόμικα, ακούγεται η υπόδειξη του μπαμπά πριν δυο μικρά ποδαράκια πιάσουν την τρεχάλα να περάσουν κι αυτά τον δρόμο.
Με τη διάφανη ομπρέλα- καμπάνα, να κοντεύει να καλύψει σχεδόν και τους αστραγάλους…

Όλη η παρέα πέρασε στο απέναντί τους πεζοδρόμιο και συνέχισε τη διαδρομή της.
Είναι πολλοί οι δρόμοι που έχουν να διαβούν ακόμα.
Όλοι τους.

Κι εσύ, για δες τόση ώρα, το μόνο που κατάφερες ήταν να μετακινηθείς από το ένα δέντρο του πεζοδρομίου σου στο άλλο.
Δίκιο έχουν οι γείτονες, μάλλον…

Advertisements

8 thoughts on “στην πρωινή βόλτα…

    νατασσΆκι said:
    Φεβρουαρίου 21, 2011 στο 9:24 μμ

    **-Δεν βρέχει, τι την κρατάς ανοιχτή; της παρατηρεί εκείνος, αλλά η μικρή δεν διανοείται να τον ακούσει.

    (ποτέ δεν θα καταλάβουν οι μπαμπάδες τις πεντάχρονες κόρες με τα σκούρα μαλλιά… Είναι καινούρια, αφού!!!)

    **πτυσσόμενο πλαστικό ποτήρι χρησιμοποιούν ακόμα τα παιδάκια -όχι τόσο φανατικά όσο στη δική μου εποχή, και είναι βελτιωμένες εκδόσεις -το τελευταίο του Άκη έχει ελατήριο έξω από το ποτηράκι, ώστε όταν σηκώνεις το (βιδωτό πια) καπάκι, να ανοίγει μόνο του το ποτήρι, χωρίς να χρειάζεται να το «τεντώσεις» με το χέρι 🙂

    (και αν ξανασκεφτείς τι σκέφτονται οι γείτονες από μόνος σου…. θα σου κόψω την καλημέρα, εντάξει;)

    Φιλί
    και να μου χαιρετήσεις το φίλο μου τον Έκτορα αύριο το πρωί 😉

    Darthiir the Abban said:
    Φεβρουαρίου 24, 2011 στο 3:00 μμ

    Ναι, ναι, σπαταλάς το χρόνο σου να κατασκοπεύεις μπαμπαδες με παιδάκια μόνο και μόνο για να μπορείς να γκρινιάξεις ότι και καλά δε σε βασταν τα πόδια σου.
    Δεν πείθεις κύριος!!!

    νατασσΆκι said:
    Φεβρουαρίου 24, 2011 στο 3:06 μμ

    Καμηλιέρη παιδί μου,
    😆 😆 😆 😆

    (ε-μα! Πες τα!!!)

    demetrat said:
    Φεβρουαρίου 24, 2011 στο 6:15 μμ

    εγώ τώρα γιατί νομίζω πως οι γείτονες δεν ξέρουν τι τους γίνεται;
    δ

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 28, 2011 στο 6:16 μμ

    Νατάσσα φυσικά και τις καταλαβαίνουν! Κι εκείνες το ξέρουν.
    Η παρατήρηση είναι το απαραίτητο «μάθημα». Ξέρεις πόσο λείπει όταν λείπει;

    Ναι έχω χάσει την εξέλιξη της τεχνολογίας των ποτηριών. Απλώς θυμάμαι ότι στις τσάντες, τις σάκες μας, δεν υπήρχε πολύς χώρος για πολλά πράγματα, -ούτε και για πολλά βιβλία, άλλωστε δεν είχαμε- οπότε το ποτηράκι, για όποιον δεν ήθελε να πίνει από το χέρι του, ήταν υποχρεωτικό να πιάνει ελάχιστο χώρο.

    Μπα δεν σκέπτομαι τι σκέπτονται οι γείτονες..
    Το ακούω.
    (περίπου 🙂 )
    Καλό απόγευμα

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 28, 2011 στο 6:17 μμ

    Darthiir η αλήθεια είναι πως δεν τον σπαταλάω.
    Μάλλον προσπαθώ να τον διαχειριστώ.
    Πού θα πάει όμως; Θα μάθω!!!
    🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 28, 2011 στο 6:18 μμ

    Νατασσάκι ε ναι.. Εκεί που είσαι ήμουνα, εδώ που είμαι αργείς να έλθεις :))

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 28, 2011 στο 6:19 μμ

    demetrat ευχαριστώ μεν, φοβάμαι όμως ότι … μπορεί και να έχουν δίκιο!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s