ατάκτως ειρημένα*

Posted on Updated on

#
Και να που το ίχνος από τον καπνό των κεριών που μόλις έσβησαν, γέμισε τον χώρο και ο χώρος έγινε κάψουλα της χρονομηχανής για το ταξίδι μέσα στον χρόνο.
Τριάντα δύο χρόνια που κύλησαν και θα συνεχίζουν να κυλούν ήσυχα κι αθόρυβα, όσο εσύ δεν προσπαθείς να τα βάλεις να κάνουν μικρές στάσεις για χάρη σου, μικρές τόσο όσο είναι αρκετές για να προφτάσει μια πνοή ανέμου να σπρώξει τη φλόγα κι εκείνη να αρχίσει να γίνεται καπνός.
Όχι δεν θέλεις να κάνεις απολογισμούς. Δεν έχει και νόημα.
Τα χρόνια είναι για να περνούν, οι άνθρωποι για να γερνούν, οι αναμνήσεις για να γεμίζουν τα κενά της μνήμης!
Και να ωραιοποιούν όσα μπορεί από μόνα τους να σε ταράζουν.

@
Της ημέρας οι ώρες κύλησαν προς τα πίσω. Ο χρόνος συνέχισε την πορεία του προς τα μπρος.
Το παιχνίδι που συνηθίζεις πολύ αυτόν τον καιρό, να πατάς ταυτόχρονα και στα δυο βαρέλια, και σε εκείνο των ωρών και σε αυτό του χρόνου, δεν θέλησες να το παίξεις. Ούτε και θέλεις.
Πονάει βλέπεις και αυτό το πόδι…
Κράτησε όμως μερικές στιγμές. Έτσι για το καλλιτεχνικόν του πράγματος.
Και λίγο για για την ιστορία. Την ιστορία με μικρό γιώτα. Αυτή που γράφεις, γράφουν γράφετε και γράφεται στα περιθώρια του μεγάλου επίσημου βιβλίου. Που όμως χωρίς αυτή, το φως στις γραμμές της μεγάλης Ιστορίες φέγγει θαμπά!

&
Δυνατό το φως του φεγγαριού. Έσπευσες να το συγκρατήσεις κι αυτό με τα μέσα που διαθέτεις.
Κοίτα πόσο όμορφη είναι η πόλη από ψηλά κάτω από το φως του φεγγαριού.
Ίσως και γιατί οι ασχήμιες της προβάλλουν και προβάλλονται κυρίως με το φως του ήλιου.
Και οι αλήθειες που γεννούν αυτές τις ασχήμιες.
Δυνατό και το φως του ήλιου την ημέρα. Έκανε τον ουρανό να αστράφτει φορώντας το πιο όμορφο γαλάζιο του.
Αυτό το κράτησες μέσα στο μυαλό σου.
Δεν θέλησες να το κρατήσεις κι με το φακό σου. Πάντα έχεις την αίσθηση ότι θα φανεί πως ίσως να μην ήθελες να δεις όλες τις αλήθειες.

%
Οι πληροφορίες άλλαξαν ιδιοκτήτες γύρω από το μεσημεριανό τραπέζι. Καλό είναι αυτό;
Όπως το δεις. Αν μείνεις στο μεσημεριανό τραπέζι, σίγουρα ήταν καλό. Αν μιλάς για τις πληροφορίες και το περιεχόμενό τους τότε θα χρειαστεί να περιμένεις τα μέλλοντα.
Και τα επερχόμενα γεγονότα θα βοηθήσουν στην αξιολόγηση.
Εσύ πάντως, για κάθε μορφής και είδους αξιολόγηση, θέλεις να έχεις ορίσει και τον σκοπό. Άντε να δούμε αυτό που θα σε βγάλει.
Ο λόγος παρηγορίας μπορεί να γίνεται πια πιο κατανοητός και περισσότερο πειστικός.
Ο χρόνος που κυλάει μπροστά και οι ημέρες που κυλούν πίσω, -ή μένουν πίσω. πώς και γιατί να ορίσεις την κίνηση;- παίζουν τον ρόλο τους.

$
Αυτά που λες ότι θέλεις να κάνεις, μένουν εδώ και καιρό στην αίθουσα της αναμονής τους.
Λες ότι θέλεις να κάνεις… Σωστά το σημειώνεις. Αν απλώς ήθελες θα είχες ήδη ξεκινήσει και κάποια από αυτά θα τα είχες ολοκληρώσει.
Μπορεί και να γίνεσαι σκληρός με εσένα, αλλά από την άλλη, το κανάκεμμα είναι εύκολο και το έχεις από πολλούς. Μη το χαρίζεις κι εσύ στον εαυτό σου.
Το αύριο κοντεύει να γίνει σήμα κατατεθέν σου. Θα καταφέρεις άραγε να αποκολληθείς από την κατάσταση που βρίσκεσαι;
Το θέλεις πραγματικά να αποκολληθείς;
Το ρήμα είναι το κέντρο της απόφασης.
Θέλεις;

*ειρημένα εκ του λέγομαι...

Advertisements

12 thoughts on “ατάκτως ειρημένα*

    ο δείμος του πολίτη said:
    Ιανουαρίου 20, 2011 στο 8:28 πμ

    Η ταύτιση της πραγματικότητας με την ελπίδα και το αύριο είναι τόσο δύσκολη, σχεδόν ακατόρθωτη. Όπως γράφεις κι εσύ, ο χρόνος κυλάει ασταμάτητα.

    Darthiir the Abban said:
    Ιανουαρίου 20, 2011 στο 1:04 μμ

    Εχ ναι… αυτό το «θέλω» πια…

    Σύλβια Οκαλιόβα said:
    Ιανουαρίου 20, 2011 στο 1:53 μμ

    Σωτήρη, διάβασες το βιβλίο «Πρέπει και θέλω;» Αυτό αν αγκαλιάζει τον Ήλιο!

    Aliki said:
    Ιανουαρίου 22, 2011 στο 10:12 πμ

    Mια καλημερα περασα να πω φιλε Σωτηρη και σιγα σιγα να μαθω να ξαναblogaρω 😉
    καλο σ/κ , φιλια πολλα.

    Theorema said:
    Ιανουαρίου 25, 2011 στο 1:58 μμ

    Αχ αυτή η τελευταία παράγραφος μου φάνηκε τόσο εύστοχη (σχεδόν προσωπική μου) που γύρισα να δω αν βρίσκεστε πίσω μου και με κοιτάτε… 🙂

    νατασσΆκι said:
    Φεβρουαρίου 1, 2011 στο 12:38 μμ

    (εγώ πάλι να σχολιάσω ότι ε, κάπου κάπου χρειάζεσαι και το κανάκεμα -ακόμα κι από σένα για σένα- ή μπα; :-))

    Φιλί
    Καλό μήνα

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 5, 2011 στο 11:20 πμ

    δείμε του πολίτη, μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά η … ελπίδα παραμένει…

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 5, 2011 στο 11:21 πμ

    darthiir thw Abban όλο το παιχνίδι στο κρυφτό με τα «θέλω» συμπυκνώνεται…

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 5, 2011 στο 11:22 πμ

    Σύλβιά μου, το έχω στα υπόψη, αλλά δεν το διάβασα ακόμα!

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 5, 2011 στο 11:22 πμ

    Aliki καλημέρα.
    Καθυστερημένος κι εγώ, στις απαντήσεις μου και όχι μόνον…
    Να έχεις κι εσύ ένα όμορφο (νέο) Σαββατοκύριακο
    Φιλιά

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 5, 2011 στο 11:24 πμ

    Theorama.. όχι δεν ήμουν πίσω σας…
    Όμως όλοι μας, στην ίδια ατμόσφαιρα αναπνέουμε…

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 5, 2011 στο 11:24 πμ

    νατασσΆκι ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ…
    Η αλήθεια είναι ότι …. 🙂
    φιλι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s