ιτς όκει, εις επήκοον …

Posted on Updated on

Η ταμπελίτσα το έγραφε.
Εσύ δεν το έβλεπες.

Έχασες το ένα λεωφορείο -Ένα από τα μερικά που περνάνε από τη γειτονιά σου. Πού να τρέχεις να το κυνηγάς κι αυτό, φτάνει ένα που κυνήγησες στον πηγαιμό. Δεν είσαι πια και δεκαοκτώ να τρέχεις πίσω από τα αστικά και να τα προλαβαίνεις.-
Περίμενες στωικά κάποιο άλλο –κι αυτό το έμαθες προϊόντος του χρόνου. να είσαι υπομονετικός. σχετικά- χάζευες τον κόσμο στη στάση, εκνευριζόσουν με τον καπνό που, σχεδόν προκλητικά, σκόρπιζαν καπνιστές χαρμάνηδες στον αέρα επί πεζοδρομίου -τα θηλυκά περισσότερο-, σκεπτόσουν να πάρεις ένα από τα πολλά ταξί για να φτάσεις στο προορισμό σου, –αλλά τότε γιατί δεν πήρες το δικό σου το αυτοκίνητο;-, έβριζες υπουργούς τα υπουργεία τους και αραχτούς το αραλίκι τους, κάπου κάπου ακουμπούσες στον πυροσβεστικό κρουνό –γιατί η κεφαλή του περιστρέφεται; λες να ανοίξει ξαφνικά και να γίνει εδώ χαμός;– αφού δεν υπήρχε κάπου αλλού να ακουμπήσεις, προσπαθούσες να αναγνωρίσεις πρόσωπα και/ή διαθέσεις, γενικά σκότωνες την ώρα σου περιμένοντας, μέχρι που το μάτι σου συνέλαβε στην άλλη μεριά του δρόμου ένα λεωφορείο που θα έπρεπε να περνάει από τη μεριά που ήσουν εσύ. Τουλάχιστον τόσα χρόνια αυτό το συνήθειο είχε.Από εδώ ήταν ο δρόμος του.
Και τότε κατάλαβες.
Κατάλαβες τι ήθελε να πει αυτός που έγραψε και κρέμασε στη στάση του λεωφορείου την ταμπελίτσα.

Ευτυχώς που υπάρχουν και διαβάσεις και δεν χρειάζεται να βάζεις στοίχημα για το πότε, πώς θα διασχίσεις και αν θα διασχίσεις τη λεωφόρο και ευτυχώς, που μόλις ξαναβγήκες στην επιφάνεια της γης, -ο ήλιος είχε πια χαθεί πίσω από τα σύννεφα, και σε λίγο και πίσω από τα βουνά- είδες ότι το λεωφορείο το πιο κοντινό στο σπίτι σου, όπου νάναι θα ερχόταν.
Το μάτι ζύγιασε τον κόσμο που περίμενε.
Ωραία, θα βρω και θέση, σκέφτηκες. Είναι αυτή η μέση που σε ταλαιπωρεί. Δηλαδή και τα πόδια είναι και τα χέρια, κι ενίοτε ο πονοκέφαλος, αλλά τη στιγμή, της στιγμής το πρόβλημα σκέπτεσαι.
Οι πόρτες του λεωφορείου άνοιξαν, οι λιγοστοί τελικώς επιβάτες εισέβαλαν, –ευτυχώς που ήρθε από εδώ η στάση. Όταν ήταν από την άλλη μεριά σπάνια έβρισκες να καθίσεις– μαζί τους κι εσύ, αλλά μόνος στο κάθισμα.
Και η κοπέλα που ήρθε και κάθισε πίσω σου.
Μόνη ήταν.
Αα όχι δεν ξέρεις αν και στην ζωή είναι μόνη, στα κάθισμα όμως, ήταν σίγουρα μόνη.
Προφανώς και άγνωστη μεταξύ αγνώστων, όπως κι εσύ και όλοι οι άλλοι εκεί μέσα, οπότε δεν είχε δυσκολία να τα αρχίσει να τα λέει με τη φίλη της.
Σίγουρα μιλούσε με φίλη, γιατί πρώτον την άκουγες -τη φωνή της φίλης, που έφτανε από το ακουστικό του τηλεφώνου- αλλά μπορούσες να το συμπεράνεις και από τα άρθρα που χρησιμοποιούσε η συνεπιβάτις σου.

Το λεωφορείο ξεκίνησε κι εσύ, αφού χάζεψες μερικές από τις απέναντι πινακίδες και έβαλες στοίχημα ότι το όχημα θα στρίψει στον πρώτο δρόμο και το κέρδισες –με τον εαυτό σου το έβαλες το στοίχημα. Αυτό μόνον μπορείς να κερδίζεις- χωρίς να ξέρεις το γιατί, άρχισες να παρακολουθείς το τηλεφώνημα.
Τελικά δεν είσαι ο μόνος που τα λες εις επήκοον όλων.

ιτς όκει
Θα με πάρει τηλέφωνο. Περιμένω να με πάρει τηλέφωνο. Το περιμένω. Σήμερα αύριο…
Ε; Έτσι κάνει πάντα. Είναι τρελαμένος, τον ξέρω.
Τι; Ε ναι. Με έπαιρνε όταν ήμαστε μαζί. Ιτς όκει

Ναι, αφού μιλήσαμε.
Μιλάμε. Δεν είναι πολύς καιρός. Δηλαδή..
Πότε ήταν; Την προηγούμενη βδομάδα. Την Τρίτη ήταν.
Όχι, δεν θα τον πάρω εγώ. Όχι, όμως ιτς όκει.
Ξέρεις, μου έστειλε μήνυμα στο facebook.
Ναι, τα είπαμε στο facebook. Όχι χρυσή μου, όχι τηλέφωνο
Με τρελαίνει στα τηλέφωνα.
Όταν ήμαστε μαζί τέτοια μου έκανε.
Είναι δικός μου και… Τι; όχι μωρέ, είναι δικός μου και τον ξέρω θέλω να πω. Ξέρω πώς φέρεται και ιτσ όκει. Αν όμως τον έβλεπα σε άλλη, αν τον είχε κάποια άλλη, αν ήταν δικός σου, και τον έβλεπα να φέρεται έτσι θα έλεγα μην ασχολείσαι
Εγώ τον ξέρω. Ιτς όκει

Ναι έχει γενέθλια στις 29 Ιανουαρίου.
Θα του στείλω μήνυμα στο μαιλ του ή στο facebook και τέτοια.
Ιτς όκει.
Ναι, θέλω να τον δω.
Τι; Όχι.
Ναι μωρέ το ξέρω. Όχι δεν θα αρχίσουμε πάλι, αφού ξέρεις
αλλά, ιτς όκει
Θέλω να του πω ένα γεια του μαλάκα.

Ούτε θυμάσαι πότε άρχισες να κρατάς σημειώσεις! Ε αφού δεν είχες μαζί σου το πολυμηχανηματάκι.
Είχες όμως το κινητό τηλέφωνο… Δεν μπορείς μ’ αυτό να ηχογραφήσεις, μπορείς όμως να γράφεις.
Κι άρχισες να γράφεις…
Σταμάτησες όταν κατέβηκε.
Καλά δεν τα προλάβαινες και όλα. Ούτε και μπορείς να μεταφέρεις τον ήχο της φωνής που έλεγε -όπως συνήθως συμβαίνει- περισσότερα από όσα λένε οι λέξεις.
Μόνον να, εκείνο το «γεια, του μαλάκα» ενώ εσύ το έγραψες σαν βρισιά, θέλεις να το τονίσεις:
Ειπώθηκε με μια ανάσα γειατουμαλακα.
Ψιθυριστά σχεδόν.
Σαν από καρδιάς.
Να είχε και λυγμό;

Advertisements

18 thoughts on “ιτς όκει, εις επήκοον …

    νατασσΆκι said:
    Ιανουαρίου 8, 2011 στο 2:08 μμ

    να τι χάνουμε «εδώ», στα γραπτά -κι όσο κι αν προσπαθούμε, κι όσες «φατσούλες» κι αν βάζουμε, δεν είναι το ίδιο…

    Αλλά πάλι, «κερδίζουμε» άλλα τόσα 😉

    Φιλί
    μ’ άρεσε πολύ αυτή η «βόλτα» σου!

    Darthiir the Abban said:
    Ιανουαρίου 8, 2011 στο 3:43 μμ

    Α ναι, άμα μπορείς να μαγνητοφωνείς έχεις ένα πλεονέκτημα!!!
    (Ψιτ, σου ξέφυγε το ς και το έκανες σ σε ένα ιτς!)

    ο δείμος του πολίτη said:
    Ιανουαρίου 8, 2011 στο 5:29 μμ

    Το θέμα είναι ότι χανόμαστε. Ούτε τηλέφωνο παίρνουμε πια για να ευχηθούμε…

    marilia said:
    Ιανουαρίου 8, 2011 στο 10:19 μμ

    Τελικά το να ταξιδεύεις με λεωφορείο είναι καταπληκτικό! Όχι γιατί φτάνεις στον προορισμό σου χωρίς να οδηγείς ο ίδιος, αλλά γιατί σου προσφέρεται η δυνατότητα και η ευκαιρία να παρατηρήσεις τον κόσμο γύρω. Πόσες φορές δεν μπήκα σε λεωφορείο και σκέφτηκα «ποιος απ’ όλους θα μπορούσε να ‘ναι ο Sotiris και να καταγράφει κάθε κίνηση;»! 😀

    Θθθθνουποφιλί θβουριχτό! Για να μην κθεχνιόμαθτε! 😉

    ΘΟΔΩΡΗΣ said:
    Ιανουαρίου 10, 2011 στο 8:58 μμ

    Κυριολεκτικά ΔΗΜΟΣΙΑ η συγκοινωνία και η επικοινωνία γιατι όχι…. αλλά ιτς οκει

    agrampelli said:
    Ιανουαρίου 12, 2011 στο 2:52 μμ

    «Ιτςοκει!!!»
    σου φάνηκε αυτό για ok?
    :(((

    («Να είχε και λυγμό;»)

    Όλα τα πιάνεις Σωτήρη μας…
    Καλησπέρα:)))

    ViSta said:
    Ιανουαρίου 17, 2011 στο 2:23 μμ

    αξιοθαύμαστο το ταξίδι λοιπόν… όχι μόνον βρέθηκε λεωφορείο για τη διαδρομή… αλλά και αξιοσημείωτη πρόζα… ως για το περιεχόμενο της συνομηλίας… κρίμα όλα τα παιχνίδια που παίζονται και ο χρόνος που χάνεται όσο τα παίζουμε και δεν μιλάμε ειλικρινά με τους ανθρώπους πρόσωπο με πρόσωπο.

    Χαιρετίσματα και την επόμενη φορά που θα χαθεί το λεωφορείο είμαι σίγουρη που θα σκεφτείς… το έχασα αλλά it’s ok 😉

    Theorema said:
    Ιανουαρίου 18, 2011 στο 10:29 πμ

    Αχ, αυτά τα λεωφορεία…

    Χαίρομαι που σας γνωρίζω.Εξαιρετικό το κείμενό σας.

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιανουαρίου 18, 2011 στο 11:22 πμ

    νατασσΆκι ευχαριστώ!!!!
    (που με δικαιολογείς που δεν γράφω… [τι πώς με δικαιολογείς; Να, αφού δεν μπορούμε να τα μεταφέρουμε όλα όσα σκεπτόμαστε, τι; έχει νόημα να λέμε τα μισά;] 🙂 )
    Καλημερα

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιανουαρίου 18, 2011 στο 11:23 πμ

    Darthiir και βέβαια έχεις πλεονέκτημα, αν τα μαγνητοφωνείς!!
    (αρκείς να βρεις κάποιον για την απομαγνητοφώνηση! 🙂 )

    [Οκ. Ελήφθη…. 😉 ]

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιανουαρίου 18, 2011 στο 11:24 πμ

    δείμε οι ανθρώπινες σχέσεις, αλήθεια είναι, γίνονται τόσο πολύπλοκες που στο τέλος τείνουν να πάψουν να υπάρχουν, ή να εκφράζονται!

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιανουαρίου 18, 2011 στο 11:28 πμ

    marilia φυσικά η κοινωνική επαφή, όπου κι αν συντελείται δίνει τροφή στη διάθεση στη σκέψη, στα συναισθήματα.
    Όσο για την …. υπ εμού παρακολούθηση α) φαίνομαι αμέσως ποιος είμαι. (Τα κιλά και τα γηρατειά δεν κρύβονται 🙂 ) β)το τελευταίο διάστημα χρησιμοποιώ ΜΜΜ και αυτό όχι πολύ συχνά. Αν είναι σχετιά μικρές οι αποστάσεις -για άλλους μπορεί να είναι ικανές ώστε να πάρουν το αυτοκίνητό τους- τις περπατάω ή χρησιμοποιώ το ποδήλατο.

    Θνουποφιλααααααακκιιι θθβουριχτό :)))

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιανουαρίου 18, 2011 στο 11:29 πμ

    ΘΟΔΩΡΗ μερικά καλό θα είναι να παραμένουν στη σφαίρα του ιδιωτικού 🙂
    Θέλω να πιστεύω ότι με το κείμενό μου, δεν θίγω (πολύ) κανένα 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιανουαρίου 18, 2011 στο 11:33 πμ

    agrampeli οι διαπροσωπικές σχέσεις είναι σίγουρα πολύπλοκες. Και με πολλά ενδεχόμενα να δημιουργούνται παρεξηγήσεις πέρα από τις προθέσεις και οι οποίες άλλοτε διορθώνονται, άλλοτε όμως είναι μη αναστρέψιμες.
    Δυστυχώς, τις πιο πολλές φορές, επικρατεί το μη αναστρέψιμο, ακόμα κι αν τα ενδιαφερόμενα μέρη θα ήθελαν να είναι αλλιώς.
    Αυτό όμως είναι η ζωή!! 🙂
    Καλημέρα σου

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιανουαρίου 18, 2011 στο 11:36 πμ

    Vista καιρό έχουμε να τα πούμε!
    Όλα τα ταξίδια, σκέφτομαι, είναι όμορφα! Αρκεί να μπορείς να ταξιδεύεις και να μην μένεις κλεισμένος στο δικό σου μικροχώρο.
    (Ατυχώς τις πιο πολλές φορές, δεν ταξιδεύω. Ας είναι.)

    Κρατάω την επισήμανσή σου 🙂
    Όντως it’s ok 🙂 🙂
    (Για να το χαλαρώσω πλήρως: άλλωστε είναι γνωστή η παλιά παροιμία των .. Ινκας (!) μην κυνηγάς μια γυναίκα και ένα λεωφορείο. Θα περάσουν κι άλλα 🙂 )
    Καλημέρα

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιανουαρίου 18, 2011 στο 11:38 πμ

    Theorema καλώς ήλθατε από τα μέρη μας!!!
    Χαίρομαι κι εγώ για τη γνωριμία κι ας μην συναντιόμαστε στα ίδια λεωφορεία (εγώ κυκλοφορώ στα αστικά, ενώ εσείς στα του ΚΤΕΛ 🙂 )
    Καλημέρα

    ViSta said:
    Ιανουαρίου 18, 2011 στο 11:14 μμ

    Καλό  😀 Να είσαι πάντα καλά να ταξιδεύεις 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιανουαρίου 20, 2011 στο 1:29 πμ

    Vista ευχαριστώ!
    Κι εσύ..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s