πρώτη του έντεκα…

Posted on Updated on

Τα προβλήματα είναι για να λύνονται.

Η πληροφορία που ήρθε έλεγε πως για να φωτιστούν τα μαύρα σκοτάδια του υπολογιστή, θα έπρεπε να ταξιδέψω μέχρι τον Χολαργό.

Μα άκου να θέλει 35 ευρώ η Ιnfoquest για να ανοίξει απλώς τον υπολογιστή (σε πρόβλημα που το κάλυπτε η εγγύηση)

Η ιδέα να πάρω το αυτοκίνητό μου για να διασχίσω όλη την Αθήνα απορρίφθηκε. Η πληροφορία είμαστε ένα λεπτό -κι ας χρειάστηκα, δικό μου ήταν το λάθος, πάνω από είκοσι λεπτά να τη διανύω- έκανε την κατ’ αρχάς σκέψη, δεδομένο.
Alea jacta est! Ο κύβος ερρίφθη!
Θα υπάρχει και όφελος για το γκρουπ, σκέφτηκα. Δεν γίνεται. Λεωφορείο μετρό μετρό, ξανά μετρό μετρό λεωφορείο, δεν μπορεί, όλο και κάποιος θα διαβάζει. Ας κάνω επιτέλους ποδαρικό στη σελίδα. Θα με διαγράψουν.

Ωραία όλο και κάποιος άλλος θα διαβάζει. Εγώ γιατί δεν διαβάζω;
Πώς; Διαβάζω αυτά που διαβάζουν οι άλλοι; Καλό ακούγεται για δικαιολογία.
Τελικά οι Ερινύες είναι πανταχού παρούσες ε;

Το Α2 κατέβασε τόσους στη στάση, όσοι ήταν απαραίτητο να καθυστερήσει να ξεκινήσει και να καταφέρω να το προφτάσω τρέχοντας.
Άκου τρέχοντας στην ηλικία μου.

Τόσους κατέβασε και πάλι γεμάτο ήταν όμως. Δύσκολο να κάνεις έρευνα κατά θέση.
Το βλέμμα πλανήθηκε εξεταστικά πάνω από σκυμμένα κεφάλια, πάτησε σε κυρτωμένους ώμους, τίποτα!

Α να ένας επιτέλους. Έστω και το περιοδικό για το Πάμε Στοίχημα. Δύσκολο να τον απαθανατίσω όμως.
Δεν το έχω κάνει και ποτέ!
(Λέμε τώρα)

Στάση Φιξ, αλλαγή μέσου. Μετρό.
Μέχρι το Σύνταγμα σχεδόν τίποτα. Μια κυρία κάπου μακριά, δεν μπορούσα και να πλησιάσω, και να πλησίαζα δηλαδή, χωρίς γυαλιά δεν θα έβλεπα τίποτα, κοίταξε μάλλον ένα διαφημιστικό.

Σύνταγμα, κάτω υπόγειο, μετρό για Δουκίσης Πλακεντίας. Μια κυρία, -δεν λέμε ηλικία στις κυρίες, ούτε εκτιμήσεις κάνουμε εκτός αν θέλουμε να κολακέψουμε μια άλλη κυρία, όρθια με το βιβλίο στο χέρι, στηρίχτηκε αρχικά στην κολόνα.

Ένας φυσιολογικός άνθρωπος θα έβλεπε μια χαρά τον τίτλο του βιβλίου, η αφεντιά μου όμως; Ακόμα κι αν έσκυβα πάλι δεν θα έβλεπα, άσε που αν το επιχειρούσα μπορεί και να έμενα … χαμαί!

Και δεν φοράω τα γυαλιά μου να πάρει.

Ίσως αν έκανα τα κόλπα τα μαγικά των … φακίρηδων; Αν συγκέντρωνα το βλέμμα στο εξώφυλλο -όχι για να το γοητεύσω βέβαια- και προσπαθούσα να το διαβάσω κάτω από Κ.Σ.Κ.Ε. ήτοι κανονικές συνθήκες κίνησης και ευστάθειας;

Και το θάμα έγινε. Θάμα κι απόθαμα! Πρώτα βγήκαν τα μεσάνυχτα. Μετά κάτι σαν τρόμος. Και ολοκληρώθηκε. Τρόμος τα μεσάνυχτα. Βιβλίο τσέπης, καμιά 300αρια σελίδες και η κυρία ήταν στην αρχή σχετικά.

Τι; Δεν το πιστεύετε;

Ιδού

Για τα προβλήματα εντοπισμού της ακριβούς διεύθυνσης και της προσπάθειας επίλυσης του ανακύψαντος προβλήματος τα είπα.
Καιρό να γυρίσω πίσω. Η ώρα ήταν έλεγαν τα ρολόγια περασμένες τέσσερις. Και έχω ξεκινήσει από τις δύο και μισή! σκέφτηκα έκπληκτος.
Τα βαγόνια του συρμού που έφτασε σε 3 λεπτά από την είσοδό μου στα έγκατα -όχι και πολύ έγκατα- της γης, μισοάδεια. Μόνη διαβαστερή μια κυρία που καθώς την έβλεπα από πίσω, λόγω κουρέματος δηλαδή, μου φάνηκε για ηλικιωμένη Γαλλίς. Ελληνίς ήτο. Και διάβαζε τις πληροφορίες για τη συνέχεια του σήριαλ, τα μυστικά της Εδέμ. Όχι, δεν την ρώτησα αν ο Λουκάς θα παντρευτεί τη Νόρα!
Λάθος. Δεν ήτο Ελληνίς απλώς. Καρά-ελληνίς ήτουνε. Το βεβαίωνε η Αυριανή που είχε απλωμένη στα πόδια της.
Και δεν ήτο ηλικιωμένη. Καλά ούτε και παιδούλα. Μια κανονική κατά τα άλλα γυναίκα ήταν.
Να και τι κατάφερα να απαθανατίσω για να θέσω υπόψη στον ιστορικό του μέλλοντος!

Για το υπόλοιπον της διαδρομής λίγα έχω να προσθέσω.
Σύνταγμα, αλλαγή συρμού. Να επισημάνω πριν την μετεπιβίβαση πως ουδείς εκ των γνωστών -όχι σε εμένα πάντως- συνήθων υπόπτων εστέκετο κάτωθεν του γνωστού σε όλους -και σε εμένα-ωρολογίου!
Στην νέα διαδρομή ο συνωστισμός -ουδείς ιστορικός υπαινιγμός- δεν επέτρεψε τη συνέχιση της παρατήρησης.

Η περιπέτεια του τελικού σταδίου της διαδρομής ξεφεύγει του ενδιαφέροντος του πονήματος τούτου, όπως και ο καταγραφείς κάτι σαν μονόλογος -αλήθεια, μονότερμα την είχε πιάσει τη φίλη της στο τηλέφωνο- με τα τόσα ιτς οκ και την κατάληξη «θέλω να του πω ένα γεια του μαλάκα», προφανώς για τον πρώην της που όμως ακόμα την πονούσε το δοντάκι της γι’ αυτόν
.
Αυτά ίσως αναρτηθούν αλλαχού και άλλοτε.

Προς το παρόν ας μείνουν τα δυο -παρθενική απόπειρα- φωτογραφικά ντοκουμέντα και ας ευχηθώ σε όλες και σε όλους ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
Με ΥΓΕΙΑ.
Φυσικά και σε όσες γιόρταζαν γιορτάζουν και θα γιορτάσουν τα δέοντα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s