συννεφιασμένος ουρανός

Posted on Updated on

Κάνει και λίγο κρύο έξω. Βρέχει κυρίως. Όχι πολύ. Όχι δυνατά, αλλά βρέχει.
Μέσα;
Παρακολουθείς.
Κυρίως τον εαυτό σου.
Και είναι ημέρες γιορτών. Και δεν θέλεις να τις κάνεις πιο γκρίζες από όσο τις κάνουν τα σύννεφα στον ουρανό.
Δεν θέλεις και να μιλήσεις πολύ.
Επιχειρείς να ανιχνεύσεις το γιατί.
Γιατί το απόγευμα και το πρωί δηλαδή, τις πιο πολλές ώρες έψαχνες στο ταβάνι να βρεις αιτίες.
Και προφάσεις.
Δεν βρήκες. Τι να βρεις; Δεν θέλεις να το πιστέψεις, δεν θέλεις να το παραδεχτείς.
Δεν θέλεις να βρεις.

Η παραίτηση μπορεί να είναι μια λέξη με κάμποσες συλλαβές, χωράει όμως λίγες ερμηνείες.
Αφήνεις το μυαλό σου να κοιμάται. Να είναι αδρανές. Να μη λειτουργεί περισσότερο από όσο αν δεν υπήρχε.
Δεν θέλεις να το δεις να φτάνει σε συμπεράσματα. Δεν θέλεις να το δεις να φτάνει κάπου. Οπουδήποτε.
Ακόμα οι ώρες κυλούν χωρίς λόγο. Τις αφήνεις έτσι. Γιατί να τους ταράξεις την ηρεμία;
Θα ζητούν πίσω το αντίδωρό τους.

Τις στιγμές που η συνείδηση παίρνει το πάνω χέρι, το στήθος φουσκώνει, το μυαλό βάζει στο στόμα τον αποφασιστικό λόγο.
Αυτό θα κάνω! Και άμεσα.
Πόσο διαρκεί το άμεσα; Μπορεί να ταυτίζεται με την αιωνιότητα;
Ή το ποτέ;

Και μετά κάτι συμβαίνει. Κάποιες προτεραιότητες θυμούνται ότι τις είχες επιλέξει πριν το στήθος φουσκώσει και ο λόγος γίνει αποφασιστικός, και δικαιωματικά ζητούν την αναγνώρισή τους.
Πίσω στο στρώμα με το ταβάνι σε πανοραμική θέα.
Το μεσημέρι πρόσεχες τις σκιές που κάνει το φωτιστικό στο ταβάνι. Μέχρι να το φωτογραφίσεις ήθελες. Μάλλον το ζήταγες για άλλοθι και να να δείξεις ότι τελικά δεν είναι αυτό που φαίνεται.
Όχι. Είναι κάτι άλλο.
Σαν να μιλάς σε απατημένη σύντροφο που σε συνέλαβε κλέπτοντα οπώρας ακούγεσαι.
Μετράς τον χρόνο πριν, ψαχουλεύεις τον χρόνο μετά.
Είναι πολύ νωρίς για να τα διαγράψεις όλα, όμως δεν είναι και παρόντα. Κάπου κουκουλωμένα βρίσκονται.
Και όμως δεν έλειψες σε κανέναν, σκεφτόσουν κάποια στιγμή το πρωί. Λογικό φυσικά, αλλά και κάπως στενάχωρο.
Τόσο γρήγορα αλλάζουν οι παραστάσεις, ή μήπως, η παράσταση είναι μια με πολλούς πρωταγωνιστές της μιας εμφάνισης του ενός απλού περάσματος από το τη σκηνή;
Το ενδεχόμενο να μην είναι καν πρωταγωνιστές, ούτε καν να τους θεωρεί άλλος πρωταγωνιστές, αλλά απλώς να αυτοαναγορεύονται, σου λέει κάτι σαν προβληματισμός;

Ο χρόνος τρέχει, αλλά και είναι δικός σου. Τόσο δικός σου, που νιώθεις ότι έχει την πολυτέλεια να τον αφήνεις να φεύγει. Ή, έχεις την άνεση να δημιουργείς προσχήματα, για να τον εκμεταλλευτείς, κάποτε στο μέλλον, καλύτερα.
Δεν είναι όμως η πρώτη φορά. Για την ακρίβεια είναι η συνηθισμένη εικόνα για σένα. Η συνηθισμένη στάση απέναντι στα πράγματα.
Ίσως γιατί έχω τόσα πολλά κατά νου να κάνω, που στομώνω και μπλοκάρω, είναι μια εξήγηση που πλάσαρες στο εαυτό σου για να τον ικανοποιήσεις.
Και τον ικανοποίησες.

Έξω το ψιλόβροχο συνεχίζεται. Η κοινωνική ένταση συνεχίζει να διογκώνεται. Οι διαχειριστές της ξέρουν καλά να φουσκώνουν το μπαλόνι των αντιδράσεων και των ανεξέλεγκτων δράσεων.
Τα αποτελέσματα, το φοβάσαι, δεν θα αργήσουν να γίνουν ορατά, στη χειρότερη μορφή τους.

Και τι; Όλα αυτά σε εμποδίζουν για κάτι;
Και να απαντήσεις καταφατικά τι θα γίνει δηλαδή; Δεν θα γίνει.
Δεν θα αλλάξει.
Μπορείς όμως να επισημάνεις πως όλα αυτά βάζουν το λιθαράκι τους ή πιο σωστά τη γκριζάδα στον ήδη συννεφιασμένο ουρανό.
Στον δικό σου συννεφιασμένο ουρανό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s